Beeld: Eigen beeld
Laurie (37) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (2). Sinds dit jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Er zijn van die dagen dat het ouderschap je spreekwoordelijk de das omdoet. Dat je even niet meer weet waar je de kracht vandaan moet halen. Van die dagen waarvan je zeker weet dat moedertje natuur je ergens van boven op een wolk (of misschien eerder beneden vanaf een boomstronk) gniffelend aan het observeren is. Om te kijken hoeveel veerkracht er nog aanwezig is in jouw genetisch aangelegde moederrol.
‘Oh, ja’, hoor ik jullie denken, ‘ik kan je wel honderd van dat soort momenten op een briefje geven.’ Tijdens de zoveelste woedeaanval in de supermarkt bijvoorbeeld, of wanneer je dreumes net een bord spaghetti tegen het nieuwe behang aan heeft gekwakt, of wanneer je slaperig bij de crèche bent aangekomen en op de achterbank tegen een leeg autostoeltje aankijkt. Het zijn precies die momenten waarop je, als het ouderschap een cassettebandje zou zijn, op de pauzeknop zou willen drukken zodat alle radartjes even stoppen met draaien.
De overtreffende trap van dit alles vind ik situaties waarin bepaalde lichaamsvloeistoffen je huishouden overnemen. En dan bedoel ik met bepaalde lichaamsvloeistoffen meer specifiek poep en kots. En dat dan gecombineerd, door elkaar heen en doorlopend. Op plekken als de vloer, het bed, het vloerkleed en je sokken. En als je dan twee kinderen hebt waarbij er door een noodlottig buikvirus gelijktijdig alle vloeistoffen er aan alle kanten uitlopen, nou dan weet je het even niet meer, kan ik je vertellen.
Natuurlijk is er door alle stress en lichamelijke ongemakken ook nog in bed geplast. Bingo op het lijstje van lichaamsvochten
Maar die pauzeknop, die is er niet. En jezelf even opsluiten in de kast (wat in andere opvoedkundig zeer uitdagende situaties een prima oplossing is) maakt het probleem mogelijk nog erger. Ik bedoel, je kunt niet van je peuter verwachten dat hij zijn eigen braaksel op dweilt of aan z’n grote broer vragen of die de diarree uit het bed wil wassen. Wat je wel kunt verwachten is dat de peuter door zijn eigen braaksel heen gaat lopen, er vervolgens in uitglijdt en dan kruipend een zuur spoor door het huis trekt. Of dat de diarree inmiddels door zes lagen beddengoed heen aan het sijpelen is en een onuitwisbare vlek in het matras achterlaat. Nee, dat wil je allemaal niet.
Dus ben je samen als een strak geoliede machine door je huis heen aan het marcheren. Het ene bed na het andere bed wordt verschoond. Kinderen worden afgespoeld, gereinigd, getroost en weer opgelapt. Braaksel wordt uit alle voegen gekrabd, poep wordt uit lakens geschrobd, klonten kots worden uit krullerige haartjes gewassen en alle ramen worden tegenover elkaar opengezet om de zure walm uit het huishouden te verdrijven. ’s Avonds laat blijkt er na een laatste check een enorme urinelucht in één van de slaapkamers te hangen. Natuurlijk is er door alle stress en lichamelijke ongemakken ook nog in bed geplast. Bingo op het lijstje van lichaamsvochten.
En als je dan eindelijk met je hoofd je kussen raakt en de uitputting nabij bent, voel je ineens een naargeestig gerommel in je maag. Je spurt naar het toilet en terwijl je daar net op tijd bent aangekomen weet je: moedertje natuur is nog niet uitgespeeld.
Meer columns van Laurie lees je hier.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
In huize Jelies is het vaak een kwestie van geven en nemen, maar soms ook gewoon van doorduwen en afwachten. Vooral als de plannen van de één sneller gaan dan die van de ander, kan een simpel gesprek zomaar uitgroeien tot een mini-onderhandeling.
Linda Kranen uit het programma Een Huis Vol deelt op Instagram een persoonlijke update over haar zwangerschap. Met nog maar een paar weken te gaan, neemt ze haar volgers mee in de laatste voorbereidingen, de keuzes rondom de bevalling en het gezinsleven in Luxemburg.
De 29-jarige Emma wordt binnenkort voor het eerst moeder en werd daarom verrast met een babyshower. Helaas kijkt ze daar niet met een warm gevoel op terug. Ze werd namelijk uitgelachen op haar eigen feest.
Wat begon als een persoonlijk verhaal over haar postnatale depressie, groeide uit tot een bestseller waarin duizenden vrouwen zich herkennen. Nu komt Echte Gooische Moeder Leslie Keijzer met haar tweede boek Mama pakt door.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Rumi, die kinderen eigenlijk gewoon niet zo leuk vind.
