Beeld: Liane Bron Fotografie
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze ouders mee in herkenbare momenten en deelt af en toe een kleine tip voor thuis of op school.
Met zijn gezicht op onweer slofte Tom mijn werkkamer binnen. Zijn tas sleepte hij achter zich aan alsof het een zwaar anker was. Zonder iets te zeggen plofte hij neer op de stoel tegenover me.
“Kopje thee doen dan maar?”
“Met een beetje melk…”
Hij keek naar zijn schoenen. Tom is tien. Slim, gevoelig, onzeker. En hij heeft faalangst. Thuis weet hij alles. Maar zodra het repetitieblaadje op tafel ligt, lijkt zijn hoofd op slot te gaan. Vandaag had hij een geschiedenisrepetitie.
Het duurde even voor hij er iets over zei. “Ik was niet zo zenuwachtig… eerst. Maar toen we op school de blaadjes kregen, wist ik niks meer!” Hij kneep zijn handen samen. En toen kwam er nog iets naar boven: “En Sofie is verliefd op Job en ik vind haar al mijn hele leven leuk.”
Zijn boosheid vulde de kamer. Maar ik wist: daaronder zat iets anders. Tom is niet zo’n prater. Hij doet er vaak even over om bij de kern te komen. Die ochtend had ik nog gedacht aan een gedicht dat ik had geschreven over faalangst. Misschien, dacht ik, kon dat hem helpen woorden te vinden voor wat hij voelde.
Toen hij wat rustiger was, pakte ik het erbij. “Ik heb iets geschreven. Mag ik het voorlezen?”
Hij knikte. Kleine slokjes thee, grote ogen. Het gedicht ging over fouten maken. Over erbij willen horen. Over bang zijn dat liefde verdwijnt als je niet goed presteert. Na het voorlezen stelde ik een paar vragen. Simpel, maar doeltreffend. Langzaam zakte zijn boosheid weg.
“Ik ben gewoon bang dat ik het fout doe,” zei hij uiteindelijk. Daar was het: de kern van zijn faalangst.
Vanaf dat moment werkten we gericht verder: met ontspanning, EFT, de leerstof en het gedicht als nieuwe tool. En toen, een paar weken later, stond hij weer in mijn praktijk. Zijn tas bungelde nog aan zijn schouder en zijn gezicht straalde alsof hij net een gouden medaille had gewonnen.
“Ik deed gewoon wat we geoefend hadden… en toen wist ik het ineens allemaal!” Hij kende de stof al, dat was nooit het probleem. Maar nu was hij rustig genoeg om alles wat hij wist op het juiste moment tevoorschijn te laten komen.
Soms schuilt er onder een boze bui een bange gedachte. En soms helpt het meer om even stil te staan… dan om nóg een bladzijde door te nemen. Misschien geldt dat ook voor ons als volwassenen. Want de echte les zit niet altijd in het hoofd, maar vaak in het hart. En het mooiste moment van leren? Dat is niet wanneer een kind alles weet, maar wanneer het zichzelf durft te zijn… en jij als juf stiekem een klein feestje meeviert.
Volg Wijzer over de Basisschool op Instagram voor tips en tricks. Meer columns van Juf Carola vind je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]