Eigen beeld
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
“Loui?” Eén minuut nadat ik Floor een goede reis had gewenst via Whatsapp, belde ze me op. ‘’Ik heb net een test gedaan en ik zie twee streepjes, ben ik nu zwanger?’’ Floor is huisarts, heeft al ongeveer drie jaar een kinderwens met de nodige struggles. Sinds het begin van onze studententijd in 2010 zijn we good friends, dus we kennen elkaar door en door.
Ik onderdruk een gilletje en sluip mijn bed uit, want mijn zoon, die naast me ligt, slaapt nog. “FLO! Je bent zwanger!!!” Ik doe wat blije moves op de overloop en vraag hoe ze zich voelt. Ze voelt zich goed en vol vertrouwen. Ze gaat lekker naar Curaçao, haar vakantie kan niet beter beginnen. Ik ga meteen over in de regelmodus en stuur haar een lijstje met aanbevelingen ten aanzien van verloskundigen, kraamzorg en crèches.
Theoretisch gezien zou Floor ook bij mij onder zorg kunnen, maar ik zorg liever niet voor vrouwen die ik goed ken. Inmiddels is het al een tijd geleden, maar ik had ooit een vriendin onder zorg van de praktijk waar ik destijds werkte. Hannah en ik kenden elkaar twee jaar toen ze in verwachting raakte. Het voelde logisch en goed om haar te begeleiden tijdens haar zwangerschap, bevalling en daarna.
Haar zwangerschap verliep voorspoeding. Mijn collega deed haar echo’s op de praktijk en ik deed zwangerschapscontroles aan huis. We zagen elkaar al regelmatig, maar nu was het extra bijzonder. Voor haar bevalling maakten we samen met haar bevalteam een plan waarin ieder zich kon vinden. Haar wensen waren gangbaar met gezonde moeder en baby als uitgangspunt.
De periode rondom haar uitgerekende datum waren rustig en gezellig. Op een woensdagmorgen belde ze me dat haar weeën regelmatig waren en dat het leek door te zetten. Ik zat in het staartje van mijn eigen dienst en had een rustige nacht gehad dus dit was super. Ik had mijn handen vrij voor haar en ging naar haar toe.
Om 06:30 uur deed ze fris en fruitig open, haar vliezen waren net gebroken en ze had weeën om de vijf minuten. Het vruchtwater was helder, de conditie van de baby was goed. De wens was om naar het ziekenhuis te verplaatsen voor een poliklinische bevalling. Doordat de weeën elkaar sneller opvolgden, voelde het voor Hannah toch niet goed om te verplaatsen. We bleven thuis. De ontsluiting vorderde goed, maar bleef steken op negen centimeter. Als de ontsluiting stagneert, betekent het soms dat er extra hulp nodig is. Veel kan een verloskundige thuis uitvoeren: houdingswisselingen, de blaas leeg maken, een warme douche of andere ontspannende oefeningen.
Soms werkt dit niet voldoende en zijn er bijvoorbeeld weeënopwekkers of een beetje pijnstilling nodig. Hiervoor gaan we naar het ziekenhuis. Nadat ik met Hannah alle opties thuis had uitgevoerd, helaas zonder effect, legde ik verplaatsing naar het ziekenhuis aan haar voor als laatste optie. Ik vind het een lastig moment om aan terug te denken, deels omdat ik met twee verschillende petten naast mijn vriendin stond, die van vriendin én verloskundige, maar vooral omdat we elkaar niet konden vinden in dit voorstel. Ze wilde niet naar het ziekenhuis.
Ik heb veel gereflecteerd of ik duidelijker had moeten zijn. Hadden we dit vooraf maar beter voorbesproken. Heb ik er wel voldoende over nagedacht van tevoren? Ik belde een collega om te komen en mij over te nemen. Ik kon niet professioneel niet goed voor Hannah zorgen. Ik bleef er uiteraard wel bij. De hartslag van de baby steeg, de ontsluiting bleef negen centimeter. Er waren zorgen om de gezondheid van de baby en het werd tijd om te handelen.
Met een ambulance kwamen we in het ziekenhuis terecht. Daar kwam met een spoedkeizersnede haar kind ter wereld. De start was niet goed, maar de conditie van de baby verbeterde gelukkig snel, met behulp van de kinderarts. Inmiddels is haar baby geen baby meer maar een blije schoolgaande kleuter. Deze casus heeft me doen besluiten dat ik mensen in mijn vriendenkring niet professioneel wil begeleiden. Ik wil ze natuurlijk wel graag allemaal helpen, dus met liefde ben ik aanwezig tijdens de bevalling, maar dan zonder de pet van verloskundige.
Meer lezen van de avonturen van verloskundige Louisa? Je leest haar andere columns hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]