Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Sterke mensen huilen niet, die voelen meestal geen verdriet. Het zijn de eerste woorden van het lied Lichtje branden van Suzan & Freek. Ik zit in de auto wanneer de nieuwslezer op de radio hoorbaar geëmotioneerd zijn bulletin opent. Ik hoor de woorden, maar mijn brein lijkt ze in flarden op te vangen, alsof die weigert ze echt toe te laten. “Freek heeft uitgezaaide longkanker. Hij is ongeneeslijk ziek. Suzan is zwanger. Ze hopen dat ze samen nog hun eerste kindje mogen verwelkomen”.
Alles in mij verzet zich. Neem die woorden terug, wil ik roepen. Laat het een vergissing zijn. Maar tegelijkertijd weet ik dat dit soort nieuws zelden onwaar is. Hoe kan dit? Ik heb meteen duizend vragen. Freek rookte toch niet? Waarom merkte hij niks? Waarom nu, waarom zó? Kunnen we die diagnose ‘ongeneeslijk’ niet gewoon even laten heroverwegen, vóórdat we hem via de ether het land in slingeren? Dit is te oneerlijk.
Mijn ruitenwissers nemen in tempo toe en ik weet niet goed wat ik moet doen met deze verdrietige informatie. Ik voel me ook direct schuldig. Dit is hun verdriet, niet de mijne. Maar waarom is het dan zo invoelbaar? Omdat ik ze een paar keer heb ontmoet bij de radio? Omdat ik hun muziek vaak draai? Ook die gedachte bestraf ik onmiddellijk. Don’t make it about me, spreek ik mezelf streng toe. De remlichten van de auto voor me lichten plots op en ik moet vol op de rem. Net geen botsing. Mijn hart bonkt.
Mijn gedachten vliegen alle kanten op. Naar mijn moeder, die ook ongeneeslijk ziek was. Naar een ex-vriendje die midden in een café overleed aan een hartstilstand. Naar mijn goede vriendin die haar paard moest laten inslapen. Naar mijn oma, die dagenlang in coma werd gehouden omdat haar pacemaker niet wilde stoppen. Naar het meisje in Gaza, dat een uitweg zoekt uit een brandend gebouw. Naar de jonge moeder in Oekraïne, die samen met haar baby alsnog overlijdt nadat ze waren gered. Naar Jeffrey. Naar Emma. Naar zovelen.
Ik hoor de radio-dj verslagen zijn programma openen. Ook hij zoekt wanhopig naar woorden, naar betekenis, naar iets wat past bij dit vreselijke bericht. En opnieuw voel ik het: dat rauwe verdriet. Die verslagenheid die Suzan en Freek, hun families en vrienden nu moeten ervaren. Een diepere boosheid welt in me op. Omdat dit zo’n goed stel is. High school sweethearts. Al 18 jaar samen. Nooit een onvertogen woord in de media. Mensen met wie je gewoon blij bént dat ze bekend zijn. En dan dit. Op deze leeftijd. Op dit moment in hun leven. Alsof het universum een grove, hele grove fout maakt.
En dan denk ik aan dat kleine hartje, kloppend in Suzans buik. Aan het nieuwe leven dat zich aandient in tijden van afscheid. Hoe dan?
Mijn hart breekt.
En ik weet: ik ben niet de enige.
Buiten komt de regen met bakken naar beneden.
Dit moeten de tranen van heel Nederland zijn…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Medicijnen zoals Ozempic, Wegovy en Mounjaro zijn de afgelopen jaren bijna niet meer weg te denken uit gesprekken over afvallen. Oorspronkelijk werden deze middelen ontwikkeld voor mensen met diabetes type 2, maar inmiddels worden ze ook veel gebruikt om gewicht te verliezen. Voor sommige mensen zijn ze levensveranderend. Voor anderen blijkt het ingewikkelder dan gedacht.