Beeld: Marlon van Efferink Fotografie
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (0). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Er zijn van die momenten waarop je precies weet: nú ben ik volwassen. De eerste rimpel, de eerste keer dat je enthousiast over hypotheekrenteaftrek sprak op een feestje en… de moederfiets. Afgelopen zomer overkwam het mij.
Ik had het lang uitgesteld, niks leek me sekslozer dan de moederfiets. Ik bleef me krampachtig vasthouden aan mijn fijne stadsfiets (die al bijna een jaar werkloos in de schuur stond). Het laatste overblijfsel van wie ik ooit was: hybride, flexibel, wendbaar. Sexy.
Maar met het mooie weer voor de deur en een kind dat steeds zelfstandiger werd, kon ik er niet langer omheen. De moederfiets moest er komen. Met tegenzin opende ik Marktplaats. Een digitale begraafplaats van vermoeide stalen rossen: paars met mint, mint met paars, afgebladderde bloemenstickers, kinderzitjes die ooit groen waren maar nu een treurige kleur verkrast grijs. In mijn framemaat – 57 – was de keuze helemaal dramatisch. Ik kreunde.
En toen, ineens, was zij daar. Een zonnestraal tussen de grijze wolken van middelmatigheid: “Keurige moederfiets, weinig gebruikt, zuinig mee omgegaan. Framemaat 57. Gaat weg wegens aankoop van een andere fiets.”
Mijn hart sloeg een slag over. Een glanzend zwartstalen frame, cognackleurig leren zadel, transportrek en een buggyhouder lachte me toe. De buggyhouder! Het heilige der heiligen van praktisch ouderschap. Ik belde meteen.
Bij de woning aangekomen zag ik een fiets buiten staan. Een stevige, degelijke, no-nonsense fiets. Kijk! Hij staat al klaar! dacht ik. Zonder nadenken zwaaide ik mijn been over het zadel. Achter me hoorde ik gekuch. “Eh… dat is de fiets van de buurman.” De verkoper stond in de deuropening en keek me schaapachtig aan. “Zal ik de fiets even voor je pakken?”
Terwijl de juiste fiets uit de schuur werd getrokken, onderhandelde Ruben er nog een gratis fietskratje bij. Ik straalde reeds van oor tot oor, wat mijn onderhandelingspositie waarschijnlijk niet ten goede kwam.
Ik mocht een testrit maken. Alles voelde goed: het stuur stevig onder mijn handen, de wind langs mijn gezicht, de buggyhouder wiegend achter me. Totdat ik doorhad dat de straat waar ik vandaan kwam plotseling nergens meer op leek. Elk huis leek op het vorige, elke straatnaam een raadsel. Mijn hand zocht in mijn zak naar mijn telefoon – die lag nog in de auto. Uiteindelijk vond ik via improvisatie de weg weer terug, en zag in de verte twee stipjes: mijn man en de verkoper. Mijn fiets en ik hadden de eerste van onze vele avonturen samen overleefd.
Terwijl mijn man de moederfiets op de fietsendrager achterop de auto laadde, draaide ik me nog om en vroeg nieuwsgierig: “Waar rijden jullie nu eigenlijk op?” Ze zijn wel gek dat ze zo’n juweeltje laten gaan, dacht ik stiekem.
De verkoper glimlachte en wees naar binnen. “Wij hebben nu een elektrische fiets.” Daar stond hij: glanzend, gestroomlijnd, modern. Mijn pas verworven moederfiets – buggyhouder en al – verbleekte onmiddellijk bij de glorie van die e-bike.
Ik zuchtte. Ik was eindelijk in de fase van de moederfiets beland…
…maar de samenleving was alweer één upgrade verder.
Benieuwd naar meer columns van Bernike? Je vindt ze hier.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Francine, die haar zoon niet meer van de opvang durft te halen, uit angst voor wat voor wangedrag hij nu […]
Sabine (41) werkte fulltime, sportte fanatiek en danste door de woonkamer met haar dochters. Tot Long COVID haar leven stillegde. Wat volgde was een zware periode van overleven, rouw en ontdekken hoe ze het moederschap opnieuw vorm moest geven.
Voormalig rolstoeltennisster Esther Vergeer (44) kreeg kort na de geboorte van haar dochter een kankerdiagnose, dat vertelt de topsporter in een interview met Vriendin.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
Er zijn van die momenten waarop je naar je kind kijkt en ineens denkt: wow, dit is anders dan vroeger. Kinderen die hun grenzen aangeven. Die durven praten. Die zichzelf serieus nemen. En dat is prachtig.