Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Wat schrijf je op als je hart binnen een maand wat zeg ik, binnen drie weken wederom zo hard opblaast van verdriet dat je ‘m letterlijk tegen je borstkas voelt aan dreunen?
Maar ik kan niet géén afscheidscolumn schrijven over het mooiste wezen dat zes jaar geleden mijn leven in galoppeerde en er deze week ineens niet meer was.
Paardenmeisjes worden vaak bezien als eigenaardige menssoorten. En dat vinden mensen spannend. Ze weten dat wij iets doen wat zij zelf niet durven. Wij klimmen op een wezen dat ons ten alle tijden zal overstijgen. And that’s power. Dat maakt ons paardenmensen krachtig.
There, I said it.
En dat komt omdat wij weten dat een paard altijd onze meerdere zal zijn.
Paarden hebben een empatisch vermogen van de zuiverste vorm, iets wat telkens wanneer wij opstijgen tot in de diepste vezels van ons ruiters doordringt. Geen enkele emotie ontsnapt aan de dans tussen ruiter en paard. Omlijnd met heroïek. Waarbij de ruiter aan het einde van iedere rit moet erkennen dat het paard altijd de leraar is, ook al is het geleerde via de ruiter tot stand gekomen.
Ufo was mijn leermeester. Hij leerde mij dat geduld de grondslag is van alles wat je doet. En als je mij maar één keer in je leven vijf minuten hebt gesproken, dan weet je dat geduld voor mij een lastige zaak is.
Hij leerde mij ook in mijzelf te geloven.
Hij leerde mij het grotere geheel te zien.
Hij leerde mij samen boven alleen te verkiezen.
Hij leerde mij zorg te dragen.
Hij leerde mij soms een stap terug te doen.
Hij leerde mij het leven.
En toen ineens moest ik hem laten gaan. Want dat is de grootste les die hij mij heeft geleerd. Zorgen voor. En soms betekent dat: laten gaan. Maar hoe laat je een liefde gaan die door de jaren heen je hart is gaan navigeren? Niet.
Maar dan denk je aan hem en zijn lessen. En dan beslis je toch dat dit het beste is voor hém. Dank je wel, lieve Ufo, dat jij mijn grootste kompas in het leven wilde zijn. Geef Lo een dikke knuffel.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Sommige moeders plannen weken vooruit, anderen worden op een doodgewone dinsdag ineens eventmanager. Want als een kind besluit dat er een feestje komt, dan komt er een feestje, punt.
Sommige weekenden bestaan uit voetbal langs de lijn en stapels was wegwerken. En soms verandert je woonkamer ineens in een minishowbizzfeestje. Voor de familie Wildeman uit Een huis vol was het er zo een waar ze nog jaren over napraten.
De zon schijnt, de ramen kunnen open en heel Nederland krijgt ineens de drang om kasten uit te mesten, plinten af te soppen en dat ene keukenkastje (je weet welke) eindelijk aan te pakken.
Tussen TikTok-trends over verboden voedingsmiddelen, de ene na de andere health-hype en gadgets die je slaap, stappen en stressniveau tot op de seconde bijhouden, voelt gezond leven soms als een fulltime project. Alsof je altijd net iets beter, schoner of bewuster zou moeten eten. Met zoveel tegenstrijdige informatie online is het best een uitdaging om […]
Lisanne en haar ex zijn niet bijzonder goed uit elkaar gegaan. Nu zijn ze beiden gelukkig met nieuwe partners en verwachten ze allebei een kindje. Maar ze had nooit verwacht hem tijdens haar bevalling tegen het lijf te lopen.
Spreekbeurten waren ooit bedoeld als een simpele opdracht, maar in sommige huishoudens uitgegroeid tot een complete productie. Waar het ene kind nog last-minute wat feitjes van Wikipedia print, zit het andere al weken in een strak gepland traject, met dank aan moeders die er nét iets te veel in opgaan.