Fotografie: Paulien van Beusekom
Tijdens mijn kraamweek kreeg ik een foldertje met daarop een vrouwelijk poppetje in allerlei moeilijke houdingen. Bekkenbodemoefeningen. Of kreeg ik die folder al tijdens mijn zwangerschap? Geen idee. En dat is juist het hele probleem: ik heb die folder geen aandacht geschonken.
Ik denk dat ik gewoon blind ben voor alles in de categorie ‘sportpropaganda’. Jij wil mij vertellen dat ik in de nabije toekomst iets sportiefs moet ondernemen? Ha, het zal allemaal wel! Deze houding brengt me veel in het leven. En dan bedoel ik niet alleen veel vetrollen (dat ook). Ik ben bijvoorbeeld helemaal immuun voor fitfluencers. Ik ambieer namelijk niks op sportgebied. Je kan me nog zo proberen mijn ogen uit te steken met die sixpack van je, mij doet het helemaal niets.
Ik vrees dat de folder over bekkenbodemoefeningen op deze wijze in de ‘het zal wel’-categorie is geplaatst door mijzelve. De bedoeling van die folder was natuurlijk dat ik die oefeningen in de periode na mijn bevalling zou uitvoeren, om te voorkomen dat mijn bekkenbodem nooit meer naar behoren zou functioneren. En zelfs toen ik in mijn kraamweek ervoer hoe het is om continu in je broek te zeiken, omdat het fenomeen ‘ophouden’ ineens niet meer tot mijn kunnen leek te behoren, is die folder niet uit de ‘het zal wel’-categorie geraakt.
Sterker nog: ik had wel wat anders te doen. Ik moest kraambezoek ontvangen, veel beschuiten eten, mijn tepelkloven verzorgen, mijn hechtingen laten checken, geboortekaartjes schrijven en o ja, een baby in leven houden, dat ook! Pff, bekkenbodemoefeningen, welke kraammoeder had dáár nou tijd voor?
Inmiddels ben ik erachter dat verstandige, weldenkende kraammoeders daar tijd voor maken. Ik deed dat niet. Ophouden behoort nog steeds niet tot mijn kunnen. Ik zeik niet (vaak) in mijn broek en dat komt puur en alleen omdat ik het metéén op een sprinten zet zodra ik aandrang voel.
Daarom, beste kraammoeders, neem die verrekte folder serieus! Ik zet hier publiekelijk mijn aversie tegen sportpropaganda aan de kant om tegen jullie zeer liefdevol doch dwingend aan te kunnen propaganderen: doe die bekkenbodemoefeningen!
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Lies (38) viert al jaren geen Valentijnsdag met haar man, maar één traditie is heilig: zij en haar beste vriendin sturen elkaar ieder jaar een kaartje. Maar dit jaar maakte de kaart van haar vriendin meer los dan verwacht..
Maureen was net vier maanden aan het daten met Jonathan, toen ze onverwacht zwanger werd. Ze dacht dat Valentijnsdag de uitgelezen kans was om hem dat te vertellen. Het liep net even anders.
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Liva (30) haar struggle. Ze geeft namelijk iets te graag geld uit aan cadeaus voor andermans kinderen. Tot grote frustratie van haar man..
Valentijnsdag. De dag van liefde, romantische cadeaus en grootse gebaren. Of nou ja… dat is het idee.
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.