Fotografie: Paulien van Beusekom
Tijdens mijn kraamweek kreeg ik een foldertje met daarop een vrouwelijk poppetje in allerlei moeilijke houdingen. Bekkenbodemoefeningen. Of kreeg ik die folder al tijdens mijn zwangerschap? Geen idee. En dat is juist het hele probleem: ik heb die folder geen aandacht geschonken.
Ik denk dat ik gewoon blind ben voor alles in de categorie ‘sportpropaganda’. Jij wil mij vertellen dat ik in de nabije toekomst iets sportiefs moet ondernemen? Ha, het zal allemaal wel! Deze houding brengt me veel in het leven. En dan bedoel ik niet alleen veel vetrollen (dat ook). Ik ben bijvoorbeeld helemaal immuun voor fitfluencers. Ik ambieer namelijk niks op sportgebied. Je kan me nog zo proberen mijn ogen uit te steken met die sixpack van je, mij doet het helemaal niets.
Ik vrees dat de folder over bekkenbodemoefeningen op deze wijze in de ‘het zal wel’-categorie is geplaatst door mijzelve. De bedoeling van die folder was natuurlijk dat ik die oefeningen in de periode na mijn bevalling zou uitvoeren, om te voorkomen dat mijn bekkenbodem nooit meer naar behoren zou functioneren. En zelfs toen ik in mijn kraamweek ervoer hoe het is om continu in je broek te zeiken, omdat het fenomeen ‘ophouden’ ineens niet meer tot mijn kunnen leek te behoren, is die folder niet uit de ‘het zal wel’-categorie geraakt.
Sterker nog: ik had wel wat anders te doen. Ik moest kraambezoek ontvangen, veel beschuiten eten, mijn tepelkloven verzorgen, mijn hechtingen laten checken, geboortekaartjes schrijven en o ja, een baby in leven houden, dat ook! Pff, bekkenbodemoefeningen, welke kraammoeder had dáár nou tijd voor?
Inmiddels ben ik erachter dat verstandige, weldenkende kraammoeders daar tijd voor maken. Ik deed dat niet. Ophouden behoort nog steeds niet tot mijn kunnen. Ik zeik niet (vaak) in mijn broek en dat komt puur en alleen omdat ik het metéén op een sprinten zet zodra ik aandrang voel.
Daarom, beste kraammoeders, neem die verrekte folder serieus! Ik zet hier publiekelijk mijn aversie tegen sportpropaganda aan de kant om tegen jullie zeer liefdevol doch dwingend aan te kunnen propaganderen: doe die bekkenbodemoefeningen!
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Een week weg zonder je baby als kersverse moeder: voor Suzan Rikkerink was het even slikken. Toch stapte ze samen met haar beste vriendinnen het vliegtuig in voor een bijzondere trip door Portugal.
Als je kind af en toe slaapwandelt, kijk je er op een gegeven moment niet meer van op als hij midden in de nacht ineens op de gang staat. Ook Marjo en haar man zijn wel wat gewend van hun zoon Luuk. Maar wat hij op een nacht in hun slaapkamer deed, zagen ze absoluut […]
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
Sophia moest er ook maar eens aan geloven, vond ze. Pilates. Drie maanden na haar bevalling was een goed moment. Althans, dat dacht ze van tevoren.
Een babynaam kiezen is al lastig genoeg, dus als je dé naam eenmaal hebt gevonden, wil je natuurlijk dat iedereen hem goed gebruikt. Bibi’s oma denkt daar alleen nét even anders over en noemt haar dochter al bijna drie jaar consequent bij een andere naam.
Een drukke agenda, veel reizen en een gezin dat alle kanten op moet. Kelly Piquet (37), de vriendin van Max Verstappen (29), weet precies wat ze momenteel het liefst zou willen veranderen.