Sinds wanneer ‘ helpen’ vaders als ze zorgen voor hun eigen kinderen? Het is toch voor 50% ook hun DNA dat er rondloopt? Het zijn toch ook goddomme zijn eigen kinderen? Daar ‘help’ je een moeder niet bij, daar zorg je als echte vent gewoon voor. Net zoals een moeder zorgt. Gelijk. Samen. Omdat je dat met liefde doet. In de supermarkt zie ik een vader met een kind in de kar boodschappen doen. Wat goed, denk ik, misschien onbewust. In de supermarkt zie ik een moeder met een kind in de kar. Vindt niemand iets van. Vinden we heel gewoon. En zodra ze op haar telefoon kijkt en niet met haar kind praat, vinden we haar ook nog afwezig. Een loedermoeder. Een te drukke of gehaaste moeder. Als een man een dag vrij neemt van zijn werk omdat er een kind ziek is, vinden we dat ‘ mooi’ en ‘lief’. De moeder die vrij neemt? Oh, heel gewoon. Mannen die koken, de kinderen naar bed brengen of de vloer dweilen na het avondeten? Dat is niet helpen.
Ik schrik er wel eens van dat het in deze tijd nog altijd meer op de moeder aankomt dan op de vader. Ook bij ons thuis, hoor. En bij al mijn vriendinnen en kennissen en collega’s. Als je als moeder een uur wil sporten op een weekenddag, moet dat kunnen, toch? Dan ‘ past de vader niet op’. Nee. Dan is hij thuis, omdat hij vader is en het ook zíjn kinderen zijn, die hij óók wilde. Mijn man is er gewoon voor onze zoons: gelukkig. Ik voel me als moeder altijd gesteund: hij zal met Bodi en Daaf thuis zijn nooit zien als ‘oppassen’. Het ouderschap doen we samen. En dat is niet bijzonder, lief, mooi of ontroerend. Dat is heel gewoon. Tessa Heinhuis is hoofdredacteur van Mama Magazine. Ze is moeder van een tweeling, Bodi en Daaf (3) en getrouwd met Billy.
View this post on Instagram
View this post on Instagram
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
