Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Een naam uitzoeken is naast de bevalling wat mij betreft de grootste kluif van het hele principe ‘kind krijgen’. Allereerst moet je een naam vinden die vrij is van enige associatie. Ook onze search was destijds een uitdaging. Want als er dan heel voorzichtig door een van ons een naam werd geopperd, was er altijd wel een vervelend buurmeisje van vroeger of een dochter van een oudoom die de suggestie direct verwees naar het rijk van afgevallen babynamen. En als er dan een naam bij de gratie Gods door de associatie-ballotage-commissie kwam, dan moest er ook nog een breedgedragen consensus zijn. En bij ons was er altijd wel eentje die de sfeer verpestte door de bijdrage te leveren ‘Ja, kan’.
‘Ja, kan’ mag natuurlijk niet de mening zijn van vijftig procent van de opvoeders voor zoiets groots. Nee, het moet euforisch zijn. Niet een compromis tussen twee mensen die elkaar al een uur passief-agressief zitten aan te staren boven een babynamenlijstje.
Maar op een gegeven moment lukte het. Ik tapte een naam uit een heel ander vaatje, dat uit de jaren vijftig, en kwam met ‘Maria’ op de proppen. Tot mijn grote verbazing was mijn enigszins moderne man het er niet mee oneens, en hij zei ook niet ‘ja, kan’. Hij zei gewoon… niks. Wat in onze verhouding officieel telt als toestemming. Maar na de stilte kwam er zelfs een ‘Ja, eigenlijk wel een hele leuke naam.’ Het eerste deel van de bevalling zat erop.
Maar we moesten nog één laatste pad bewandelen: het associatie-pad. Ik hoopte vanuit de grond van mijn hart dat we beiden niemand van vroeger kenden die deze naam ook droeg. Toen hij zijn mond een klein stukje opendeed, vroeg ik hem of de persoon die hij wilde gaan noemen echt belangrijk voor hem was geweest, en zijn antwoord was gelukkig ‘nee’. Waarna hij wijselijk zijn mond hield. We hadden een naam. Halleluja!
Little did we know dat we met deze naam één belangrijk jaarlijks terugkerend thema over het hoofd hadden gezien. Kerst.
Want ja, Maria en kerst zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En ieder jaar weer rond deze tijd krijgen we van onze dochter een klein jammerlijk geklaag waarom we haar Maria hebben genoemd. Wij bieden dan onze excuses aan, zij zucht dramatisch, en ergens rond 26 december keert de vrede weer terug. Tot het volgende jaar, wanneer het hele riedeltje zich herhaalt.
Laatst hoorde ik dat er nu een soort Tinder voor babynamen bestaat. Je swipet samen door de opties en als jullie allebei naar rechts swipen, heb je een match. Briljant idee. Maar ik vraag me wel af of ze bij het ontwikkelen van die app ook hebben nagedacht over thema’s. En of je bijvoorbeeld een filter kunt aanzetten waarbij je zaken kunt uitsluiten zoals: horrorfiguren, exen en religieuze feestdagen. Dat zou het nog net iets briljanter maken.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.