Juf Carola: ‘Zijn boosheid vulde de kamer, maar onder zijn boze bui zat een bange gedachte’

juf carola columnist Beeld: Liane Bron Fotografie
Juf Carola
Juf Carola
Leestijd: 3 minuten

Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze ouders mee in herkenbare momenten en deelt af en toe een kleine tip voor thuis of op school.

Lees verder onder de advertentie

Storm in zijn hoofd

Met zijn gezicht op onweer slofte Tom mijn werkkamer binnen. Zijn tas sleepte hij achter zich aan alsof het een zwaar anker was. Zonder iets te zeggen plofte hij neer op de stoel tegenover me.

“Kopje thee doen dan maar?”
“Met een beetje melk…”

Hij keek naar zijn schoenen. Tom is tien. Slim, gevoelig, onzeker. En hij heeft faalangst. Thuis weet hij alles. Maar zodra het repetitieblaadje op tafel ligt, lijkt zijn hoofd op slot te gaan. Vandaag had hij een geschiedenisrepetitie.

Een dubbele knoop

Het duurde even voor hij er iets over zei. “Ik was niet zo zenuwachtig… eerst. Maar toen we op school de blaadjes kregen, wist ik niks meer!” Hij kneep zijn handen samen. En toen kwam er nog iets naar boven: “En Sofie is verliefd op Job en ik vind haar al mijn hele leven leuk.”

Zijn boosheid vulde de kamer. Maar ik wist: daaronder zat iets anders. Tom is niet zo’n prater. Hij doet er vaak even over om bij de kern te komen. Die ochtend had ik nog gedacht aan een gedicht dat ik had geschreven over faalangst. Misschien, dacht ik, kon dat hem helpen woorden te vinden voor wat hij voelde.

Lees verder onder de advertentie

Thee, stilte en een gedicht

Toen hij wat rustiger was, pakte ik het erbij. “Ik heb iets geschreven. Mag ik het voorlezen?”

Hij knikte. Kleine slokjes thee, grote ogen. Het gedicht ging over fouten maken. Over erbij willen horen. Over bang zijn dat liefde verdwijnt als je niet goed presteert. Na het voorlezen stelde ik een paar vragen. Simpel, maar doeltreffend. Langzaam zakte zijn boosheid weg.

“Ik ben gewoon bang dat ik het fout doe,” zei hij uiteindelijk. Daar was het: de kern van zijn faalangst.

Vertrouwen groeit langzaam

Vanaf dat moment werkten we gericht verder: met ontspanning, EFT, de leerstof en het gedicht als nieuwe tool. En toen, een paar weken later, stond hij weer in mijn praktijk. Zijn tas bungelde nog aan zijn schouder en zijn gezicht straalde alsof hij net een gouden medaille had gewonnen.

“Ik deed gewoon wat we geoefend hadden… en toen wist ik het ineens allemaal!” Hij kende de stof al, dat was nooit het probleem. Maar nu was hij rustig genoeg om alles wat hij wist op het juiste moment tevoorschijn te laten komen.

Als het hoofd stilvalt, spreekt het hart

Soms schuilt er onder een boze bui een bange gedachte. En soms helpt het meer om even stil te staan… dan om nóg een bladzijde door te nemen. Misschien geldt dat ook voor ons als volwassenen. Want de echte les zit niet altijd in het hoofd, maar vaak in het hart. En het mooiste moment van leren? Dat is niet wanneer een kind alles weet, maar wanneer het zichzelf durft te zijn… en jij als juf stiekem een klein feestje meeviert.

Lees verder onder de advertentie

Volg Wijzer over de Basisschool op Instagram voor tips en tricks.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail