Beeld: Eigen beeld
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (3). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Er zijn veel plekken in Zuid-Afrika waar je niet hoeft te zoeken naar mooie foto’s, omdat ze zichzelf aandienen. De Transkei is zo’n plek. Alles is kleur. De groene heuvels, de turquoise oceaan, de limegroene huisjes, de jurken, de emmers, de mensen. Het is een traktatie voor het oog.
We zijn op vakantie en rijden door precies dit landschap. Ik zit op de bijrijdersstoel en ik doe iets waar ik niet per se trots op ben: ik fotografeer mensen stiekem. Of beter gezegd: hun huizen. Met hen erbij. In een flits richt ik mijn lens vanuit mijn open autoraam op het kleurrijke tafereel en daarna doe ik alsof er niets gebeurd is. Gewoon omdat ik beleefd wil zijn. Omdat ik niet wil dat iemand zich bekeken voelt. Omdat ik niet die toerist wil zijn. En dat is natuurlijk klinkklare onzin, want ik bén die toerist. Daar verandert twee jaar wonen in Zuid-Afrika niets aan.
Later die dag zijn we op het strand. Wijd, leeg en adembenemend. We zijn met z’n vieren als ‘toeristen’ en verder eigenlijk helemaal niemand. Behalve en groep lokale tieners die zich vermaken in de wilde golven van de Indische oceaan. Het ogenschijnlijk oudste meisje komt direct op ons af. Ze heeft haar telefoon in haar hand en vraagt zonder enige schroom of ze een selfie met ons mag maken. Ik zou ongelooflijk hypocriet zijn als ik dit zou weigeren, maar toch ben ik wat overdonderd door haar vraag. Tijd om na te denken heb ik niet want ze staat al klaar, arm gestrekt, telefoon op selfiestand. Ik vraag haar even te wachten, mijn zoon staat half naakt zich in zijn zwembroek te worstelen. Ze wacht vriendelijk en schiet daarna ongeveer 30 selfies in allerlei verschillende posities. ‘This is sooo cool’, zegt ze. Wat ze daarmee bedoelt is mij een raadsel. Ik besluit om zelf maar even te wachten met het aantrekken van mijn bikini. Zo lekker onhandig klunzig onder een half opengewaaide handdoek. Voor je het weet sta ik met mijn blote reet op de achtergrond van haar telefoon.
Ik loop in mijn korte broek naar de zee. Het meisje filmt ons, minutenlang. Onze kinderen die rennen, de golven waar we overheen springen. Ik die niet weet waar ik mijn handen moet laten, of ik haar moet negeren of lachend in de camera moet kijken. Ik voel me een beetje… exotisch. Een woord dat ik normaal gesproken alleen voor anderen gebruik. Ze is nieuwsgierig. Open. Ongegeneerd. Ze ziet niet vaak witte mensen. In een poging een gesprek aan te knopen vraag ik haar of ze een influencer is. Ze kijkt me vragend aan. Van die term heeft ze nog nooit gehoord. Ik leg het haar uit, dat je veel volgers hebt enzo. Lachend kijkt ze me aan ‘no way, ik stuur dit gewoon naar mijn vrienden op whatsapp, dan zien ze hoe mijn dag was!’ zegt ze blij.
Ineens besef ik me dat ik mezelf heb wijsgemaakt dat discretie altijd de juiste houding is maar tegelijkertijd bewonder ik deze meid om haar schaamteloosheid. Ze benoemt, ze kijkt en ze filmt. Ja, het voelt confronterend en ongemakkelijk maar dat is vooral omdat ik nu degene ben die bekeken wordt. Misschien zit de schaamte niet zozeer in het fotograferen maar in de ongelijkheid die we hierin projecteren. Het idee dat de een altijd het onderwerp is en de ander de maker. Terwijl we in werkelijkheid allemaal elkaars bezienswaardigheid zijn. Niet vanuit een oordeel, maar vanuit bewondering en respect. Ik maak ook nog een paar foto’s van haar en haar kleurrijke vriendengroep. We wisselen telefoonnummers uit zodat we de foto’s met elkaar kunnen delen. Ik hoor nooit meer wat van haar. Het maakt niet uit. Ergens zwerf ik rond in een whatsappgroep als bezienswaardigheid, exoot, vreemdeling. Zolang we durven kijken én gezien durven worden, zijn we nergens alleen toerist of attractie, maar gewoon even elkaars wereld.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.