Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (3) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Het begon al bij het opstaan. Mijn hoofd zwaar, mijn lijf moe. Maar mijn zoontje huilde, hij wilde aandacht, hij wilde mij. En alles leek tegelijk te vragen. Kijk, voel, reageer, overleef.
Ik stond beneden in de keuken, hij op mijn arm, zijn kleine lijfje dicht tegen me aan. Hij bleef niet stil. Wilde niet slapen, wilde bewegen, huilen, alles tegelijk. Ik raakte er overprikkeld van op dat moment. Ik voelde mezelf vanbinnen smelten, alsof ik geen grip meer had. Alles wat ik moest doen, alles wat ik dacht te kunnen, het stortte even in.
En toen begon ik te schreeuwen. Zomaar. Niet tegen hem, niet expres, maar tegen mezelf en tegen de situatie die te groot voelde om te dragen. Mijn stem klonk hard in de keuken, scherp, verkeerd. Mijn hart bonsde, mijn handen trilden. Hij keek me aan met grote ogen, bang, en begon opnieuw te huilen na die kille stilte van een paar seconden. Ik schrok van mezelf en voelde het meteen, dit is te ver gegaan. Dit had ik niet moeten doen.
Ik zette hem neer, pakte hem weer op, wreef over zijn rug. Fluisterde sorry’s die ik nauwelijks kon uitspreken tussen mijn tranen door. Ik zakte bijna door de grond, maar er was niets om op te zakken, niets om te verbergen. Alleen dit moment, rauw, open. En ik er middenin.
Ik ging op de grond zitten, hem in mijn armen, terwijl de stilte tussen de huilbuien soms even adem liet. Maar de spanning bleef, in mijn hoofd en mijn lijf. Schuldgevoel, schaamte, angst. Alles tegelijk. Ik wist dat dit niet normaal voelde. Dat dit absoluut niet de manier was waarop een moeder ‘goed ging’, maar ik kon niets anders dan doorgaan.
En toen realiseerde ik me dat ik over een kwartier ergens moest zijn. Ik had afgesproken met iemand die me zou zien, iemand die iets zou merken van mij. Terwijl ik nog half van slag was, met rode ogen, trillende handen, het geluid van zijn adem in mijn oor. Ik moest functioneren, moest buiten mijn huis, moest een ander beeld van mezelf laten zien.
Ik probeerde mezelf recht te trekken. Veegde mijn tranen weg, droogde mijn handen, haalde adem. Zocht een stem die niet te veel kraakte. Probeerde mezelf te herinneren dat dit overleven was, geen perfect plaatje. Maar goed gaan? Dat voelde heel ver weg.
Ik zette hem in de kinderwagen en deed alles op de automatische piloot. Buiten voelde alles groter dan binnen. De geluiden, het licht, de lucht. Ik wist dat ze me tegemoet zou komen, dat ik niet alleen zou zijn in dit moment, terwijl ik me juist zo alleen voelde.
Ik liep weg van huis de straat op, wetende dat zij me tegemoet zou komen. Dat ik moest praten, moest reageren, moest doen alsof dit gewoon een moment was in een dag. Terwijl ik nog vol zat van de uitbarsting, de schaamte, het sorry zeggen. De kinderwagen rolde voor me uit, ik liep er achteraan. Functionerend. Niet omdat het goed ging, maar omdat er geen andere optie was.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Lies (38) viert al jaren geen Valentijnsdag met haar man, maar één traditie is heilig: zij en haar beste vriendin sturen elkaar ieder jaar een kaartje. Maar dit jaar maakte de kaart van haar vriendin meer los dan verwacht..
Welmoed Sijtsma is terug op tv na haar zwangerschapsverlof. In oktober beviel ze van haar eerste kindje. In de uitzending van Goedemorgen Nederland werd de presentatrice afgelopen maandagochtend dan ook warm ontvangen.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Liva (30) haar struggle. Ze geeft namelijk iets te graag geld uit aan cadeaus voor andermans kinderen. Tot grote frustratie van haar man..
Ouderschap is zwaar. Ja, cliché. En ja: óók waar. Je houdt zielsveel van je kind, maar soms zijn ze luid, plakkerig, emotioneel en nét iets te vaak waarom aan het vragen terwijl jij al op je laatste restje geduld loopt.
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.