Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (3) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
De tweede keer dat ik een zwangerschapstest in mijn hand hield, stond ik niet te stralen van geluk. Ik stond verstijfd met mijn hart in mijn keel en mijn adem ergens halverwege mijn borst. Twee streepjes. Zo duidelijk. Zo onontkoombaar. En het eerste wat door mij heen ging was geen vreugde, maar pure paniek.
Ik wist nog precies hoe het voelde om kapot te gaan. Om jezelf kwijt te raken in je eigen hoofd, in gebroken nachten, in een lichaam dat niet meewerkte. Ik wist hoe het was om bang te worden van je eigen gedachten. Om te willen verdwijnen, terwijl er een pasgeboren baby op je buik lag. Ik wist hoe het voelde om te doen alsof, te functioneren, terwijl je vanbinnen langzaam instortte.
De eerste keer had mij meer gekost dan ik ooit hardop durfde zeggen. Dus toen die twee streepjes verschenen, dacht ik alleen maar: niet weer opnieuw.
Ik had nog echt hulp nodig. Ik probeerde weer te worden wie ik ooit was, maar eerlijk gezegd had ik geen idee wie dat was. Ik zat midden in mijn rouw om mijn vader, midden in herstel dat nog niet eens goed was begonnen. En nu stond ik daar, weer op een kruispunt waarvan ik wist dat ik het niet kon negeren.
Moeders horen blij te zijn. Dat zeggen ze. Maar niemand zegt wat je hoort te voelen als je al eens bent ingestort.
Ik durfde de verloskundige niet te bellen. Zolang ik niet belde, was het nog niet echt. Wat natuurlijk nergens op slaat, maar ik probeerde mijn angst nog te beschermen. Maar natuurlijk was het echt. Het zat al in mijn lijf. En het zat ook al in mijn hoofd, met al die angsten die mij vertelden dat ik dit niet aan kon.
Aan de familie durfde ik het ook niet te vertellen. Ik kon de blije gezichten niet aan. Ik kon niet mee glimlachen, terwijl het in mij voelde alsof ik opnieuw een afgrond in keek. Ik was bang dat hun verwachtingen zouden botsen met mijn werkelijkheid. Dus ik hield het nog even stil. Alsof het nieuws pas bestond als ik het hardop uitsprak, en ik was nog niet klaar voor hun vreugde, terwijl ik zelf nog in angst leefde.
De weken daarna voelde alsof ik door mist liep. Alsof mijn lichaam wist dat er een baby groeide, maar mijn hoofd bleef vasthouden aan een geschiedenis die ik niet nóg eens wilde meemaken. Ik voelde me schuldig dat ik niet meteen die liefde voelde, dat ik niet overliep van trots. Alsof ik faalde nog voor ik überhaupt opnieuw moeder was geworden.
In diezelfde weken liep ik wekelijks bij de praktijkondersteuner van de huisarts. Even een plek waar ik lucht kreeg, kon praten en kon huilen zonder me te verontschuldigen. Dus de volgende keer dat ik daar zat, zei ik met een stalen gezicht dat ik zwanger was. En ze bleef rustig en vroeg hoe dat voor mij was. En ik brak.
Ik vertelde dat ik die blijheid niet voel. Dat ik alleen maar paniek voelde. Dat ik bang was dat dit mij opnieuw zou breken, dat ik nog middenin rouw zat, dat ik mezelf nog niet eens had teruggevonden. En zij zei dat het oké is dat ik dat nu nog niet voel. ‘We gaan zorgen dat het wel goed genoeg gaat voelen.’
Goed genoeg. Dat was precies het woord wat ik nodig had. Gewoon genoeg.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.