Patricia: ‘Maar hoe laat je een liefde gaan die door de jaren heen je hart is gaan navigeren? Niet’

column patricia van liemt Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt
Patricia van Liemt
Leestijd: 3 minuten

Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.

Lees verder onder de advertentie

Wat schrijf je op als je hart binnen een maand wat zeg ik, binnen drie weken wederom zo hard opblaast van verdriet dat je ‘m letterlijk tegen je borstkas voelt aan dreunen?

Maar ik kan niet géén afscheidscolumn schrijven over het mooiste wezen dat zes jaar geleden mijn leven in galoppeerde en er deze week ineens niet meer was.

Paardenmeisjes worden vaak bezien als eigenaardige menssoorten. En dat vinden mensen spannend. Ze weten dat wij iets doen wat zij zelf niet durven. Wij klimmen op een wezen dat ons ten alle tijden zal overstijgen. And that’s power. Dat maakt ons paardenmensen krachtig.

Onze meerdere

There, I said it.

En dat komt omdat wij weten dat een paard altijd onze meerdere zal zijn.

Paarden hebben een empatisch vermogen van de zuiverste vorm, iets wat telkens wanneer wij opstijgen tot in de diepste vezels van ons ruiters doordringt. Geen enkele emotie ontsnapt aan de dans tussen ruiter en paard. Omlijnd met heroïek. Waarbij de ruiter aan het einde van iedere rit moet erkennen dat het paard altijd de leraar is, ook al is het geleerde via de ruiter tot stand gekomen.

Lees verder onder de advertentie

Ufo was mijn leermeester. Hij leerde mij dat geduld de grondslag is van alles wat je doet. En als je mij maar één keer in je leven vijf minuten hebt gesproken, dan weet je dat geduld voor mij een lastige zaak is.

Leermeester

Hij leerde mij ook in mijzelf te geloven.
Hij leerde mij het grotere geheel te zien.
Hij leerde mij samen boven alleen te verkiezen.
Hij leerde mij zorg te dragen.
Hij leerde mij soms een stap terug te doen.
Hij leerde mij het leven.

En toen ineens moest ik hem laten gaan. Want dat is de grootste les die hij mij heeft geleerd. Zorgen voor. En soms betekent dat: laten gaan. Maar hoe laat je een liefde gaan die door de jaren heen je hart is gaan navigeren? Niet.

Maar dan denk je aan hem en zijn lessen. En dan beslis je toch dat dit het beste is voor hém. Dank je wel, lieve Ufo, dat jij mijn grootste kompas in het leven wilde zijn. Geef Lo een dikke knuffel.

Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail