Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (3) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Er is één gevoel waar ik nooit helemaal vanaf kom. Het sluipt niet elke dag door mijn hoofd, maar het hangt ergens in de lucht. Hoe moet het voor hem zijn geweest, heeft hij het ook meegevoeld?
Mijn oudste. De jongen die mij moeder maakte, maar mij tegelijk zag verdwalen in dat nieuwe leven.
Het eerste jaar wordt vaak beschreven als magisch. De roze wolk, de geur van pasgeboren babyhaartjes, de clichés die je overal hoort. Maar voor mij voelde het zelden zo. Ik hield (hou) van hem, daar twijfelde ik nooit aan. Maar ik hield niet van wie ik was geworden. Ik was overprikkeld, ik was bang, ik huilde te vaak en lachte bijna nooit. Ik voelde me soms alsof ik alleen nog maar bestond uit zorgen, proberen te ademen en proberen te functioneren.
En dan dat schuldgevoel. Want hij zag dat allemaal.
Ik keek soms naar hem en dacht, hij verdient zoveel beter dan deze versie van mij. Ik was er wel, maar ik was er niet zoals ik had gehoopt. Alsnog was ik zijn veilige haven, maar ondertussen stond mijn eigen fundament te wankelen. En hij, klein en afhankelijk, voelde misschien meer aan dan ik wilde toegeven. Kinderen zijn zo gevoelig, zo puur. Ik hoop zo dat hij geen spanning heeft gevoeld, geen paniek, geen tranen die ik slikte. Dat hij alleen heeft gevoeld dat ik van hem hield, terwijl ik mezelf kwijt was.
Later, toen alles instortte, dat jaar van zorgen, van verlies, van proberen het vol te houden, voelde ik alleen maar meer schuld. Want hoe kon ik hem troosten, terwijl mijn eigen hart brak? Hoe kon ik hem veiligheid geven als ik zelf steeds wankelde?
En toch, als ik terugdenk, zie ik ook iets anders. Ik zie hoe hij bij me kroop. Hoe zijn handje mij vasthield alsof hij wilde zeggen: ik ben er ook. Hoe hij lachte, ongefilterd, alsof hij dwars door mijn chaos heen prikte. En dan denk ik, misschien heeft hij wel meer liefde gevoeld dan ik dacht. Misschien heeft hij vooral gezien dat ik vocht. Voor hem, voor ons, voor mezelf.
Maar nu hij ouder is, knaagt het soms nog steeds. Ik vraag me wel eens af of hij later iets zal begrijpen van die periode. Of hij zal voelen hoe hard ik mijn best deed. Of hij zal weten hoe bang ik was dat ik het fout deed.
Dat schuldgevoel, het is niet vernietigend meer, maar het zit er wel. Niet omdat ik iets verkeerds deed, maar omdat ik zó graag wilde dat hij alleen liefde, rust en warmte voelde. En niet de storm die in mij woedde.
Maar misschien is dit ook gewoon de waarheid van moederschap. Je doet wat je kunt met wat je hebt, ook als je zelf half op je knieën staat. Ik was echt niet de moeder die ik wilde zijn, en dat steekt nog steeds. Het schuldgevoel gaat niet weg omdat ik het begrijp, of omdat anderen zeggen dat ik het goed deed. Het blijft, omdat ik zóveel van hem houd dat het pijn doet om terug te kijken.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.