Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Ik hoorde donderdag dat het slechter ging met mijn vader. Hij begon te staren, echt door mensen heen te kijken. Hij was minder zichzelf. Dus vrijdagochtend zou ik langs hem gaan, want hij zou alleen thuis zijn.
Toen ik vrijdag binnenkwam, zag ik nog niks. Dus ik liep naar boven. En daar zag ik mijn vader en ik wist meteen, dit is niet gewoon ‘minder zichzelf zijn’. Hij was eigenlijk al een beetje weg. Hij vroeg dingen die niet logisch waren. Staarde in de verte. Zijn motoriek liet hem in de steek. Als hij iets wilde pakken, zakte zijn hand weg. Alsof zijn lichaam telkens even een seconde uitviel. Hij lag in bed en wilde per se naar beneden, hij stond erop. Voordat hij alleen naar beneden zou gaan en zou vallen, hielp ik hem. Maar elke keer viel hij zowat. Zijn lichaam werkte niet mee.
Hij was er nog, maar ook niet. Contact maken kon nauwelijks nog. Af en toe had hij even een helder moment. Maar verder kon ik voor hem praten, huilen, aanraken, hij zag het niet. Zijn blik ging dwars door je heen.
De dagen daarna ging het steeds verder achteruit. De huisarts, thuiszorg, iedereen was betrokken. Maar niemand kon het tij keren. Hooguit konden ze het aangenamer voor hem maken. Maar tegen de pijn was niets opgewassen. Het eten en drinken werd minder, tot eigenlijk niets meer. Het staren werd alleen maar meer. En langzaam, elke dag, verdween hij nog een stukje meer.
Het eerste jaar moederschap had al zijn tol geëist. Elke dag voelde als overleven. Een constante strijd die je nauwelijks kon bijbenen. En dan zie je iemand die je dierbaar is langzaam verdwijnen, terwijl je zelf al leegloopt. De leegte. De eenzaamheid. Het gevoel dat niemand je ooit zou begrijpen. Alles werd groter en intenser.
Uiteindelijk besloten de huisarts en de thuiszorg hem een slaapmiddel te geven. Zodat hij niets meer zou voelen van de pijn en rustiger werd. Twintig minuten later was hij er niet meer. Zo definitief ineens.
Een aantal dagen, misschien weken, na de uitvaart stortte ik in. Niet alleen om hem, maar om alles wat zich had opgestapeld. Het eerste jaar van alles geven en niets terugzien. Het verliezen van iemand die er nog was. De leegte die dat achterliet. Het was te veel.
Mijn man zag dat het niet meer ging en attendeerde me erop hulp te zoeken. Dit was niet zomaar verdriet. Dit was een soort dieptepunt dat niet vanzelf verdween. Het eerste jaar was al zwaar geweest, en dit alles maakte het nog zwaarder.
En ondertussen was daar mijn zoontje. Voor wie ik er moest zijn. Voor wie ik moest blijven staan en blijven gaan. Hulp zoeken was geen keuze meer. Het was noodzakelijk. En toen begon de weg naar hulp bij de praktijkondersteuner van de huisarts. De eerste stap in proberen weer iets van houvast te vinden in alles wat leeg voelde.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.