Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Onze jongste is een puber in het lijfje van een kind van twee. Een peuter die emotioneel veertien jaar is, maar nog steeds een romper draagt. Ik weet dat de peuterpuberteit een ding is, maar dit kind trekt het echt door in de overtreffende trap. Denk je alles al wel gezien te hebben bij je eerste kind, blijkt de tweede een totaal ander karakter te hebben.
Het gaat al mis bij zijn ontembare drang om alles zelf te doen. Ik weet het, dat hebben alle peuters. Maar niet zó. Zijn extreme hang naar autonomie zit niet alleen zijn omgeving, maar vooral hemzelf in de weg. Hij wil alles “ZELF DOEN”, maar heel veel dingen kan hij gewoonweg motorisch gezien nog niet zelf. Dan volgt er een woede-uitbarsting. Hij wordt dus boos als je hem helpt én boos als je hem niet helpt. Gevalletje can’t win.
Hij heeft sowieso niet echt een neutrale stand. Hij is óf heel blij, vrolijk en enthousiast over alles, óf hij is ontzettend boos, gefrustreerd en/of verdrietig. Er zit niks tussenin. Dat herken ik wel van mezelf als puber, al was ik destijds duidelijk vaker in negatieve stemming dan in een positieve en dat is bij onze peuterpuber (gelukkig) niet het geval.
De minachting van regels heeft hij ook al goed onder de knie. Hij steekt nog net niet zijn middelvinger op (al denk ik dat hij het zou doen als hij zou weten hoe). Wel kijkt hij je strak aan, met een grijns van oor tot oor, terwijl hij iets doet waarvan hij weet dat het niet mag. Ook ben ik al in menig welles-nietes-discussie beland met hem. Met een tweejarige, dus. Dat zegt wellicht meer over mij dan over hem.
Ook zijn vermogen om risico’s in te schatten is nog zeer onderontwikkeld, maar dat beseft hij zelf niet, net als een tiener. Hij kent geen angst. Hij loopt regelmatig weg. Dan gaat hij in zijn eentje op avontuur, blakend van het zelfvertrouwen. In de supermarkt, op straat, op eigen houtje de tuin uit en zelfs in het zwembad bij zwemles van zijn broer gaat hij er vandoor. Hartaanval gegarandeerd. Een mate van roekeloosheid waar een tienerpuber nog een puntje aan zuigen.
Hij begint inmiddels steeds meer te praten en daarmee komt zijn inner-puber nog meer in volle glorie naar boven. Hij kan heel boos zijn en schreeuwt dan: “GA WEG!” Ook vindt hij “Gewoon.” een prima volwaardig antwoord op een waarom- of hoezo-vraag. Ik heb nog nooit een kind van die leeftijd dat horen zeggen en van zijn broer heeft hij het niet. Als hij boos is, gooit hij ook met deuren, of het traphekje naar de bijkeuken.
Hij is sowieso van dramatische aard. Naast dat hij dus heel hard met deuren kan smijten en zichzelf opsluit als hij boos is (en vervolgens begint te gillen omdat hij zichzelf heeft opgesloten in de bijkeuken en hij het traphekje nu niet meer open krijgt, wat uiteraard precies het idee is van dat traphekje – al is het bedoeld om hem aan de andere kant ervan ‘buiten te sluiten’), wil hij soms ook absoluut niet getroost worden. Dan ligt hij languit op de grond keihard te huilen en te gillen, en als je hem aanraakt, slaat hij je hand weg en sleept hij zichzelf met de theatrale dramatiek van een volleerd toneelspeler naar een stukje verderop, om vervolgens daar verder te huilen. Als een van ons hem optilt om naar boven te brengen voor zijn dutje en hij heeft er geen zin in, roept hij heel hard: “Papa/Mama, help! HEEEELP!”
Wat zullen de buren wel niet denken? Ik hou mijn hart vast voor als hij echt in de puberteit komt, over een jaar of tien. We gaan onze handen vol hebben aan hem, dat is duidelijk. Maar goed, dat hebben we eigenlijk nu al. Het is in ieder geval nooit saai.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.