Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Sterke mensen huilen niet, die voelen meestal geen verdriet. Het zijn de eerste woorden van het lied Lichtje branden van Suzan & Freek. Ik zit in de auto wanneer de nieuwslezer op de radio hoorbaar geëmotioneerd zijn bulletin opent. Ik hoor de woorden, maar mijn brein lijkt ze in flarden op te vangen, alsof die weigert ze echt toe te laten. “Freek heeft uitgezaaide longkanker. Hij is ongeneeslijk ziek. Suzan is zwanger. Ze hopen dat ze samen nog hun eerste kindje mogen verwelkomen”.
Alles in mij verzet zich. Neem die woorden terug, wil ik roepen. Laat het een vergissing zijn. Maar tegelijkertijd weet ik dat dit soort nieuws zelden onwaar is. Hoe kan dit? Ik heb meteen duizend vragen. Freek rookte toch niet? Waarom merkte hij niks? Waarom nu, waarom zó? Kunnen we die diagnose ‘ongeneeslijk’ niet gewoon even laten heroverwegen, vóórdat we hem via de ether het land in slingeren? Dit is te oneerlijk.
Mijn ruitenwissers nemen in tempo toe en ik weet niet goed wat ik moet doen met deze verdrietige informatie. Ik voel me ook direct schuldig. Dit is hun verdriet, niet de mijne. Maar waarom is het dan zo invoelbaar? Omdat ik ze een paar keer heb ontmoet bij de radio? Omdat ik hun muziek vaak draai? Ook die gedachte bestraf ik onmiddellijk. Don’t make it about me, spreek ik mezelf streng toe. De remlichten van de auto voor me lichten plots op en ik moet vol op de rem. Net geen botsing. Mijn hart bonkt.
Mijn gedachten vliegen alle kanten op. Naar mijn moeder, die ook ongeneeslijk ziek was. Naar een ex-vriendje die midden in een café overleed aan een hartstilstand. Naar mijn goede vriendin die haar paard moest laten inslapen. Naar mijn oma, die dagenlang in coma werd gehouden omdat haar pacemaker niet wilde stoppen. Naar het meisje in Gaza, dat een uitweg zoekt uit een brandend gebouw. Naar de jonge moeder in Oekraïne, die samen met haar baby alsnog overlijdt nadat ze waren gered. Naar Jeffrey. Naar Emma. Naar zovelen.
Ik hoor de radio-dj verslagen zijn programma openen. Ook hij zoekt wanhopig naar woorden, naar betekenis, naar iets wat past bij dit vreselijke bericht. En opnieuw voel ik het: dat rauwe verdriet. Die verslagenheid die Suzan en Freek, hun families en vrienden nu moeten ervaren. Een diepere boosheid welt in me op. Omdat dit zo’n goed stel is. High school sweethearts. Al 18 jaar samen. Nooit een onvertogen woord in de media. Mensen met wie je gewoon blij bént dat ze bekend zijn. En dan dit. Op deze leeftijd. Op dit moment in hun leven. Alsof het universum een grove, hele grove fout maakt.
En dan denk ik aan dat kleine hartje, kloppend in Suzans buik. Aan het nieuwe leven dat zich aandient in tijden van afscheid. Hoe dan?
Mijn hart breekt.
En ik weet: ik ben niet de enige.
Buiten komt de regen met bakken naar beneden.
Dit moeten de tranen van heel Nederland zijn…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.