Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: juf Ilse van groep 3, 4 & 5 die zich afvroeg wat er gaande was toen de kinderen wel heel innig met elkaar om een tafeltje stonden te smoezen.
“Toen ik het lokaal binnenkwam stonden ze allemaal samengedromd rond een tafeltje. Er werd gesmoesd, gegniffeld, geschuifeld. Tot ze mij zagen. Opeens: doodse stilte. Twintig paar ogen groot als knikkers. Handjes die onhandig iets achter hun rug probeerden te verstoppen. En toen — alsof ze het hadden geoefend — draaiden ze zich allemaal tegelijkertijd om en deden net alsof ze heel geïnteresseerd naar een onzichtbare spin op het plafond keken.
Ik moest op mijn lip bijten om niet te grinniken. Wat een stelletje toneelspelers. ‘Wat zijn jullie aan het doen?’ vroeg ik, terwijl ik mijn jas ophing en deed alsof ik niets in de gaten had. ‘Niks’, klonk het in koor, iets te onschuldig.
Ik liet het gaan, maar nieuwsgierig was ik wel. Want ik was jarig. En hoewel ik daar echt geen big deal van had gemaakt, weten de kinderen het natuurlijk tóch altijd.
Toen het tijd was voor fruit stond daar Emma naast me met grote ogen en een trillende onderlip. ‘Juf… we willen je iets geven, maar we zijn nog niet klaar… Kan je misschien even je ogen dicht doen? Of wegkijken?’
Nou ja, dat laat je je geen twee keer zeggen op je verjaardag, toch? Ik draaide me om, hoorde gekras van stiften, geritsel van papier, en iemand die fluisterde: ‘Doe nou die plakband snel, straks kijkt ze weer!’ Na een minuut of twee — die verrassend lang voelden — riepen ze in koor: ‘Kijk maar, juf!’
Ik draaide me om en daar stond het: een zelfgeknutselde taart van wc-rollen, versierd met glittersterren, confetti, en bovenop een vlaggetje met ‘Lieve Juf Ilse, jij bent een feestje!’ Ik smolt. ‘En we hebben ook een dansje ingestudeerd!’ riep Tim, waarna ze allemaal begonnen te springen, klappen en draaien op een onherkenbare versie van Lang zal ze leven.
Mijn klas. Mijn geweldige, chaotische, lieve klas. Het mooiste cadeau dat je als juf kunt krijgen, is niet iets dat in papier zit. Het is een stel kinderen dat met rode wangen en grote trots jou wil verrassen. Ik kreeg die dag glitter op mijn trui, lijm in mijn haar en tranen in mijn ogen van geluk.
Joan dacht dat ze de juf een toepasselijk cadeau had gegeven, maar dat ging even he-le-maal mis. Je leest het hier.
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Een drankje op z’n tijd, moet kunnen toch? Dat vindt Gioia ook heus wel, maar dat haar vriend nog geregeld kacheltje lam thuis komt na een avondje stappen, begint haar steeds meer tegen te staan.
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. […]
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Naomi (34), die na een kinderfeestje wel een heel vreemd betaalverzoek kreeg.
Sommige mannen maken op Moederdag een uitgebreid ontbijt op bed met croissantjes, cadeautjes en zelfgemaakte knutsels van de kinderen. Andere mannen realiseren zich pas op zondagochtend rond half elf dat het überhaupt Moederdag is en proberen daarna in pure paniek hun relatie te redden.
Iedere relatie heeft zijn ups en downs, maar in een sterke relatie voel je je gezien, gewaardeerd en veilig. Toch is dat gevoel van emotionele veiligheid niet voor iedereen vanzelfsprekend.
