Als je voor de tweede keer zwanger mag worden dan beleef je dat heel anders. Ik zeker, omdat ik de eerste keer zwanger werd van een tweeling.
Nu ik ‘maar’ één kind in mijn buik draag, is het een ontspannen belevenis. Veel minder kwalen, veel minder klachten, veel meer energie: een totaal niet vergelijkbare zwangerschap. Toch merk ik – alweer – dat mensen altijd iets willen zeggen over je buik. Of over je ongeboren kind. Als ik zeg dat ik 22 weken zwanger ben, dan vinden de meesten dat ik al wel ‘een aardig grote buik heb’. Dat ga ik dan verdedigen, omdat nou ja, wat moet je anders zeggen? ‘Oh ja dat is meestal zo bij een tweede zwangerschap, dat je het sneller ziet.’ Maar waarom zeg ik dit eigenlijk? Waarom zeggen mensen dit eigenlijk, dat je een kleine of grote buik hebt? Waarom zou een kleinere zwangere buik mooier zijn, of beter? Moet ik me nu juist dik voelen, voor de termijn waarin ik zit? Want geloof me, deze buik wordt alleen maar groter de komende weken. En daar ben ik hartstikke trots op. Ik geniet zo van mijn zwangere lijf omdat ik deze keer weet dat het opeens weer voorbij is. Omdat ik nu ik al moeder ben precies kan voelen en kan weten wat voor iets moois je ervoor terugkrijgt. En ik vind m’n buik overigens piepklein: in vergelijking met mijn tweelingzwangerschap is dit niets. 😉 De meningen van anderen in je zwangerschap zijn soms lastiger dan je denkt. Wat een grote buik, wat een drukte met een tweelingpeuters erbij, wat lastig dat jullie allebei zoveel werken, wat hopen jullie vast op een meisje na twee zonen. Het voelt op bepaalde momenten alsof ik mezelf, de baby in mijn buik en mijn gezin moet uitleggen. Maar geloof mij, moeders: dat hoeft nooit. Leef je eigen leven, laat een ander dat ook doen. Wees lief voor elkaar – vaak heeft die andere moeder het al pittig genoeg, zonder dat je het ziet. Ik zal niet snel degene zijn die iets zegt over iemands gezinssamenstelling, zwangerschap, buik, baby of timing. Ik gun iedereen haar eigen mooiste leven. Een leven waarin je niet veel geeft om de meningen of opmerkingen van anderen, dat óók. Dat gun ik mezelf ook. Maar dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan: sta ik toch weer voor de spiegel onzeker te zijn over mijn gigantische buik. Tessa Heinhuis (33) is moeder van een tweeling, Bodi en Daaf (3) en zwanger van de derde. Ze woont met haar gezin in ’t Gooi en is hoofdredacteur van Mama Magazine.
View this post on Instagram
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
