Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Ik hoorde donderdag dat het slechter ging met mijn vader. Hij begon te staren, echt door mensen heen te kijken. Hij was minder zichzelf. Dus vrijdagochtend zou ik langs hem gaan, want hij zou alleen thuis zijn.
Toen ik vrijdag binnenkwam, zag ik nog niks. Dus ik liep naar boven. En daar zag ik mijn vader en ik wist meteen, dit is niet gewoon ‘minder zichzelf zijn’. Hij was eigenlijk al een beetje weg. Hij vroeg dingen die niet logisch waren. Staarde in de verte. Zijn motoriek liet hem in de steek. Als hij iets wilde pakken, zakte zijn hand weg. Alsof zijn lichaam telkens even een seconde uitviel. Hij lag in bed en wilde per se naar beneden, hij stond erop. Voordat hij alleen naar beneden zou gaan en zou vallen, hielp ik hem. Maar elke keer viel hij zowat. Zijn lichaam werkte niet mee.
Hij was er nog, maar ook niet. Contact maken kon nauwelijks nog. Af en toe had hij even een helder moment. Maar verder kon ik voor hem praten, huilen, aanraken, hij zag het niet. Zijn blik ging dwars door je heen.
De dagen daarna ging het steeds verder achteruit. De huisarts, thuiszorg, iedereen was betrokken. Maar niemand kon het tij keren. Hooguit konden ze het aangenamer voor hem maken. Maar tegen de pijn was niets opgewassen. Het eten en drinken werd minder, tot eigenlijk niets meer. Het staren werd alleen maar meer. En langzaam, elke dag, verdween hij nog een stukje meer.
Het eerste jaar moederschap had al zijn tol geëist. Elke dag voelde als overleven. Een constante strijd die je nauwelijks kon bijbenen. En dan zie je iemand die je dierbaar is langzaam verdwijnen, terwijl je zelf al leegloopt. De leegte. De eenzaamheid. Het gevoel dat niemand je ooit zou begrijpen. Alles werd groter en intenser.
Uiteindelijk besloten de huisarts en de thuiszorg hem een slaapmiddel te geven. Zodat hij niets meer zou voelen van de pijn en rustiger werd. Twintig minuten later was hij er niet meer. Zo definitief ineens.
Een aantal dagen, misschien weken, na de uitvaart stortte ik in. Niet alleen om hem, maar om alles wat zich had opgestapeld. Het eerste jaar van alles geven en niets terugzien. Het verliezen van iemand die er nog was. De leegte die dat achterliet. Het was te veel.
Mijn man zag dat het niet meer ging en attendeerde me erop hulp te zoeken. Dit was niet zomaar verdriet. Dit was een soort dieptepunt dat niet vanzelf verdween. Het eerste jaar was al zwaar geweest, en dit alles maakte het nog zwaarder.
En ondertussen was daar mijn zoontje. Voor wie ik er moest zijn. Voor wie ik moest blijven staan en blijven gaan. Hulp zoeken was geen keuze meer. Het was noodzakelijk. En toen begon de weg naar hulp bij de praktijkondersteuner van de huisarts. De eerste stap in proberen weer iets van houvast te vinden in alles wat leeg voelde.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”
Over babynamen valt natuurlijk niet te twisten. Toch moest Defano Holwijn even met zijn ogen knipperen toen hij een geboortebord voor een pasgeboren jongetje zag.