Beeld: Marlon van Efferink Fotografie
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (0). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Er zijn van die momenten waarop je precies weet: nú ben ik volwassen. De eerste rimpel, de eerste keer dat je enthousiast over hypotheekrenteaftrek sprak op een feestje en… de moederfiets. Afgelopen zomer overkwam het mij.
Ik had het lang uitgesteld, niks leek me sekslozer dan de moederfiets. Ik bleef me krampachtig vasthouden aan mijn fijne stadsfiets (die al bijna een jaar werkloos in de schuur stond). Het laatste overblijfsel van wie ik ooit was: hybride, flexibel, wendbaar. Sexy.
Maar met het mooie weer voor de deur en een kind dat steeds zelfstandiger werd, kon ik er niet langer omheen. De moederfiets moest er komen. Met tegenzin opende ik Marktplaats. Een digitale begraafplaats van vermoeide stalen rossen: paars met mint, mint met paars, afgebladderde bloemenstickers, kinderzitjes die ooit groen waren maar nu een treurige kleur verkrast grijs. In mijn framemaat – 57 – was de keuze helemaal dramatisch. Ik kreunde.
En toen, ineens, was zij daar. Een zonnestraal tussen de grijze wolken van middelmatigheid: “Keurige moederfiets, weinig gebruikt, zuinig mee omgegaan. Framemaat 57. Gaat weg wegens aankoop van een andere fiets.”
Mijn hart sloeg een slag over. Een glanzend zwartstalen frame, cognackleurig leren zadel, transportrek en een buggyhouder lachte me toe. De buggyhouder! Het heilige der heiligen van praktisch ouderschap. Ik belde meteen.
Bij de woning aangekomen zag ik een fiets buiten staan. Een stevige, degelijke, no-nonsense fiets. Kijk! Hij staat al klaar! dacht ik. Zonder nadenken zwaaide ik mijn been over het zadel. Achter me hoorde ik gekuch. “Eh… dat is de fiets van de buurman.” De verkoper stond in de deuropening en keek me schaapachtig aan. “Zal ik de fiets even voor je pakken?”
Terwijl de juiste fiets uit de schuur werd getrokken, onderhandelde Ruben er nog een gratis fietskratje bij. Ik straalde reeds van oor tot oor, wat mijn onderhandelingspositie waarschijnlijk niet ten goede kwam.
Ik mocht een testrit maken. Alles voelde goed: het stuur stevig onder mijn handen, de wind langs mijn gezicht, de buggyhouder wiegend achter me. Totdat ik doorhad dat de straat waar ik vandaan kwam plotseling nergens meer op leek. Elk huis leek op het vorige, elke straatnaam een raadsel. Mijn hand zocht in mijn zak naar mijn telefoon – die lag nog in de auto. Uiteindelijk vond ik via improvisatie de weg weer terug, en zag in de verte twee stipjes: mijn man en de verkoper. Mijn fiets en ik hadden de eerste van onze vele avonturen samen overleefd.
Terwijl mijn man de moederfiets op de fietsendrager achterop de auto laadde, draaide ik me nog om en vroeg nieuwsgierig: “Waar rijden jullie nu eigenlijk op?” Ze zijn wel gek dat ze zo’n juweeltje laten gaan, dacht ik stiekem.
De verkoper glimlachte en wees naar binnen. “Wij hebben nu een elektrische fiets.” Daar stond hij: glanzend, gestroomlijnd, modern. Mijn pas verworven moederfiets – buggyhouder en al – verbleekte onmiddellijk bij de glorie van die e-bike.
Ik zuchtte. Ik was eindelijk in de fase van de moederfiets beland…
…maar de samenleving was alweer één upgrade verder.
Benieuwd naar meer columns van Bernike? Je vindt ze hier.
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.