Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Er wordt weinig zo liefdevol aangekondigd als een bevalling. Roze wolk, beschuit met muisjes, tranen van geluk. We spreken over nieuw leven, wonderen en de oerkracht van het vrouwelijk lichaam. Wat we níét bespreken, is wat er daarna gebeurt als het lichaam weer van haarzelf zou moeten worden, maar dat niet meer is.
Een vriendin zei het achteloos, zoals je vertelt dat de melk op is: “We hebben al jaren geen seks meer.” Geen ruzie. Geen affaire. Geen gebrek aan liefde. Alleen pijn. Na een zware bevalling werd ze “hersteld”. Dat woord klinkt geruststellend, alsof er een barstje in een koffiekopje is gelijmd. Maar haar lichaam werd verkeerd gehecht. Sindsdien voelt intimiteit als schuurpapier op een open wond. Ze houdt van haar partner. Ze mist nabijheid. Maar haar lijf zegt nee nog voordat haar hoofd ja kan denken.
Een andere vrouw die ik ken liet de schade nooit herstellen. Te druk met de baby. Te moe. Te bescheiden om haar klachten op tafel te leggen tussen de zeswekelijkse controles op het consultatiebureau en de felicitaties door. Ze voelt minder dan vroeger, zegt ze. Minder sensatie, minder verlangen, minder vanzelfsprekendheid. Alsof iemand het volume van haar lichaam zachter heeft gedraaid.
We praten hier nauwelijks over. Terwijl cijfers laten zien dat een aanzienlijk deel van de vrouwen na een vaginale bevalling te maken krijgt met scheuren, littekenpijn, zenuwbeschadiging, incontinentie of bekkenbodemproblemen. Pijn bij seks – dyspareunie – komt maanden tot jaren na de bevalling voor. Sommigen herstellen vanzelf. Anderen niet. En dan is er nog de stilte, het taboe: vrouwen die denken dat het “erbij hoort”, mannen die niet durven vragen, stellen die langzaam veranderen in huisgenoten die samen een gezin runnen.
Intimiteit verdwijnt zelden in één klap. Het lost op in vermoeidheid, schaamte, schuldgevoel en miscommunicatie. Hij wil haar geen pijn doen. Zij wil hem niet afwijzen. Dus vermijden ze het onderwerp zorgvuldig, als een scheur in de muur die je verbergt achter een kast.
Toch is herstel mogelijk. Medisch, fysiek én relationeel. Bekkenfysiotherapie kan wonderen doen. Littekencorrecties en gespecialiseerde gynaecologische zorg kunnen pijn verminderen. Seksuologische begeleiding helpt om het lichaam opnieuw te leren kennen, zonder prestatiedruk. Want seks hervinden begint zelden bij penetratie; het begint bij veiligheid, vertrouwen en het terugveroveren van een lijf dat niet meer vanzelfsprekend voelt.
Misschien moeten we stoppen met doen alsof een bevalling eindigt bij de eerste huil. Misschien begint het echte herstel pas daarna. Niet alleen van het kind, maar van de vrouw. Van haar lichaam. Van haar verlangen.
En misschien, heel misschien, zou het helpen als we hier net zo open over spraken als over weeën en ontsluiting. Dat verdienen al die dappere vrouwen, en hun gezinnen. Want stilte geneest niets. En intimiteit groeit alleen waar ruimte is om eerlijk te zijn over pijn en onzekerheid.
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
Goed nieuws! Nou ja, soort van. Het kabinet-Jetten komt met een nieuwe kindregeling waardoor ouders straks meer geld per kind krijgen. Klinkt als een meevaller in tijden waarin een pak hagelslag al voelt als een luxeproduct.
Soms heb je van die televisie-momenten die je raken. Zelfs als je al jaren in het vak zit, zoals Chantal Janzen. In de nieuwste afleveringen van Kopen Zonder Kijken gebeurde precies dat.
Openheid over geld: het blijft een ding. We zijn nieuwsgierig, vergelijken (stiekem) graag en hebben óók allemaal een mening. Lisa Bal – bekend van Een huis vol – besloot het gewoon anders aan te pakken.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
Soms denk je: lekker even een sportief avondje voor jezelf. Racket in de hand, haren in een staart, gáán. Maar voor Janneke Jelies (42) liep dat uit op een avond die ze liever had geskipt.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.