Eigen beeld
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Weerstand. Als je het hebt, is dat superfijn. Je kunt er eigenlijk niet genoeg van hebben. Het betekent dat je minder vatbaar bent voor de bacteriën en virussen die anderen bij zich dragen en je dus zelf minder snel ziek kan worden. Top als leerkracht voor groep 1/2 waar de ziektekiemen je om de oren vliegen in deze periode. De kinderen hebben die weerstand vaak nog niet en pakken alles op waar ze mee in aanraking komen. Weerstand. Je kunt het ook voelen. En de laatste tijd voel ik wel een beetje weerstand. Ik merk het bij mijzelf, maar zeker ook bij collega’s. Ik leg jullie graag uit waar die weerstand vandaan komt.
De “r” zit alweer een tijdje in de maand, Koning Winter houdt behoorlijk huis in Nederland en dus is het onvermijdelijk dat kinderen én volwassenen zo nu en dan ziek, zwak en misselijk zijn. Als kleuterleerkracht ben ik daar al een paar jaar aan gewend. Het ene kind komt tijdens het lunchen iets aan je vertellen en met een enorme zeehondenhoest vliegen de bacillen over je boterhammetje met kaas heen. ‘Ach,’ denk ik, ‘een beetje extra seasoning kan geen kwaad.’ Bij het andere kind help je met het strikken van de veters en als je klaar bent en omhoog kijkt om dat te zeggen, voel je de spetters van een onvervalst harde niesbui zo in je gezicht schieten. Gelukkig heb ik door de jaren heen behoorlijk wat weerstand opgebouwd en voel ik mij inmiddels een soort kakkerlak: niet weg te krijgen!
“Ach, denk ik, een beetje extra seasoning kan geen kwaad.”
Het is het gesprek van de dag onder de collega’s. Wanneer ik in de pauze naar de teamkamer wandel, kom ik twee collega’s op de gang tegen. ‘Heb jij ook zoveel zieke kinderen in de klas?’ vraagt de een. ‘Nee hoor,’ zegt de ander, ‘bij mij komen ze – ziek of niet – gewoon naar school.’ En dat herken ik direct: ‘Ik heb net tijdens het veterstrikken nog een enorme hoeveelheid snot in mijn gezicht gekregen.’ De twee collega’s kijken mij met een vieze blik aan. ‘Nou… Eet smakelijk!’ lachen ze met enig sarcasme.
Een beetje verkouden naar school of met lichte hoofdpijn is natuurlijk geen probleem. Dat heet doorzettingsvermogen en niet bij elk scheetje dat dwars zit, blijf je thuis. Ik vind dat een goed voorbeeld en op school stimuleren wij dat ook. Het wordt echter een ander verhaal als kinderen “écht ziek” naar school komen of worden gestuurd. Ik hoor dat te vaak aan de lunchtafel van mijn collega’s. ‘Vanmorgen kwam de moeder van Iris naar mij toe en zei: ‘Ze heeft de hele nacht diarree gehad, maar er zit een schone broek in haar tas, hoor”, vertelde mijn collega uit de andere kleutergroep laatst.
Sorry, maar dat vind ik wel echt een reden om gewoon een dagje thuis te blijven. Of in de middenbouw kwam laatst een berichtje via het ouderportaal binnen: ‘Goedemorgen, Mourat heeft vanochtend zijn ontbijt er weer helemaal uitgekotst, maar hij wil zo graag naar school dus hij komt wel gewoon.’ Later zat hij met een gezicht als een vaatdoek in de klas. En dan? Wat heeft een kind hieraan? Nogmaals, niet voor ieder wissewasje thuisblijven is een uitstekend idee. Maar ik zou iedere ouder echt met klem willen vragen: als uw kind serieus ziek is en het kan andere kinderen én leerkrachten ook ziek maken, laat uw kind dan in het belang van iedereen een dagje thuis. Want als de juf of meester straks ook ziek is, is verplicht thuisblijven voor de hele klas misschien het gevolg. En wat creëer je dan? Weerstand.
Meer lezen van Juf Ilva? Je vindt haar andere columns hier.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Linda Kranen uit het programma Een Huis Vol deelt op Instagram een persoonlijke update over haar zwangerschap. Met nog maar een paar weken te gaan, neemt ze haar volgers mee in de laatste voorbereidingen, de keuzes rondom de bevalling en het gezinsleven in Luxemburg.
In huize Jelies is het vaak een kwestie van geven en nemen, maar soms ook gewoon van doorduwen en afwachten. Vooral als de plannen van de één sneller gaan dan die van de ander, kan een simpel gesprek zomaar uitgroeien tot een mini-onderhandeling.
De 29-jarige Emma wordt binnenkort voor het eerst moeder en werd daarom verrast met een babyshower. Helaas kijkt ze daar niet met een warm gevoel op terug. Ze werd namelijk uitgelachen op haar eigen feest.
Wat begon als een persoonlijk verhaal over haar postnatale depressie, groeide uit tot een bestseller waarin duizenden vrouwen zich herkennen. Nu komt Echte Gooische Moeder Leslie Keijzer met haar tweede boek Mama pakt door.
Brijan stapte de loods van De Bondgenoten uit met in zijn hoofd één helder toekomstbeeld: zijn dochter weer vaker zien. Na maanden strijden voor die felbegeerde 100.000 euro leek dat doel eindelijk binnen handbereik.