Eigen beeld
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
Als verloskundige doen we verschillende onderzoeken tijdens de zwangerschap, bevalling en tijdens het kraambed. Dit kan een uitwendig onderzoek zijn om de groei en ligging van de baby te bepalen, maar dit kan ook een inwendig onderzoek zijn, bijvoorbeeld om de voortgang van de ontsluiting te controleren tijdens de bevalling. Doorgaans gaan beide onderzoeken zonder problemen, maar soms bijvoorbeeld bij vaginistische klachten is een inwendig onderzoek niet of lastig uit te voeren. Vaginisme is een ongewilde samentrekking van de bekkenbodemspieren, waardoor iets inbrengen in de vagina pijnlijk of onmogelijk wordt.
Straks heb ik samen met mijn collega een lunchvergadering met een andere praktijk over de toekomst in de wijk. Ik loop naar mijn auto en wordt gebeld door een andere praktijk. De verloskundige vraagt of ik bij een client kan kijken met weeën. Ze gaat van haar eerste kindje bevallen en heeft sinds gisteravond gebroken vliezen. Ze heeft nu sinds dertig minuten elke drie minuten een wee. De verloskundige benoemd daarnaast dat ze vanochtend wilde voelen naar de ontsluiting, maar dat dit niet lukte. Het deed te veel pijn. De verloskundige is zelf bij een andere bevalling van een eerste kindje, dus het gaat wel even duren voordat ze me kan aflossen. Ik baal een beetje want ik heb vandaag nog niets kunnen doen voor mijn eigen cliënten. We spreken af dat zij nog één andere praktijk belt om te vragen voor achterwacht, als zij niet kunnen, dan ga ik. Ze belt me binnen vijf minuten terug met de vraag of ik wil gaan. Ik zucht en geef me eraan over.
Ik rij naar de client. Ze woont in hetzelfde buurtje als waar ik vroeger met veel plezier woonde. De moeder van de cliënt, Laila, doet open. Laila staat in de douche en klinkt al goed in partu. Ze vindt het water fijn. Laila’s moeder begint meteen over ontsluiting; kan je niet gewoon even meten? Ik zet mijn spullen neer en was rustig mijn handen.
Laila komt uit de douche. We maken contact. Ik leg uit wat ik kom doen en vraag naar hoe Laila zich voelt. Ze geeft aan dat ze had verwacht nog lang niet te bevallen en het erg spannend vindt. We nemen haar wensen voor de bevalling door en ik zie dat haar weeën steeds krachtiger worden. Ik vraag of ze opnieuw een inwendig onderzoek zou willen proberen. Weeën zeggen vaak veel over hoe het gaat, maar omdat het een eerste kindje is, is het fijn om te weten. Vooral de moeder van cliënt is blij met mijn voorstel.
We proberen het inwendige onderzoek (vaginaal toucher), maar het lukt niet. Laila baalt. Ik hoor mezelf beginnen over het kiezen voor de ruggenprik, terwijl we net nog door hadden genomen dat ze geen pijnstilling wenst, en baal meteen van mezelf. Waarom voel ik zo’n drang om de ontsluiting te moeten meten? Alsof de ontsluiting altijd alles zegt. De moeder van de cliënt begint nog over door de pijn heen duwen, maar Laila is zo in tranen dat ik haar moeder even apart neem. Het gaat niet en dat is oké. Het hoeft niet. Haar moeder valt stil.
Ik ga naast Laila staan en pak haar hand. Ik spreek naar haar uit wat ik zie, een bevalling die goed op gang is gekomen en dat ik vertrouwen voel, in haar en haar weeën. Ze wil graag in het bevalcentrum bevallen. Er is plek, dus ik stel voor dat we gaan.
Vol goede moed stapt ze een uur later het bevalbad in. Met regelmaat check ik de hartslag van de baby. De baby doet het goed. De weeën blijven komen en nemen toe in kracht. Laila raakt in haar bubbel. We zitten met z’n drieën op de kamer. Haar partner komt ook straks, die staat vast in het verkeer.
Ik merk dat er door het niet te kunnen toucheren ook een bepaalde rust heerst op de verloskamer. Laila benoemt dat ze het gevoel heeft dat ze moet poepen, geweldig, want vaak is dit een teken dat de baby komt. Mijn collega van de andere praktijk is klaar met de andere bevalling en samen coachen we haar tijdens het persen. Het coachen wordt uitbundiger op het moment dat we haren (en dus een stukje hoofd) zien. De baby wordt geboren en huilt meteen goed door.
Zelfs nog dagen na de bevalling ben ik onder indruk van hoe bevredigend het kan voelen de natuur te volgen. Ik ben zo trots op deze vrouw en ik ben zo blij dat wij, als zorgverleners, haar haar lichaam hebben laten volgen zonder een probleem te maken van het feit dat we voortgang niet konden controleren door het voelen naar de ontsluiting. Ik ben een leerzame ervaring rijker en ik besef me: als verloskundige leer je je leven lang.
Meer lezen van de avonturen van verloskundige Louisa? Je leest haar andere columns hier.
Goed nieuws in het nieuwe jaar: de kinderbijslag in 2026 gaat omhoog. En dat is fijn, want kinderen opvoeden wordt er niet goedkoper op. Daarom zetten we de bedragen voor je op een rij.
Nederland is wakker geworden onder een dikke laag sneeuw en je kinderen staan al met hun neus tegen het raam geplakt. Want sneeuw = magie. Sneeuw = buitenspelen. Sneeuw = NU.
In Een Huis Vol was het maandagavond eindelijk zover: kijkers mochten meekijken met de geboorte van de nieuwste telg.
Niet alleen de kinderbijslag gaat omhoog in 2026, ook het kindgebonden budget wordt verhoogd. Deze toeslag is bedoeld als extra tegemoetkoming in de kosten voor je kinderen.
Hoe weet je eigenlijk of je goed bent opgevoed? Voor sommigen zit dat in een veilig en liefdevol gevoel, voor anderen in zichtbare eigenschappen of gedrag. Wat vaak wordt onderschat, is hoe veel je hobby’s hierover kunnen zeggen.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.