Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (3) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
De tweede keer dat ik een zwangerschapstest in mijn hand hield, stond ik niet te stralen van geluk. Ik stond verstijfd met mijn hart in mijn keel en mijn adem ergens halverwege mijn borst. Twee streepjes. Zo duidelijk. Zo onontkoombaar. En het eerste wat door mij heen ging was geen vreugde, maar pure paniek.
Ik wist nog precies hoe het voelde om kapot te gaan. Om jezelf kwijt te raken in je eigen hoofd, in gebroken nachten, in een lichaam dat niet meewerkte. Ik wist hoe het was om bang te worden van je eigen gedachten. Om te willen verdwijnen, terwijl er een pasgeboren baby op je buik lag. Ik wist hoe het voelde om te doen alsof, te functioneren, terwijl je vanbinnen langzaam instortte.
De eerste keer had mij meer gekost dan ik ooit hardop durfde zeggen. Dus toen die twee streepjes verschenen, dacht ik alleen maar: niet weer opnieuw.
Ik had nog echt hulp nodig. Ik probeerde weer te worden wie ik ooit was, maar eerlijk gezegd had ik geen idee wie dat was. Ik zat midden in mijn rouw om mijn vader, midden in herstel dat nog niet eens goed was begonnen. En nu stond ik daar, weer op een kruispunt waarvan ik wist dat ik het niet kon negeren.
Moeders horen blij te zijn. Dat zeggen ze. Maar niemand zegt wat je hoort te voelen als je al eens bent ingestort.
Ik durfde de verloskundige niet te bellen. Zolang ik niet belde, was het nog niet echt. Wat natuurlijk nergens op slaat, maar ik probeerde mijn angst nog te beschermen. Maar natuurlijk was het echt. Het zat al in mijn lijf. En het zat ook al in mijn hoofd, met al die angsten die mij vertelden dat ik dit niet aan kon.
Aan de familie durfde ik het ook niet te vertellen. Ik kon de blije gezichten niet aan. Ik kon niet mee glimlachen, terwijl het in mij voelde alsof ik opnieuw een afgrond in keek. Ik was bang dat hun verwachtingen zouden botsen met mijn werkelijkheid. Dus ik hield het nog even stil. Alsof het nieuws pas bestond als ik het hardop uitsprak, en ik was nog niet klaar voor hun vreugde, terwijl ik zelf nog in angst leefde.
De weken daarna voelde alsof ik door mist liep. Alsof mijn lichaam wist dat er een baby groeide, maar mijn hoofd bleef vasthouden aan een geschiedenis die ik niet nóg eens wilde meemaken. Ik voelde me schuldig dat ik niet meteen die liefde voelde, dat ik niet overliep van trots. Alsof ik faalde nog voor ik überhaupt opnieuw moeder was geworden.
In diezelfde weken liep ik wekelijks bij de praktijkondersteuner van de huisarts. Even een plek waar ik lucht kreeg, kon praten en kon huilen zonder me te verontschuldigen. Dus de volgende keer dat ik daar zat, zei ik met een stalen gezicht dat ik zwanger was. En ze bleef rustig en vroeg hoe dat voor mij was. En ik brak.
Ik vertelde dat ik die blijheid niet voel. Dat ik alleen maar paniek voelde. Dat ik bang was dat dit mij opnieuw zou breken, dat ik nog middenin rouw zat, dat ik mezelf nog niet eens had teruggevonden. En zij zei dat het oké is dat ik dat nu nog niet voel. ‘We gaan zorgen dat het wel goed genoeg gaat voelen.’
Goed genoeg. Dat was precies het woord wat ik nodig had. Gewoon genoeg.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”
Over babynamen valt natuurlijk niet te twisten. Toch moest Defano Holwijn even met zijn ogen knipperen toen hij een geboortebord voor een pasgeboren jongetje zag.