Fotografie: Emma Peijnenburg
In december heb ik een tweede baan: elf-manager. Het betaalt niks, kost me mijn nachtrust en mijn huis lijkt wel een slagveld. Maar hé, alles voor de kerstmagie.
Ik ben een kerstgekkie, en daar schaam ik me niet voor. Waar anderen beginnen te zuchten bij het woord kerststress, zie ik alleen maar lichtjes, glitter en Mariah Carey. Ik ben ermee grootgebracht. Sinterklaas? Welnee. Bij ons thuis was kerst de heilige graal. En dat geef ik nu door aan mijn eigen kinderen. Of ze willen of niet, kerst zullen we vieren. En groots ook.
Dus toen ik een aantal jaar geleden lucht kreeg van de Amerikaanse traditie Elf on the Shelf, wist ik: dit wil ik. Voor de niet-kerstgekken onder ons: een elfje van de Kerstman komt in de weken voor kerst bij je logeren. Overdag houdt hij de kinderen in de gaten (en rapporteert rechtstreeks naar de Noordpool), ’s nachts haalt hij kattenkwaad uit. Elke ochtend is het voor de kinderen een verrassing wat hij nu weer uitgespookt heeft.
Maar goed, mijn zoon was toen vier maanden oud. Niet heel zinvol om me uit te sloven voor iemand die alleen maar op zijn rug ligt en naar een lamp staren al entertainment vindt.
Vorig jaar, net vier kaarsjes op de taart, voelde ik dat het moment was aangebroken. En o, ik nam het serieus. Iedere avond, als de kinderen na een lange strijd eindelijk sliepen, begon mijn tweede dienst als elf-manager. Waar normale mensen na een drukke dag instorten op de bank, stond ik limonade over het bed van mijn zoon te gieten (“want de elf had erin geplast”). Vulde ik de woonkamer met 163546 ballonnen (nee, niemand heeft ze geteld, behalve mijn buurvrouw die de halve nacht dacht dat er een rave gaande was). En strooide ik royaal poedersuiker door het huis alsof ik een slechte dealer was. Alsof dat nog niet genoeg was, smeerde ik om middernacht de badkamer vol poep (lees: chocoladepasta).
Na vier dagen vroeg ik me af waar ik hemelsnaam aan was begonnen. Ik was kapot. Elke avond nieuwe capriolen verzinnen, elke ochtend een woonkamer die eruitzag alsof er een sneeuwstorm doorheen was geraasd – allemaal door een stuk plastic met een puntmuts. En ik moest nog negentien dagen! Maar die blik van mijn zoon… Pure extase. Elke ochtend rende hij naar beneden alsof het kerstochtend was. Zijn ogen fonkelden, net als mijn wallen.
Toen de elf op kerstavond terugvloog naar de Noordpool, haalde ik opgelucht adem. Ik had mijn leven terug en beloofde mezelf dit nooit meer aan te doen. Maar mijn zoon heeft het al bijna een jaar over zijn grote vriend Elfie. Hij telt de dagen af tot hij terugkomt. Dus er zit niks anders op: ik moet hem uit de berging trekken, afstoffen en ook deze feestdagen weer fulltime elfen on the shelven. En ja, ik weet dat ik mezelf straks vervloek terwijl ik een rol wc-papier door de woonkamer trek. Maar hé, beter mijn nachtrust kwijt dan de kerstmagie.
Heather (33) is redacteur bij Kek Mama en moeder van een zoon (5) en dochter (2). Haar columns zijn een mix van herkenbare momenten, hilarische situaties en kleine overwinningen in het moederschap.
Meer columns van Heather lees je hier. Of volg haar op Instagram.
De hoogtepunten van het leven van een kind zijn toch wel de kinderfeestjes. Extra domper als je eigenlijk al was uitgenodigd, en vervolgens niet meer mag komen…
Peuters hebben bijna een bovennatuurlijke gave: ze vinden álles. Vooral de dingen waarvan je hoopt dat ze die juist níét zien. Ook de peuter van Isa (37) bleek daar een meester in.
We groeien op met een nogal geromantiseerd beeld van relaties. Denk: romantische komedies, perfecte Instagramkoppels en stellen die elkaar altijd begrijpen en leuk en aantrekkelijk vinden. In dat sprookje zijn partners lief, afgestemd en gelukkig. En dat 24/7.
Moederinstinct is een superkracht. Toen haar 9-jarige dochter een uitnodiging voor een kinderfeestje kreeg, had Sophie daar geen goed gevoel bij. En dat had echt niet alleen te maken met de asociale ouders van het meisje.
Van extravagante thema’s tot dure locaties, het lijkt soms alsof de lat steeds hoger wordt gelegd voor kinderfeestjes. Maar wat doe je als je ineens zélf moet betalen voor het feestje waar je kind voor is uitgenodigd? Het overkwam Gina.
Je kind zit net op school en maakt daar een vriendje. Fijn! Tot hij voor het eerst daar gaat spelen en daarna thuis komt met een vreemd verhaal waar je een knoop van in je maag krijgt.
