Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
En ineens was daar de gedachte dat ik mezelf leuker zou vinden met een paar kilo extra. Gewoon ietsje groter. Meer vet op de botten. More to love, a bit more curvy on the right edges. Ik zag mezelf huppelen door een hippe straat in een hippe stad, met Mika’s Big Girl (You Are Beautiful) in mijn oren. Met trots mijn extra laagje met me meedragend.
Het was alsof ik, als een soort Alice in Wonderland, via een kronkelende gedachte plotsklaps in mijn Miljuschka-tijdperk was beland. Een plek waar mijn vrouwelijke rondingen eindelijk tot hun gewenste omvang konden uitgroeien.
Ik verlangde ineens naar een gevoel van zwaartekracht dat mijn billen bij iedere stap zou laten deinen. Ze zouden meebewegen als bootjes op een vriendelijke oceaan.
Ik hoopte zelfs op een beetje wrijving tussen de binnenkant van mijn bovenbenen. Niet al te veel, maar net genoeg om bij iedere stap te voelen dat mijn lichaam mijn Rubensiaanse vormen ook daar ondersteunde.
En deze stille wens, waarvan ik tot dat moment niet eens wist dat die in mij zat, leek met de seconde luider te worden. Ik wilde dikker zijn. Ja, ik was klaar voor een lichaam dat meer ruimte durfde in te nemen. Een lijf dat vol en weelderig was, met rondingen waar menig blik even op zou blijven hangen.
Bovendien lagen er in mijn kast al vier wijde spijkerbroeken. Daar zou mijn uitdijende lichaam zich de eerste tijd prima in thuis voelen. De mode ondersteunde dus mijn gevoelens, en de transitie zou daardoor voor niemand echt een shock zijn.
Een van de grootste voordelen van mijn nieuwe lichaam zou zijn dat het een schild kon vormen tegen de roerige wereld om me heen. Gewoon een extra laag bescherming.
Ook zouden alle verwachtingen die ik jarenlang als spiegelbeeld zag in de talloze reclames, over hoe ik eruit zou moeten zien, langzaam hun macht over mij verliezen.
Ik zou eindelijk mezelf kunnen zijn. Iemand die eens per maand chocolade als ontbijt, lunch en avondeten zou eten, omdat mijn lichaam dat als pure hormonale noodzaak zou kunnen verdedigen. Dit nieuwe lijf zou ook uitnodigen tot blijven. Niet per se voor de andere sekse, maar vooral voor mezelf.
Overigens zou mijn partner het waarschijnlijk niet eens doorhebben. Ieder hoopje vet dat zich in mijn buik, billen en heupen zou nestelen, zou zo geleidelijk komen dat het te laat zou zijn om er echt iets van te vinden.
En mijn lieve vrienden? Die zouden zwijgen. ‘Ze heeft ook wel veel meegemaakt de laatste tijd.’ ‘Of het zou ook de overgang kunnen zijn.’ En in een ware sisterhood wordt dan eerder naar hormonen verwezen dan naar toenemend gewicht.
De enige die misschien een dubbelzinnige opmerking zou maken, is mijn vader. Maar daar zouden een of twee zelfhulp-podcasts korte metten mee maken. Eigenlijk was ik de enige die mijn onverwachte, vurige wens om wat voller te zijn kon doorboren.
En dat gebeurde ook.
Toen ik van de week mijn spijkerbroek niet meer helemaal dicht kreeg, trok er een schokgolf door me heen. Ik. Was. Aangekomen. De theorie was praktijk geworden en mijn dikkertjes-wens leek ineens absurd. What the hell was I thinking?
Na een korte soulsearch kwam ik erachter dat ik blijkbaar wel het gevoel van vrijheid wilde, dat bij dat lichaam hoorde, maar niet het lichaam zelf. En dat besef voelde ineens verrassend licht…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Soms loopt een simpele Marktplaats-aankoop nét even anders dan gepland. Wat begon als een droomvondst voor een prikkie, veranderde in een verhaal dat Mila een jaar later nog steeds bezighoudt.
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd in een nieuw land woont.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Jorinde is al jaren gelukkig getrouwd met Kevin, maar sinds haar oudste zoon op school zit, ziet ze haar ex weer dagelijks. En dat levert toch wat verwarrende gevoelens op.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
Nadat Lil Kleine vertelde dat hij zijn zoontje Lío al 2,5 jaar niet heeft gezien, wil Jaimie Vaes ook eenmalig haar kant van het verhaal doen.