Beeld: Getty Images
Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (10) en Phaedra (7).
Het startschot werd eigenlijk afgelopen maandag al gegeven. Het gefluit dat het torentje binnendrong, was het teken dat er weer een nieuwe wedstrijd zou aanvangen.
Ouders, zet u schrap. Heeft u een vitaal beroep? Dan mag u uw kind naar de opvang sturen. ‘Is het ouderschap niet een vitaal beroep an sich’, grapte ik nog tegen mijn man. Met andere woorden: mogen we niet allemaal ons kind afleveren voor een paar uur per dag, zodat we onze ouderbatterij weer even kunnen opladen?
Ik hoor klein gemopper om me heen, maar er is veelal begrip. De klassenapp wordt weer aangezwengeld waarin vooral de legendarische woorden ‘daar gaan we weer’, veel voorbijkomen. Wat ik sociologisch best interessant vind, daar een pandemie voor ons allemaal toch een betrekkelijk nieuw fenomeen is.
En nu is het woensdagochtend. Onze eerste echte quarantaine / schooldag thuis.
Dochter 1: ‘Mam, mijn GoogleClassRoom doet het niet.’
‘Ik kom eraan.’
Dochter 2 (met betraande ogen en het is nog niet eens 9:45): ‘Mam, mijn punt van mijn lievelingspotlood is afgebroken.’
‘Ik kom eraan.’
Dochter 1: ‘Mam, is het al pauze?’
‘Ik kom eraan.’
Dochter 2: ‘ Mam, de pup heeft net op het kleed overgegeven.’
‘Ik kom eraan.’
Dochter 1: ‘Ma-am, de pauze is nu al weer bijna voorbij!’
‘Ik kom eraan.’
Dochter 2: ‘Mam, de pup heeft een nieuwe schoen van jou gepakt.’
‘Ik kom eraan.’
Man: ‘Lieverd, ik moet nu een belangrijke meeting in, kun je er alsjeblieft voor zorgen dat ik niet gestoord word?’
Dochter 1 & 2 : ‘Mam!!!?’
‘Ik kom eraan.’
‘Ik kom eraan.’
‘IK KOM ERAAN!!!’
Lees ook
‘In mijn dochters klas heerst het coronavirus – en nu heeft ze zelf ook klachten’ >
Nog maar 5 weken te gaan. Wat zijn nu 5 weken? We gaan gewoon veel wandelen. Ik moet hardop lachen om mijn eigen gedachten, want vraag aan een willekeurig kind of hij of zij mee gaat wandelen en je krijgt een gezicht alsof je ze zonder eten naar bed stuurt.
We zijn gezond. Daar houd ik het dan nu maar op. En om een wedstrijd te winnen heb je niet alleen fysieke gezondheid nodig, maar ook mentale. Mijn nieuwe Ted Baker-pump heb ik ternauwernood kunnen redden uit de bloeddorstige bek van mijn labrador. En terwijl ik op mijn knieën de kots opruim, bedenk ik me dat ik dezelfde fout weer aan het maken ben. Maar dat zit in mijn karakter. Ik ben weer veel te serieus aan deze wedstrijd begonnen. En ik roep naar mijn dochters: ‘Het is pauze! En we nemen een hele lange. Misschien wel van 5 weken.’
Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van 2 lab baby’s Maria (10) en Phaedra (7). Ze werkte o.a. bij Qmusic en 100% NL. Haar succesvolle podcast serie Let’s Talk About Sex(e) hoor je nu op GoodLIFE Radio. Haar man woont doordeweeks in Zwitserland, wanneer ze probeert kids, werk en girls nights zo goed en zo kwaad te combineren. In haar debuut roman ‘De Lab Baby’ vertelt ze over haar persoonlijke ervaringen met IVF.
Meer Kek Mama? Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief >
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
Je kent het wel: jij kijkt naar een woonkamer vol rondslingerend speelgoed, was die al drie dagen op een stoel ligt en een aanrecht dat zichzelf blijkbaar ook niet gaat opruimen. Ondertussen loopt hij er doodleuk langs.