Eigen beeld
Rianne Arendsen (34) is onderwijskundige, docent kinderyoga in wording, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
We racen gedrieën van school naar het zwembad – de Kleuter, haar vader en ik – en melden haar aan bij de balie. Na een schrikbarend bedrag te hebben neergeteld voor haar zwempasje en de bijbehorende lijst strikte voorwaarden, draaien we door het poortje naar binnen.
We hijsen onze dochter met z’n drieën in haar ‘bakini’ en volgen gedwee de instructies haar een enkelband om te doen. We gaan er voor het gemak even van uit dat we de voorwaarden van haar invrijheidstelling ook ergens kunnen nalezen. De Echtgenoot mikt de kleuterschoenen bovenop in het kluisje. Beginnersfout; aan het eind van deze middag zal er meer zand in onze jassen zitten dan na een dagje strand. Ik installeer me op de provisorische oudertribune en kijk toe hoe de badjuf de namenlijst van haar tablet voorleest. We zijn er klaar voor – de eerste zwemles.
Het begint heel onschuldig. De kinderen zitten op het trapje en mogen met hun handen en achtereenvolgens hun voeten de juf natspetteren. Na een stukje door het water te hebben gelopen is het de bedoeling dat ze van de rand springen. Ons wordt duidelijk dat de Kleuter de trucjes die ze zichzelf de afgelopen vakanties zorgvuldig heeft aangeleerd (iets met een duikbril en haar neus dichtknijpen), binnen afzienbare tijd weer zal afleren.
De kinderen mogen een zogeheten slurf pakken, waarmee ze kunnen drijven. Onze Kleuter presteert het om drijvend op haar rug vooruit te zwemmen. Dat is mij tijdens mijn eerste zwemles vast en zeker niet gelukt. Wanneer ze een onzichtbare grens in het bad overschrijdt, haalt de juf haar weer terug bij de groep. Ze wordt gezien. Zo te zien voelt ze dat zelf ook.
Het blijven drijven gaat verrassend goed. Met het opruimen van de materialen neemt onze dochter het niet zo nauw. Ze mag een volgend object van de kar pakken, een hoepel. Dit wordt leuk, zien we haar denken. ‘Hij blijft drijven!’ roept ze ons verrukt toe. De juf legt haar hoepel plat op het water en laat een leerling voordoen hoe er doorheen te duiken. De Kleuter werpt een woeste blik in onze richting, haar gezicht spreekt boekdelen: No. Way.
Ze doet haar uiterste best de hoepel zover te krijgen om uit zichzelf op de bodem te blijven staan, zodat zij zelf niet kopje onder hoeft. Zonder succes. Vervolgens doet ze een poging aan het oog van de badjuf te ontsnappen, door wild op en neer te springen. Kijk mij eens druk zijn! Maar de juf laat zich niet voor de gek houden. Onze Kleuter hapt al haar adem én moed bij elkaar en… Duikt door de hoepel. Zonder hoesten, proesten of paniek komt ze boven. Ze straalt van trots – en wij ook. Waar ze als peuter iedereen overal liet voordringen, neemt ze nu fier haar positie in de rij in om het nog eens te doen. En nog eens. En nog eens.
De laatste vijf minuten is er een invasie van alle zwemmers uit alle lesgroepjes in het kleine bad. Tijd voor wat welverdiende ontspanning, terwijl de badjuffen opletten en hun administratie bijwerken. De Kleuter steekt haar duim op naar de kant en laat ons stralend haar nieuwe kunsten zien.
Tijd om te douchen. De kleumende kinderen drommen bijeen om zich op te warmen en te wassen. Waar ik me sta te realiseren dat we een belangrijke vaardigheid hebben laten liggen in onze opvoeding – zelf haren wassen – trekt de Echtgenoot geamuseerd zijn camera tevoorschijn. De komende dagen zal onze meid in ieder geval lekker naar shampoo ruiken, zoveel is zeker.
Het zit erop. Zo zat ze in mijn buik, zo heeft ze haar eerste zwemles. Het afvoerputje van het zwembad is na deze les stiekem enkele druppels zout water rijker.
Meer columns lezen van Rianne? Je vindt ze hier!
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
Opvoeden: we doen allemaal maar wat. Want laten we eerlijk zijn, niemand heeft een handleiding gekregen. Maar leraren valt het meteen op.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Redacteur Melanie is moeder van Saar (2,5) en Julian (1). Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en dreumesdrama.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]