Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (3) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
De tweede keer dat ik een zwangerschapstest in mijn hand hield, stond ik niet te stralen van geluk. Ik stond verstijfd met mijn hart in mijn keel en mijn adem ergens halverwege mijn borst. Twee streepjes. Zo duidelijk. Zo onontkoombaar. En het eerste wat door mij heen ging was geen vreugde, maar pure paniek.
Ik wist nog precies hoe het voelde om kapot te gaan. Om jezelf kwijt te raken in je eigen hoofd, in gebroken nachten, in een lichaam dat niet meewerkte. Ik wist hoe het was om bang te worden van je eigen gedachten. Om te willen verdwijnen, terwijl er een pasgeboren baby op je buik lag. Ik wist hoe het voelde om te doen alsof, te functioneren, terwijl je vanbinnen langzaam instortte.
De eerste keer had mij meer gekost dan ik ooit hardop durfde zeggen. Dus toen die twee streepjes verschenen, dacht ik alleen maar: niet weer opnieuw.
Ik had nog echt hulp nodig. Ik probeerde weer te worden wie ik ooit was, maar eerlijk gezegd had ik geen idee wie dat was. Ik zat midden in mijn rouw om mijn vader, midden in herstel dat nog niet eens goed was begonnen. En nu stond ik daar, weer op een kruispunt waarvan ik wist dat ik het niet kon negeren.
Moeders horen blij te zijn. Dat zeggen ze. Maar niemand zegt wat je hoort te voelen als je al eens bent ingestort.
Ik durfde de verloskundige niet te bellen. Zolang ik niet belde, was het nog niet echt. Wat natuurlijk nergens op slaat, maar ik probeerde mijn angst nog te beschermen. Maar natuurlijk was het echt. Het zat al in mijn lijf. En het zat ook al in mijn hoofd, met al die angsten die mij vertelden dat ik dit niet aan kon.
Aan de familie durfde ik het ook niet te vertellen. Ik kon de blije gezichten niet aan. Ik kon niet mee glimlachen, terwijl het in mij voelde alsof ik opnieuw een afgrond in keek. Ik was bang dat hun verwachtingen zouden botsen met mijn werkelijkheid. Dus ik hield het nog even stil. Alsof het nieuws pas bestond als ik het hardop uitsprak, en ik was nog niet klaar voor hun vreugde, terwijl ik zelf nog in angst leefde.
De weken daarna voelde alsof ik door mist liep. Alsof mijn lichaam wist dat er een baby groeide, maar mijn hoofd bleef vasthouden aan een geschiedenis die ik niet nóg eens wilde meemaken. Ik voelde me schuldig dat ik niet meteen die liefde voelde, dat ik niet overliep van trots. Alsof ik faalde nog voor ik überhaupt opnieuw moeder was geworden.
In diezelfde weken liep ik wekelijks bij de praktijkondersteuner van de huisarts. Even een plek waar ik lucht kreeg, kon praten en kon huilen zonder me te verontschuldigen. Dus de volgende keer dat ik daar zat, zei ik met een stalen gezicht dat ik zwanger was. En ze bleef rustig en vroeg hoe dat voor mij was. En ik brak.
Ik vertelde dat ik die blijheid niet voel. Dat ik alleen maar paniek voelde. Dat ik bang was dat dit mij opnieuw zou breken, dat ik nog middenin rouw zat, dat ik mezelf nog niet eens had teruggevonden. En zij zei dat het oké is dat ik dat nu nog niet voel. ‘We gaan zorgen dat het wel goed genoeg gaat voelen.’
Goed genoeg. Dat was precies het woord wat ik nodig had. Gewoon genoeg.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Francine, die haar zoon niet meer van de opvang durft te halen, uit angst voor wat voor wangedrag hij nu […]
Sabine (41) werkte fulltime, sportte fanatiek en danste door de woonkamer met haar dochters. Tot Long COVID haar leven stillegde. Wat volgde was een zware periode van overleven, rouw en ontdekken hoe ze het moederschap opnieuw vorm moest geven.
Er zijn van die momenten waarop je naar je kind kijkt en ineens denkt: wow, dit is anders dan vroeger. Kinderen die hun grenzen aangeven. Die durven praten. Die zichzelf serieus nemen. En dat is prachtig.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
Er is een trend gaande. Wolletjes. Zo worden kledingstukken en dekentjes van wol genoemd door de moeders die zich erg met deze trend bezighouden.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.