Amira: ‘Mijn zoon mag ineens niet meer op een kinderfeestje komen, zonder enige uitleg’
De hoogtepunten van het leven van een kind zijn toch wel de kinderfeestjes. Extra domper als je eigenlijk al was uitgenodigd, en vervolgens niet meer mag komen…
Fotografie: Paulien van Beusekom
Nena Kreber woont met haar vrouw Shary-An, hun dochters Billie (3) en Claes (2) en hond Freek in Scheveningen. Nena werkt als managers van Shary-An en geeft met haar columns een kijkje in het ouderschap.
Kerst is voor mij het optuigen van de kerstboom, veel eten, genieten van de tijd met elkaar, de donkere dagen en knusse dagen, kerstfilms en foute kersttruien en mooie kleding, maar vooral het samen zijn.
Vorig jaar vierden wij voor het eerst kerst in ons ‘nieuwe/verbouwde’ huis. Kerst was de deadline voor de verbouwing. Thank god dat we dat hebben gehaald want we hadden er zo op gehoopt eerste kerstdag bij ons te kunnen vieren met de familie. En jawel, net voor kerst konden we erin. Na acht maanden bij mijn ouders te hebben gelogeerd met ons gezin was het de hoogste tijd om terug te gaan. Tranen rolden over onze wangen toen we richting Scheveningen, zo erg hadden we naar dit moment uitgekeken. De meiden verheugden zich er ook op: slapen in ons eigen nieuwe bed, dat in een nieuwe kamer stond. Wat een tijd was dat. Ik denk dat ik hier de komende jaren met kerst steeds aan terug zal denken.
En hoe kerst er dan bij ons uitziet? Nou, dat begint met kerstavond; dit vieren we vaak met z’n viertjes en nog een vrijgezelle broer of zus. Heel ontspannen en knus. Eerste kerstdag komt de familie van mijn vrouw bij ons. Broers, zussen (met aanhang en kinderen), omi en haar heerlijke kookkunsten en genoeg flessen champagne – ik ben bang dat we dit laatste erin houden, die bubbels smaakten vorig jaar extra lekker!
Bij ons geldt echt: liefde gaat door de maag, want we eten de hele dag door. Op eerste kerstdag is dat vooral Antilliaans, de hele tafel staat vol en iedereen is uren aan het kletsen, lachen en geinen. Tweede kerstdag vieren we altijd met mijn familie bij mijn tante thuis, dat doen we al zo lang ik me kan herinneren. Bij mijn tante is alles goed: hoe je eruitziet, hoe je je voelt, wat of wie je meeneemt… En ook hier eten we de hele dag door, onderbroken door de voorstellingen die de kinderen willen laten zien – zo om de vijf minuten eigenlijk. Heel gezellig: zes kinderen tussen de één en zes jaar die allemaal met elkaar spelen.
We hebben een fijne band met beide kanten van de familie, dus al zijn eerste en tweede kerstdag heel verschillend, ze zijn allebei ontzettend leuk. Maar je snapt: daarna hebben we wel een paar dagen nodig om uit te buiken.
Meer columns van Nena lezen doe je hier.