Bron: Eigen beeld
Ilva Kuijpers (26) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama
een column over haar belevenissen op de basisschool.
“Je hebt het vast weleens meegemaakt. Na een lange tocht door de supermarkt, wil je dochtertje ook nog dat ene stuk chocolade bij de kassa. Je zegt nee en een enorm gekrijs schalt door de winkel. Of je bent aan het stofzuigen en je zoontje wil koste wat kost ook de stofzuigerstang vasthouden. Of je staat midden in een overvolle speeltuin, zegt dat jullie naar huis gaan en je kind stort schreeuwend ter aarde: ‘Ik wil nog niet naar huis!’ Kortom: een driftbui. Eentje die niet zomaar over lijkt te gaan.
Vaak wordt gedacht dat alleen ouders hier last van hebben. Nou, nee hoor! Vooral bij nieuwe kinderen die de grens nog aan het ontdekken zijn of bij kinderen die echt aan vakantie toe zijn gebeurt dit ook op school. De laatste keer kan ik mij nog goed herinneren en was er wel een van het niveau ‘pittig’. Vera, nog maar een paar weken in mijn groep en een van de liefste meisjes uit de klas, ging helemaal los. En waarom? Als je het mij vraagt, is het achteraf nog steeds niet goed verklaarbaar. Of toch wel?
Tijdens de speelwerkles is Vera precies zo bezig als ik haar ken: rustig, stil en driftig aan het kleuren. Tot ik plotseling een enorm kabaal hoor achter mij. Ik draai mij om en zie het potlodenbakje van Vera op de grond liggen. Ze blijkt het zelf omgestoten te hebben en is daar erg van onder de indruk. Ik loop naar haar toe om te zeggen dat het niet erg is en dat ze het gewoon even op kan rapen. Haar antwoord komt heel onverwacht: ‘Nee, ik ga dat niet opruimen!’
Verbaasd kijk ik haar aan en zeg nog een keer: ‘Raap het maar even op, het is niet erg.’ Vera is niet van plan om iets met mijn verzoek te doen en verbaast mij nog een keer: ‘Nee, ik kan dat niet!’ Als juf doe ik het daarom even voor. Ik pak twee potloden voor haar op, stop ze in het bakje en zeg ‘Kijk, dit is alles wat je moet doen, je kunt het wel, toe maar.’ Wederom verroert Vera zich niet en schreeuwt nu alleen nog maar: ‘Nee!’
Haar antwoord komt heel onverwacht: ‘Nee, ik ga dat niet opruimen!’
Haar stem wordt steeds harder en het valt bij andere kinderen op dat er iets aan de hand is. Ik moet ingrijpen, dit kan ik niet zo laten gebeuren. Vera krijgt van mij de keuze: opruimen of even bij het bureau gaan staan. Ze kiest geen van beide en daarom maak ik de keuze voor haar. Ik zet haar bij het bureau en ga bij haar staan. Andere kinderen willen al voor haar gaan opruimen. ‘Nee, laat maar even, dat moet Vera straks zelf doen’, zeg ik tegen de klas, waarop ik naast mij een beginnend huilen hoor. Niet huilen van verdriet, maar een wat zeurderig toontje omdat Vera overduidelijk haar zin niet heeft gekregen. Daar staan we dan, samen, Vera oorverdovend hard aan het huilen en de rest van de klas compleet ontregeld.
Onder de indruk
Haar huilen gaat na een tijdje over van zeurend naar oprecht verdriet. Ik kijk naast me en zie het kleine lichaampje schokken. Duidelijk onder de indruk van de hele situatie, ze is immers pas een paar weken op school. Om haar geborgenheid te geven laat ik haar op mijn schoot zitten, maar zeg nog niks. Langzaam kalmeert ze en wanneer het huilen bijna gestopt is, vraag ik aan haar: ‘Wat ga je doen, Vera, blijf je nog even bij het bureau staan of ga je het netjes opruimen?’ En met een diepe zucht antwoordt ze: ‘Ik ga het opruimen, juf’, en ze stapt rustig van mijn schoot. Als ze klaar is, ga ik naar haar toe en geef haar een oprecht compliment: ‘Wat goed dat je het zo netjes opgeruimd hebt, je bent een kanjer!’
De rust keert terug in de klas en ik denk nog een keer na over wat er net allemaal is gebeurd. Heb ik wel goed gehandeld? Geen idee. Het heeft wel gewerkt en Vera is uit haar emotie gekomen… Zou dat volgende keer weer lukken? Er is geen kant en klaar handboek hoe hiermee om te gaan, maar zo deal ik ermee.”
Meer zien van Ilva? Volg haar op Instagram of TikTok.
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.