Bianca botst met partner over opvoeding: ‘Pascal had me het liefst naast onze zoon op de gang gezet’

Bianca de Vre

10 februari, 2026 - 12:00

Leestijd: 3 minuten

“Dit is de derde keer dat je hem een laatste waarschuwing geeft, hè?” zegt Pascal. Ik kijk hem aan met een mix van bewondering (het getuigt van serieus lef om een overprikkelde vrouw aan te spreken om 18:30 uur, terwijl hun peuter doodmoe is, geen hap heeft gegeten en het huis een verschrikkelijke bende is) en schuldbewustheid. Gelukkig kan ik ergens in mijn brein nog ruimte maken voor wat rationaliteit. Ik zeg: “Je hebt gelijk,” en zet Floris op de gang.

Soms is het nodig

Mijn toon liet natuurlijk wat te wensen over en volgens mij had Pascal me er met liefde naast gezet. Zodanig, dat we er later nog een gesprek over voerden. Niet één van onze leukste of gemakkelijkste, maar soms is het nodig. Het werd een gesprek over hoe we allebei anders zijn opgevoed, andere dingen “normaal” vinden en hoe dat soms botst. Over hoe we hetzelfde doel voor ogen hebben (aan tafel zitten zonder dat er eten of bestek door de lucht vliegt zou toch haalbaar moeten zijn?), maar verschillend denken over hoe we daar komen.

Ik heb er soms gewoon geen zin in. In consistentie, de lange termijn, de strijd, de verdrietige oogjes, de tranen. Ik wil dat het thuis gezellig is en warm. Voor Floris, voor ons. En ik weet heus dat gezelligheid niet betekent dat alles moet mogen, maar als ik vandaag kon tekenen voor nooit meer een confrontatie, dan zou ik het doen. En ja, ik weet ook dat het er uiteindelijk vaak gezelliger op wordt als we grenzen stellen en ons daaraan houden. Maar soms, heel soms, hoop ik dat dingen zichzelf oplossen. Conflict vermijdend, much?

Niet op een lijn

Mijn wederhelft zit meer op het spoor “hem klaarstomen voor de grotemensenwereld”. Op papier natuurlijk goede dingen, en ik ben blij dat Floris dat óók meekrijgt. Maar als moeder ben ik veel te gevoelig voor de grote blauwe ogen van onze jongen. Ik verzin het liefst voor elke lepel, bal, speelgoedhamer of rubberen bad eend die door de lucht vliegt een excuus (gooien is anno 2026 helemaal in, aldus Floris), wat geregeld resulteert in een discussie tussen óns in plaats van wij tegen de schuldige partij.

Toch blijven we erover praten. En dat maakt me blij. Want waar we het wél over eens zijn, is dat samen kinderen hebben betekent dat je niet kunt weglopen voor meningsverschillen. Je werkt erdoorheen, op zoek naar compromissen en manieren om van elkaar te leren. Soms op een leuke toon, soms op een iets mindere. Hoe dan ook worden we er alleen maar beter van.

Meer columns lezen van Bianca en haar jonge gezin? Je vindt ze hier.

Abonneer met cadeau of korting

Ga voor me-time met Kek Mama Magazine!

Ga voor me-time