Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
‘En toen floep, was ze ineens moeder’.
Mijn collega laat trots een foto zien van een gezond uitziende baby met gezellige rode konen. Een koude Scandinavische wind vergezelt haar woorden. We zijn net geland in Oslo en terwijl de lokale schoonmaakploeg met olympische efficiëntie het vliegtuig klaarmaakt voor de terugreis, halen haar woorden mij weg van het doelloos scrollen in mijn korte pauze. Ze houdt haar telefoon trots in de lucht en we zien een kind, dat haar neefje blijkt te zijn, een groot blauw vliegtuig als pluche knuffel vasthouden. ’‘Heeft hij van mij gekregen,’ zegt ze met een warme lach.
Mijn collega is, net als ik, nieuw in haar rol als stewardess, met één verschil: zij maakte de keuze om de luchtvaart in te gaan twintig jaar eerder dan ik. Ze is een echte Gen-Z’er, voor wie reizen op nummer één staat en werk ergens onderaan de to-do-lijst bungelt. Vooralsnog lijkt het leven als stewardess daar naadloos op aan te sluiten.
Haar zus, ook een Gen-Z’er, kan echter haar swapfiets en huis op Bali voorlopig inwisselen voor een bakfiets en een Roompot vakantiehuisje. Want zij was zwanger, zonder dat ze het wist, en kreeg na een aanhoudende buikpijn te horen dat ze binnen drie uur moeder zou worden(!).
Ik zie in mijn ooghoeken dat nu ook de piloot zijn aandacht heeft verlegd van zijn telefoon naar dit opmerkelijke verhaal. ‘En ze had werkelijk geen idee?’, vraag ik haar vol verbazing. De journalist in mij komt weer naar boven en de vragen vallen uit mijn mond. ‘Maar was ze ook niet een beetje aangekomen? Had ze geen buikje? Is ze helemaal niet misselijk geweest? Waren er geen andere voortekenen?’
Haar antwoorden zijn simpel en begrijpelijk. Eigenlijk was er niets aan haar te zien, pas achteraf vielen een paar puzzelstukken in elkaar: ‘iets bredere heupen en ietsje pietsje grotere borsten’. Ook was ze een paar keer naar de huisarts gegaan met hoofd- en buikpijn, maar die had haar afgewimpeld.
Ik kan het niet laten om een opmerking te maken dat het vast een man was. Maar ik zit op dat moment op een business class stoel en niet op die van een arts en laat mijn feministische mening wegebben.
‘Gelukkig is alles goed gegaan’, vervolgt ze haar ongelofelijke verhaal. Haar neefje is kerngezond ter wereld gekomen. En beiden ouders zijn heel erg blij met dit onverwachte cadeautje. Turbulent was het wel, voegt ze eraan toe.
De schoonmaakploeg is klaar en ik bedank ze in mijn beste Noors. Tijdens de terugreis denk ik na over haar verhaal. Aan de dunne lijn tussen vrijheid en verantwoordelijkheid. Ik kijk naar mijn collega, die inmiddels weer volledig is opgegaan in haar werk en met dezelfde vanzelfsprekendheid koffie inschenkt als waarmee ze net dit levensveranderende verhaal vertelde. Maar is het inderdaad zo erg om op deze manier moeder te worden?
Je hebt geen stress over over vruchtbare dagen, ovulatietesten of de vraag of je er echt wel klaar voor bent.
Wij mensen zijn geconditioneerd om te geloven dat grote veranderingen behapbaarder zijn met een aankondigen. Dat je er naartoe groeit. Dat je mentaal moet oefenen met een nieuwe versie van jezelf.
Maar is dat wel zo? In werkelijkheid worden we allemaal, vroeg of laat, iemand anders dan we dachten te zijn. Niet altijd met tromgeroffel. Soms gewoon op een dinsdag. Soms omdat het leven je geen andere optie geeft.
En soms, omdat je er blijkbaar klaar voor bent zonder het te weten…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.