Beeld: Eigen beeld
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (3). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Er zijn veel plekken in Zuid-Afrika waar je niet hoeft te zoeken naar mooie foto’s, omdat ze zichzelf aandienen. De Transkei is zo’n plek. Alles is kleur. De groene heuvels, de turquoise oceaan, de limegroene huisjes, de jurken, de emmers, de mensen. Het is een traktatie voor het oog.
We zijn op vakantie en rijden door precies dit landschap. Ik zit op de bijrijdersstoel en ik doe iets waar ik niet per se trots op ben: ik fotografeer mensen stiekem. Of beter gezegd: hun huizen. Met hen erbij. In een flits richt ik mijn lens vanuit mijn open autoraam op het kleurrijke tafereel en daarna doe ik alsof er niets gebeurd is. Gewoon omdat ik beleefd wil zijn. Omdat ik niet wil dat iemand zich bekeken voelt. Omdat ik niet die toerist wil zijn. En dat is natuurlijk klinkklare onzin, want ik bén die toerist. Daar verandert twee jaar wonen in Zuid-Afrika niets aan.
Later die dag zijn we op het strand. Wijd, leeg en adembenemend. We zijn met z’n vieren als ‘toeristen’ en verder eigenlijk helemaal niemand. Behalve en groep lokale tieners die zich vermaken in de wilde golven van de Indische oceaan. Het ogenschijnlijk oudste meisje komt direct op ons af. Ze heeft haar telefoon in haar hand en vraagt zonder enige schroom of ze een selfie met ons mag maken. Ik zou ongelooflijk hypocriet zijn als ik dit zou weigeren, maar toch ben ik wat overdonderd door haar vraag. Tijd om na te denken heb ik niet want ze staat al klaar, arm gestrekt, telefoon op selfiestand. Ik vraag haar even te wachten, mijn zoon staat half naakt zich in zijn zwembroek te worstelen. Ze wacht vriendelijk en schiet daarna ongeveer 30 selfies in allerlei verschillende posities. ‘This is sooo cool’, zegt ze. Wat ze daarmee bedoelt is mij een raadsel. Ik besluit om zelf maar even te wachten met het aantrekken van mijn bikini. Zo lekker onhandig klunzig onder een half opengewaaide handdoek. Voor je het weet sta ik met mijn blote reet op de achtergrond van haar telefoon.
Ik loop in mijn korte broek naar de zee. Het meisje filmt ons, minutenlang. Onze kinderen die rennen, de golven waar we overheen springen. Ik die niet weet waar ik mijn handen moet laten, of ik haar moet negeren of lachend in de camera moet kijken. Ik voel me een beetje… exotisch. Een woord dat ik normaal gesproken alleen voor anderen gebruik. Ze is nieuwsgierig. Open. Ongegeneerd. Ze ziet niet vaak witte mensen. In een poging een gesprek aan te knopen vraag ik haar of ze een influencer is. Ze kijkt me vragend aan. Van die term heeft ze nog nooit gehoord. Ik leg het haar uit, dat je veel volgers hebt enzo. Lachend kijkt ze me aan ‘no way, ik stuur dit gewoon naar mijn vrienden op whatsapp, dan zien ze hoe mijn dag was!’ zegt ze blij.
Ineens besef ik me dat ik mezelf heb wijsgemaakt dat discretie altijd de juiste houding is maar tegelijkertijd bewonder ik deze meid om haar schaamteloosheid. Ze benoemt, ze kijkt en ze filmt. Ja, het voelt confronterend en ongemakkelijk maar dat is vooral omdat ik nu degene ben die bekeken wordt. Misschien zit de schaamte niet zozeer in het fotograferen maar in de ongelijkheid die we hierin projecteren. Het idee dat de een altijd het onderwerp is en de ander de maker. Terwijl we in werkelijkheid allemaal elkaars bezienswaardigheid zijn. Niet vanuit een oordeel, maar vanuit bewondering en respect. Ik maak ook nog een paar foto’s van haar en haar kleurrijke vriendengroep. We wisselen telefoonnummers uit zodat we de foto’s met elkaar kunnen delen. Ik hoor nooit meer wat van haar. Het maakt niet uit. Ergens zwerf ik rond in een whatsappgroep als bezienswaardigheid, exoot, vreemdeling. Zolang we durven kijken én gezien durven worden, zijn we nergens alleen toerist of attractie, maar gewoon even elkaars wereld.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd naar een nieuw land vertrekt.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Droom jij stiekem al van zon, zee en quality time met je gezin, maar voelt het plannen van een familievakantie vooral als veel geregel en keuzestress? Voor Marlot (36) was dat lange tijd herkenbaar, tot ze Eliza was here ontdekte en met haar gezin vakantie vierde op het Griekse Zakynthos. Wij spraken Marlot over haar […]
De kinderbijslag is dit jaar opnieuw verhoogd, en dat is goed nieuws voor gezinnen met veel kinderen. Zeker voor de families uit de populaire televisieserie Een Huis Vol.
Roze wolk incoming! Bij de familie Lopez is het zover: baby nummer zeven laat eindelijk van zich horen in Een huis vol.
Onze huisastroloog Nathalie Kriek is bij de sterren te rade te gaan wat 2026 voor ons in petto heeft en we kunnen al verklappen: da’s helemaal niet verkeerd.