Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (3) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Ik weet nog ergens na die eerste week dat het begon. Niet meteen, niet op dag één. Maar kort daarna. Van die gedachten waarvan je schrikt dat ze überhaupt in je hoofd kunnen bestaan. Wat als ik hem laat vallen? Wat als ik struikel op de trap? Wat als ik in een fractie van een seconde iets stoms doe? Niet omdat ik dat wil. Juist omdat ik het níét wil. Maar hoe meer ik twijfelde aan mezelf, hoe harder die gedachten zich opdringen.
Omdat ik na de bevalling helemaal niet lekker in m’n vel zat, vrat de onzekerheid enorm aan me. Alles voelde groot, zwaar en overweldigend. En als je al aan jezelf twijfelt, dan komen dit soort gedachten er met gemak bovenop. Alsof je hoofd zegt: ‘oh, je voelt je al rot? Wacht, ik heb nog wel iets om het af te maken.’
Ik durfde er met niemand over te praten. Stel dat ze dachten dat ik gevaarlijk was? Dat ze mijn baby van mij zouden afpakken, want wat zegt dat over mij als moeder? Ik dacht dat het aan mij lag. Ik zag al die moeders om mij heen die alles zo makkelijk lijken te doen, die meteen het zelfvertrouwen hebben. En ik zat daar, een hoofd vol rampscenario’s die mijn hart lieten bonzen alsof ik door een brandend huis rende.
Maar sommige momenten staan echt in mijn geheugen gegrift. Ik stond boven in zijn kamer en had hem vast, maar hij bewoog en ik wilde iets pakken dus had nog maar één arm onder hem. Zijn bovenlichaam leunde tegen mij aan tot hij bewoog en hij naar achter kantelde terwijl ik alleen zijn benen nog had. Ik kon nog zijn hoofd ondersteunen en gelukkig viel hij niet, maar ik schrok. Ik had geen controle. Geen vertrouwen meer in mezelf. Mijn man kwam aangelopen en nam hem over, en precies op dat moment brak er iets in mij. Want zolang ik hem nog vasthield, had ik nog het gevoel dat ik verantwoordelijkheid kon nemen. Maar toen mijn man hem uit mijn trillende armen haalde, voelde het alsof ik faalde. Alsof ik mezelf niet meer kon vertrouwen als moeder.
Ik zat enorm te trillen, mijn hele lichaam moest echt opnieuw opstarten. Ik was erg overstuur van wat er net gebeurde. En met het overnemen van onze baby, nam mijn man onbedoeld ook mijn laatste restje zelfvertrouwen mee. Want als je de controle in je eigen lichaam zelfs verliest, wat blijft er dan nog over?
Het voelde lange tijd niet alsof ik het redde. Soms dacht ik dat ik op elk moment zou instorten, letterlijk of in mijn hoofd. Die gedachten waren er, en ik kon ze niet stoppen.
Maar die gedachten zijn geen daden. Het zegt niets over mijn liefde, maar wel over hoeveel ik droeg toen. Ik was eenzaam en ik durfde niks te zeggen omdat ik bang was dat andere mij verkeerd zouden begrijpen. Nu weet ik dat het vaker voorkomt. Het was geen teken van gevaar, maar van angst.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”
Over babynamen valt natuurlijk niet te twisten. Toch moest Defano Holwijn even met zijn ogen knipperen toen hij een geboortebord voor een pasgeboren jongetje zag.