Eigen beeld
Rianne Arendsen (34) is onderwijskundige, docent kinderyoga in wording, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
We racen gedrieën van school naar het zwembad – de Kleuter, haar vader en ik – en melden haar aan bij de balie. Na een schrikbarend bedrag te hebben neergeteld voor haar zwempasje en de bijbehorende lijst strikte voorwaarden, draaien we door het poortje naar binnen.
We hijsen onze dochter met z’n drieën in haar ‘bakini’ en volgen gedwee de instructies haar een enkelband om te doen. We gaan er voor het gemak even van uit dat we de voorwaarden van haar invrijheidstelling ook ergens kunnen nalezen. De Echtgenoot mikt de kleuterschoenen bovenop in het kluisje. Beginnersfout; aan het eind van deze middag zal er meer zand in onze jassen zitten dan na een dagje strand. Ik installeer me op de provisorische oudertribune en kijk toe hoe de badjuf de namenlijst van haar tablet voorleest. We zijn er klaar voor – de eerste zwemles.
Het begint heel onschuldig. De kinderen zitten op het trapje en mogen met hun handen en achtereenvolgens hun voeten de juf natspetteren. Na een stukje door het water te hebben gelopen is het de bedoeling dat ze van de rand springen. Ons wordt duidelijk dat de Kleuter de trucjes die ze zichzelf de afgelopen vakanties zorgvuldig heeft aangeleerd (iets met een duikbril en haar neus dichtknijpen), binnen afzienbare tijd weer zal afleren
De kinderen mogen een zogeheten slurf pakken, waarmee ze kunnen drijven. Onze Kleuter presteert het om drijvend op haar rug vooruit te zwemmen. Dat is mij tijdens mijn eerste zwemles vast en zeker niet gelukt. Wanneer ze een onzichtbare grens in het bad overschrijdt, haalt de juf haar weer terug bij de groep. Ze wordt gezien. Zo te zien voelt ze dat zelf ook.
Het blijven drijven gaat verrassend goed. Met het opruimen van de materialen neemt onze dochter het niet zo nauw. Ze mag een volgend object van de kar pakken, een hoepel. Dit wordt leuk, zien we haar denken. ‘Hij blijft drijven!’ roept ze ons verrukt toe. De juf legt haar hoepel plat op het water en laat een leerling voordoen hoe er doorheen te duiken. De Kleuter werpt een woeste blik in onze richting, haar gezicht spreekt boekdelen: No. Way.
Ze doet haar uiterste best de hoepel zover te krijgen om uit zichzelf op de bodem te blijven staan, zodat zij zelf niet kopje onder hoeft. Zonder succes. Vervolgens doet ze een poging aan het oog van de badjuf te ontsnappen, door wild op en neer te springen. Kijk mij eens druk zijn! Maar de juf laat zich niet voor de gek houden. Onze Kleuter hapt al haar adem én moed bij elkaar en… Duikt door de hoepel. Zonder hoesten, proesten of paniek komt ze boven. Ze straalt van trots – en wij ook. Waar ze als peuter iedereen overal liet voordringen, neemt ze nu fier haar positie in de rij in om het nog eens te doen. En nog eens. En nog eens.
De laatste vijf minuten is er een invasie van alle zwemmers uit alle lesgroepjes in het kleine bad. Tijd voor wat welverdiende ontspanning, terwijl de badjuffen opletten en hun administratie bijwerken. De Kleuter steekt haar duim op naar de kant en laat ons stralend haar nieuwe kunsten zien.
Tijd om te douchen. De kleumende kinderen drommen bijeen om zich op te warmen en te wassen. Waar ik me sta te realiseren dat we een belangrijke vaardigheid hebben laten liggen in onze opvoeding – zelf haren wassen – trekt de Echtgenoot geamuseerd zijn camera tevoorschijn. De komende dagen zal onze meid in ieder geval lekker naar shampoo ruiken, zoveel is zeker.
Het zit erop. Zo zat ze in mijn buik, zo heeft ze haar eerste zwemles. Het afvoerputje van het zwembad is na deze les stiekem enkele druppels zout water rijker.
Meer columns lezen van Rianne? Je vindt ze hier!
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Wil jij de schermtijd van je kinderen flink inperken? Volgens onderzoekers kun je je dan het beste focussen op je jongste kind.
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.