Laurie (37) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (2). Sinds dit jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Lees verder onder de advertentie
Er zijn van die dagen dat het ouderschap je spreekwoordelijk de das omdoet. Dat je even niet meer weet waar je de kracht vandaan moet halen. Van die dagen waarvan je zeker weet dat moedertje natuur je ergens van boven op een wolk (of misschien eerder beneden vanaf een boomstronk) gniffelend aan het observeren is. Om te kijken hoeveel veerkracht er nog aanwezig is in jouw genetisch aangelegde moederrol.
‘Oh, ja’, hoor ik jullie denken, ‘ik kan je wel honderd van dat soort momenten op een briefje geven.’ Tijdens de zoveelste woedeaanval in de supermarkt bijvoorbeeld, of wanneer je dreumes net een bord spaghetti tegen het nieuwe behang aan heeft gekwakt, of wanneer je slaperig bij de crèche bent aangekomen en op de achterbank tegen een leeg autostoeltje aankijkt. Het zijn precies die momenten waarop je, als het ouderschap een cassettebandje zou zijn, op de pauzeknop zou willen drukken zodat alle radartjes even stoppen met draaien.
Lees verder onder de advertentie
De overtreffende trap van dit alles vind ik situaties waarin bepaalde lichaamsvloeistoffen je huishouden overnemen. En dan bedoel ik met bepaalde lichaamsvloeistoffen meer specifiek poep en kots. En dat dan gecombineerd, door elkaar heen en doorlopend. Op plekken als de vloer, het bed, het vloerkleed en je sokken. En als je dan twee kinderen hebt waarbij er door een noodlottig buikvirus gelijktijdig alle vloeistoffen er aan alle kanten uitlopen, nou dan weet je het even niet meer, kan ik je vertellen.
Natuurlijk is er door alle stress en lichamelijke ongemakken ook nog in bed geplast. Bingo op het lijstje van lichaamsvochten
Dat wil je niet
Maar die pauzeknop, die is er niet. En jezelf even opsluiten in de kast (wat in andere opvoedkundig zeer uitdagende situaties een prima oplossing is) maakt het probleem mogelijk nog erger. Ik bedoel, je kunt niet van je peuter verwachten dat hij zijn eigen braaksel op dweilt of aan z’n grote broer vragen of die de diarree uit het bed wil wassen. Wat je wel kunt verwachten is dat de peuter door zijn eigen braaksel heen gaat lopen, er vervolgens in uitglijdt en dan kruipend een zuur spoor door het huis trekt. Of dat de diarree inmiddels door zes lagen beddengoed heen aan het sijpelen is en een onuitwisbare vlek in het matras achterlaat. Nee, dat wil je allemaal niet.
Lees verder onder de advertentie
Bingo
Dus ben je samen als een strak geoliede machine door je huis heen aan het marcheren. Het ene bed na het andere bed wordt verschoond. Kinderen worden afgespoeld, gereinigd, getroost en weer opgelapt. Braaksel wordt uit alle voegen gekrabd, poep wordt uit lakens geschrobd, klonten kots worden uit krullerige haartjes gewassen en alle ramen worden tegenover elkaar opengezet om de zure walm uit het huishouden te verdrijven. ’s Avonds laat blijkt er na een laatste check een enorme urinelucht in één van de slaapkamers te hangen. Natuurlijk is er door alle stress en lichamelijke ongemakken ook nog in bed geplast. Bingo op het lijstje van lichaamsvochten.
Lees verder onder de advertentie
En als je dan eindelijk met je hoofd je kussen raakt en de uitputting nabij bent, voel je ineens een naargeestig gerommel in je maag. Je spurt naar het toilet en terwijl je daar net op tijd bent aangekomen weet je: moedertje natuur is nog niet uitgespeeld.
Als Vince samen met zijn vriendje Owen besluit een cake te bakken, vindt moeder Tessa het een geweldig idee. De jongens willen alles helemaal zelf doen en Tessa laat ze hun gang gaan. Maar wanneer de cake eindelijk klaar is, blijkt er tijdens het bakken iets behoorlijk mis te zijn gegaan.
Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.
Wendy (38) vond het hartstikke lief dat haar dochter Joy (12) haar oma mee uit lunchen vroeg. Zeker omdat haar schoonmoeder regelmatig klaagt dat ze zich eenzaam voelt. Maar toen Joy thuiskwam en vertelde hoe de lunch was verlopen, wist Wendy niet wat ze hoorde.
Gezinsuitbreiding hoeft niet altijd te betekenen dat er rompertjes, luiers en nachtvoedingen aan te pas komen. Bij Simon Keizer en zijn vrouw AnneMarie is namelijk een schattige puppy komen wonen.
Een gezin met één kind kan helemaal compleet voelen, maar soms blijft er voor Monique Hansler (65) toch een verlangen naar meer. Samen met haar partner Peter kreeg ze zoon Mike (33), maar ze had graag nog een tweede kind gekregen.