Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Wat schrijf je op als je hart binnen een maand wat zeg ik, binnen drie weken wederom zo hard opblaast van verdriet dat je ‘m letterlijk tegen je borstkas voelt aan dreunen?
Maar ik kan niet géén afscheidscolumn schrijven over het mooiste wezen dat zes jaar geleden mijn leven in galoppeerde en er deze week ineens niet meer was.
Paardenmeisjes worden vaak bezien als eigenaardige menssoorten. En dat vinden mensen spannend. Ze weten dat wij iets doen wat zij zelf niet durven. Wij klimmen op een wezen dat ons ten alle tijden zal overstijgen. And that’s power. Dat maakt ons paardenmensen krachtig.
There, I said it.
En dat komt omdat wij weten dat een paard altijd onze meerdere zal zijn.
Paarden hebben een empatisch vermogen van de zuiverste vorm, iets wat telkens wanneer wij opstijgen tot in de diepste vezels van ons ruiters doordringt. Geen enkele emotie ontsnapt aan de dans tussen ruiter en paard. Omlijnd met heroïek. Waarbij de ruiter aan het einde van iedere rit moet erkennen dat het paard altijd de leraar is, ook al is het geleerde via de ruiter tot stand gekomen.
Ufo was mijn leermeester. Hij leerde mij dat geduld de grondslag is van alles wat je doet. En als je mij maar één keer in je leven vijf minuten hebt gesproken, dan weet je dat geduld voor mij een lastige zaak is.
Hij leerde mij ook in mijzelf te geloven.
Hij leerde mij het grotere geheel te zien.
Hij leerde mij samen boven alleen te verkiezen.
Hij leerde mij zorg te dragen.
Hij leerde mij soms een stap terug te doen.
Hij leerde mij het leven.
En toen ineens moest ik hem laten gaan. Want dat is de grootste les die hij mij heeft geleerd. Zorgen voor. En soms betekent dat: laten gaan. Maar hoe laat je een liefde gaan die door de jaren heen je hart is gaan navigeren? Niet.
Maar dan denk je aan hem en zijn lessen. En dan beslis je toch dat dit het beste is voor hém. Dank je wel, lieve Ufo, dat jij mijn grootste kompas in het leven wilde zijn. Geef Lo een dikke knuffel.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Soms loopt een simpele Marktplaats-aankoop nét even anders dan gepland. Wat begon als een droomvondst voor een prikkie, veranderde in een verhaal dat Mila een jaar later nog steeds bezighoudt.
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd in een nieuw land woont.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Jorinde is al jaren gelukkig getrouwd met Kevin, maar sinds haar oudste zoon op school zit, ziet ze haar ex weer dagelijks. En dat levert toch wat verwarrende gevoelens op.
Het lijkt allemaal één grote droom: zon, ruimte en een nieuw leven in Spanje. Maar volgens Janneke Jelies zit de werkelijkheid nét even anders in elkaar. In de Radio 10-ochtendshow vertelt ze eerlijk hoe pittig dat eerste jaar in Spanje eigenlijk was.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.