Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (13) en Phaedra (11). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Ik ben niet zo snel van mijn à propos, maar van de week dus wel. En niet zo’n beetje ook, maar ontzettend veel. Ik ben net in een periode van mijn leven beland waarbij ik het motto ‘leven en laten leven’ heb omarmd, in plaats van overal wat van te vinden. Want dat kon ik lieve lezer. En vooral heel erg op mijn gelijk gaan zitten. Als Mandela en Moeder Theresa samen een kind zouden hebben gehad, dan was ik dat geweest. Dat werk. Lekker in je gelijk gaan zitten. Daar was ik zo vreselijk goed in.
Inmiddels ben ik erachter dat hier vooral mijn inner-kind reageerde. Je inner-kind is een kleine, gevoelige versie van jezelf die in sommige situaties huishoudt in je hoofd. Ik noem mijn inner-kind Fred. Van Frederique. Don’t ask. Maar Fred is me toch een partijtje onzeker. Sjonge. En ook zeer gevoelig en kwetsbaar en vindt overal wat van. Oké, een voorbeeld: als mijn werkgever een kritische opmerking
maakt over mijn werk, is het Fred die zich verdrietig voelt en zegt: Zie je wel, je bent niet goed genoeg’, maar Fred weet het ook vaak beter. Heel irritant. Echt een klein kind.
Goed, ik heb Fred tegenwoordig redelijk getemd. Heel af en toe komt ze nog om de hoek kijken. Zo ook van de week toen een vriendin een 0.0 biertje bestelde voor haar 10-jarige zoon. ‘Dat vindt hij lekker en is toch grappig…’, was haar begeleidende tekst. Ik kon mijn gezichtsuitdrukking kennelijk niet in de plooi houden, want ze zei meteen ‘Vind je daar wat van? Dat is toch grappig. Er zit helemaal geen alcohol in!’
Ik was met stomheid geslagen. En mijn kaken lagen op de grond. En hoe graag ik ook wilde dat Fred hier zich niet mee bemoeide, het gebeurde toch. “Maar d-d-denk je niet dat hij hierdoor sneller alcohol gaat drinken?’ vroeg ik haar stotterend. Ze antwoordde iets in de trant van ‘welnee…’
Fred wilde de barricade op met spandoeken, maar ik hield haar tegen. Toen mijn dochter vroeg of ze ook een slokje mocht, besloot ik Fred toch haar gang te laten gaan. Een 0.0 biertje aan een kind van 10 geven is als een banaan op een pizza – gewoon in alle opzichten verkeerd! Ik zei tegen mijn vriendin dat anderen dit ook kunnen zien als onverantwoordelijk gedrag, wat zelfs kan leiden tot interventies van een of andere sociale dienst. Toen dacht ik haar inner-kind in paniek te zien raken, en in dit geval misschien niet zo erg. Soms is het nodig om elkaar een beetje wakker te schudden. Uiteindelijk hebben we het opgelost met een glas limonade voor de kinderen en een goed gesprek. Ik zeg cheers op gezond verstand.
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van […]
Na een periode waarin het leven voor Greetje Hakvoort niet altijd even soepel liep, lijkt er nu vooral ruimte voor iets veel mooiers: blijdschap in de familie.
Ze dacht dat ze als moeder inmiddels al heel veel had gezien, maar deze bizarre vondst in de luier van haar zoontje maakte de 41-jarige Mirthe zelfs sprakeloos.
Mijn 2-jarige dochter onderhandelt tegenwoordig met mij. Ik vrees dat dit mijn eigen schuld is.
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
De ene moeder staat altijd in een perfecte outfit op het schoolplein (hoe dan?!), terwijl de ander al blij is als er géén vlekken op haar hoodie zitten.