Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: juf Ilse van groep 3, 4 & 5 die zich afvroeg wat er gaande was toen de kinderen wel heel innig met elkaar om een tafeltje stonden te smoezen.
“Toen ik het lokaal binnenkwam stonden ze allemaal samengedromd rond een tafeltje. Er werd gesmoesd, gegniffeld, geschuifeld. Tot ze mij zagen. Opeens: doodse stilte. Twintig paar ogen groot als knikkers. Handjes die onhandig iets achter hun rug probeerden te verstoppen. En toen — alsof ze het hadden geoefend — draaiden ze zich allemaal tegelijkertijd om en deden net alsof ze heel geïnteresseerd naar een onzichtbare spin op het plafond keken.
Ik moest op mijn lip bijten om niet te grinniken. Wat een stelletje toneelspelers. ‘Wat zijn jullie aan het doen?’ vroeg ik, terwijl ik mijn jas ophing en deed alsof ik niets in de gaten had. ‘Niks’, klonk het in koor, iets te onschuldig.
Ik liet het gaan, maar nieuwsgierig was ik wel. Want ik was jarig. En hoewel ik daar echt geen big deal van had gemaakt, weten de kinderen het natuurlijk tóch altijd.
Toen het tijd was voor fruit stond daar Emma naast me met grote ogen en een trillende onderlip. ‘Juf… we willen je iets geven, maar we zijn nog niet klaar… Kan je misschien even je ogen dicht doen? Of wegkijken?’
Nou ja, dat laat je je geen twee keer zeggen op je verjaardag, toch? Ik draaide me om, hoorde gekras van stiften, geritsel van papier, en iemand die fluisterde: ‘Doe nou die plakband snel, straks kijkt ze weer!’ Na een minuut of twee — die verrassend lang voelden — riepen ze in koor: ‘Kijk maar, juf!’
Ik draaide me om en daar stond het: een zelfgeknutselde taart van wc-rollen, versierd met glittersterren, confetti, en bovenop een vlaggetje met ‘Lieve Juf Ilse, jij bent een feestje!’ Ik smolt. ‘En we hebben ook een dansje ingestudeerd!’ riep Tim, waarna ze allemaal begonnen te springen, klappen en draaien op een onherkenbare versie van Lang zal ze leven.
Mijn klas. Mijn geweldige, chaotische, lieve klas. Het mooiste cadeau dat je als juf kunt krijgen, is niet iets dat in papier zit. Het is een stel kinderen dat met rode wangen en grote trots jou wil verrassen. Ik kreeg die dag glitter op mijn trui, lijm in mijn haar en tranen in mijn ogen van geluk.
Joan dacht dat ze de juf een toepasselijk cadeau had gegeven, maar dat ging even he-le-maal mis. Je leest het hier.
Toen dochter Melody uit de kast kwam, was voor vader Jörgen meteen duidelijk dat zijn liefde en steun voor haar nooit ter discussie zouden staan, zo vertelt hij tijdens een interview met Libelle.
Voor het eerst sinds de bekendmaking van haar relatiebreuk met Rico Verhoeven laat Naomy van Beem van zich horen.
Even snel een appje beantwoorden tijdens het spelen, nog één keer je mail checken aan tafel of gedachteloos door je telefoon scrollen terwijl je kind een verhaal vertelt.
Spaar je ieder jaar een mooi bedrag bij elkaar om belastingvrij aan je kind te schenken? Dan is het slim om de plannen van de overheid in de gaten te houden.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
