Beeld: Marc Deurloo
Hoeraaa! Slingers, ballonnen, taart, champagne uit de navel van mijn minnaar: het is de Dag van de Scheiding vandaag! En ik kan oprecht zeggen dat scheiden het beste is wat ik ooit gedaan heb. Oké, op kinderen krijgen na, en een boek schrijven, en trouwen. Want dat was ook allemaal heel erg leuk en belangrijk, maar ik wil maar zeggen: vlak scheiden niet uit.
Bijna vijftien jaar waren we samen, waarvan bijna zeven getrouwd. Zeker tien van die vijftien jaar halen de top 13 beste jaren van mijn leven. (De overige drie zijn de laatste drie, de jaren na mijn scheiding.)
“Doe niet zo raar, je hebt kinderen!” zei mijn moeder toen ik vertelde dat we gingen scheiden.
“Huh? Maar jullie hebben toch bijna nooit ruzie?” zei een kennis toen hij het nieuws hoorde.
“Wat heb ik toch verkeerd gedaan dat mijn kind dit doet?” vroeg mijn schoonmoeder zich hardop af.
Onze scheiding was, kort gezegd, geen heel populaire beslissing. En dat is begrijpelijk. Hij sloeg mij niet en ik hem niet. Er had wel eens iemand een affaire (ik) of er deed wel eens iemand passief-agressief over niet opgeruimde rommel (hij) en er werkte wel eens iemand veel te veel (alweer ik), maar we schreeuwden niet tegen elkaar, we vochten niet en we gaven elkaar elke avond voor het slapen gaan een kus.
Heel heftige dingen waren er dus niet. Maar zoiets gaat twee kanten op. Want er was ook geen vrijen meer, geen allesverterende liefde, geen keihard lachen om grapjes die alleen wij tweeën maar begrijpen. Wat er nog was, was twee volwassenen die een huis delen met hun kinderen en elkaar eigenlijk steeds meer in de weg gingen lopen. En dat begon me meer en meer tegen te staan. Ik wil geen leven waarin de dingen op zijn best middelmatig zijn. Waarin liefhebben plaats heeft gemaakt voor tolereren. Voor mij niet, voor hem niet, maar ook voor onze kinderen niet.
Ik wil dat ze opgroeien in een gezin waar het barst van de liefde. Waar ze zien dat de mensen bij wie ze wonen gelukkig zijn en vrij in wie ze zijn en wat ze doen. En dat is wat ze nu hebben. Een moeder die dolgelukkig alleen woont en een vader die gaat trouwen met de nieuwe liefde van zijn leven. Die op haar beurt ook nog eens hartstikke veel van hen houdt.
Een van mijn favoriete dichters, Ingmar Heytze schreef een prachtig gedicht over uit elkaar gaan in zijn bundel ‘Het ging over rozen’:
“Nu het zwijgen is begonnen
valt de waarheid pas te horen
niet dat we elkaar verloren, lief
maar dat we bijna wonnen.”
En voor veel mensen met pijnlijke, lange, ellendige relaties en scheidingen is dat heel waar. Maar speciaal voor mijn ex wil ik de laatste twee zinnen een klein beetje herschrijven:
“Niet dat we verloren lief,
maar dat we beide wonnen.”
Dan ga ik nu champagne drinken en proosten op gelukkige kinderen, nieuwe liefdes en de beste ex ter wereld.
Anke Laterveer (36), is schrijver, web woman van Kek Mama en moeder van een zoon van 7 en een dochter van 6. Elke week schrijft zij hier voor jullie iets over haar eigen leven.
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
