Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
De eerste week terug in Nederland viel er sneeuw. Mijn kinderen, twee jaar opgegroeid in Zuid-Afrikaanse zon, reageerden alsof ze in een kerstcommercial waren beland. Ze rolden door de tuin als blije puppy’s, maakten met ongekend enthousiasme sneeuwpoppen in allerlei vormen en likten aan ijspegels die aan de tuintafel hingen (waarom doen kinderen dat?). “Ik heb dit ZO gemist!” riep mijn oudste.
Fast forward naar week twee.
Diezelfde kinderen stonden klappertandend op het schoolplein. Hun handschoenen “deden het niet”. Hun sjaals prikten. De wind was gemeen. Mutsen zijn stom (“Mam! Een muts ziet er BELACHELIJK uit!”) en er werd hardop geklaagd over waarom de winter in Nederland na een week niet gewoon klaar was.
Ik probeerde de sfeer positief te houden met nietszeggende oppeppers, beloofde liters warme chocolademelk en zocht op zolder naar extra dekens en dikke pyjama’s. In werkelijkheid kon ik ze eigenlijk geen ongelijk geven. Ik voelde het ook. Die gure kou die dwars door je jas snijdt. Die verkleumde ledematen die maar niet warm worden. In Kaapstad was de winter eigenlijk best te doen. Misschien wat sokken, een trui hier en daar, de houtkachel af en toe aan. Hier is winter een fulltime commitment. Hard werken. Afzien. Zelfs als je er amper een maand van hebt meegepikt.
Maar terwijl we de snijdende wind trotseerden op de fiets naar de supermarkt, realiseerde ik me ook hoe lekker dat voelde. Dat alles hier is ingericht op ons als Hollandse fietsers. Het voelt bijna revolutionair na twee jaar links rijden en rotondes benaderen met lichte doodsverachting. Terwijl je zicht zich met natte sneeuw in je ogen beperkt tot 30 centimeter, kun je rekenen op de vertrouwdheid van fietspaden, haaientanden, mensen die stoppen als je oversteekt. Het is zo normaal. En toch zo’n luxe.
Maar dan stappen we de supermarkt binnen. En daar is het oorlog.
In Kaapstad deed boodschappen doen iets met je bloeddruk in positieve zin. Je stond in de rij en maakte een praatje. Je had geen haast. Dat zou ook een totaal zinloze emotie zijn geweest, want de kassadames hielden er een bijzonder ontspannen tempo op na. Ze leunden relaxt achterover in hun stoel en lieten met een losse pols af en toe een boodschap langs de scanner glijden. Heel gemoedelijk. Geen stress. In het gangpad zuchtte niemand als je twijfelde tussen twee soorten yoghurt. Niemand reed demonstratief met een karretje in je achillespees. Hier in de Randstad is de supermarkt voor velen een bron van irritatie en ergernis. Mensen zuchten, mensen snuiven. Mensen parkeren hun winkelwagen diagonaal alsof ze een strategisch schaakspel spelen.
Het kassaproces is werkelijk waar topsport (ja, ga dan naar de zelfscan, ik weet het). De eerste keer stond ik daar nog een beetje Zuid-Afrikaans relaxed te wezen. Rustig mijn tas openvouwen. Producten logisch ordenen. Even zoeken naar mijn pinpas.
Fout.
Achter me werd geschuifeld. Er werd gezucht. Iemand schoof zijn boodschappen gevaarlijk dicht tegen die van mij aan, alsof hij wilde zeggen: tempo, mevrouw. Tempo. Een gejaagde meneer vroeg met lichte dwang of hij zijn zes zakken pistachenoten ‘even snel’ voor mij mocht afrekenen. Natuurlijk mocht dat, dat gaf mij even wat ademruimte. Ik zag de gejaagde vrouw, die achter de pistachenotenmeneer stond, aarzelen of ze met haar halfvolle kar ook recht had op voorrang. Ze probeerde oogcontact te zoeken. Dat kreeg ze niet, er zijn grenzen. Maar toen ik eenmaal zwetend had afgerekend realiseerde ik me wel dat ik het bij het volgende supermarktproject anders aan moest pakken. Dit was voor niemand leuk.
Twee weken verder en ik ben inmiddels weer getraind. De zelfscan heb ik inmiddels weer onder controle (waarbij ik maar even niet vermeld dat laatst de volledige lijst gescande boodschappen bij de kassa compleet bleek te zijn gewist door een wolf in schaapskleren a.k.a. mijn zoon), mijn boodschappen liggen in tactische volgorde op de band. Zwaar eerst. Breekbaar laatst. Pinpas paraat. Bonuskaart in de aanslag. Ik kan inpakken en betalen tegelijk en het gezucht en gesnuif van gehaaste Hollanders gaat langs me heen.
Twee jaar in Zuid-Afrika heeft ons veel geleerd. Over ruimte, over rust, over zon. En laat het nou precies die lessen zijn die ik, ondanks gure wind en bonusstress, niet van plan ben weer in te leveren. Dus als ik iets te lang twijfel bij het pastaschap of mijn tas nét iets te langzaam dichtvouw bij de kassa, dan is dat geen onkunde. Dat is karakter. En wie met hoge urgentie zes zakken pistachenoten uit een winkel moet zien te krijgen, die pakt maar een zelfscanner.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Rianne Arendsen (34) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Dat het moederschap je verandert, wist Ella zelf ook al wel. Maar dat ze haar beste vriendin niet meer zou herkennen nu ze een baby heeft, lag niet in de lijn der verwachting.
In de tweede aflevering van ADHAZES, de podcast van André en Roxeanne Hazes, blikt Roxeanne terug op hoe ze haar zwangerschap van Fender beleefde na een eerdere miskraam.
Redacteur Melanie is getrouwd en moeder van peuter Saar en baby Julian. Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en peuterdrama.