Beeld: Canva
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Onderzoeker Jennifer Breheny Wallace, die zeven jaar lang met succesvolle jongeren en hun gezinnen sprak, zag iets opvallends: veel kinderen voelen zich voortdurend “beoordeeld”. Niet alleen door school, maar ook door zichzelf. Cijfers, rankings en prestaties worden dan een soort intern scorebord waarop hun eigenwaarde wordt bijgehouden.
En dat kan, hoe goed bedoeld ook, druk opleveren. Uit haar onderzoek blijkt dat die voortdurende prestatiedruk kan bijdragen aan perfectionisme en dat hangt weer samen met meer stress en somberheid.
De belangrijkste verschuiving die hij voorstelt is eigenlijk verrassend simpel: minder focus op presteren, meer focus op bijdragen. Dus niet alleen: “Heb ik het goed gedaan?” Maar ook: “Waar kan ik vandaag iets betekenen?”
Tekst gaat verder onder de video
Kinderen die leren dat ze waardevol zijn omdat ze iets bijdragen aan hun omgeving, bouwen vaak een stabieler gevoel van eigenwaarde op. Dat zit niet in cijfers, maar in kleine alledaagse dingen: helpen thuis, iets doen voor een ander, of betrouwbaar zijn in een team.
Een mooi voorbeeld uit het onderzoek: een moeder zag hoe haar kinderen spontaan hielpen bij een oudere buurvrouw in de tuin. Wat begon als een simpel moment, werd iets dat ze de hele dag bleven bespreken. Ze voelden zich nuttig, trots en vooral: verbonden. Dat gevoel wordt ook wel een “helper’s high” genoemd – een soort goed gevoel dat je krijgt van iets doen voor een ander, zonder dat er een cijfer tegenover staat.
De onderzoeker geeft drie praktische inzichten:
1. Help kinderen zien waar hulp nodig is
Stel simpele vragen als: “Wie zou vandaag wat hulp kunnen gebruiken?” Zo leren kinderen verder kijken dan zichzelf.
2. Maak helpen normaal in het dagelijks leven
Kleine taken in huis of voor anderen zorgen ervoor dat kinderen zichzelf gaan zien als iemand die bijdraagt, niet alleen iemand die “moet presteren”.
3. Leg het ‘waarom’ uit van helpen
Door hardop te zeggen waarom je iets doet — “zodat ze zich niet alleen voelt” — leren kinderen dat helpen iets betekenisvols is, niet zomaar een taak.
Niemand zegt dat cijfers en prestaties niet belangrijk zijn, maar als dat het enige wordt waar kinderen hun waarde aan ontlenen, ontstaat er een scheef beeld. Juist door kinderen te leren dat ze ook waardevol zijn in hoe ze anderen helpen, ontstaat er iets stevigers. Minder druk om perfect te zijn, meer ruimte om gewoon mens te zijn en dat blijkt op de lange termijn vaak een stuk gezonder.
Ook de zogeheten 7-7-7 opvoedregel wint aan populariteit onder ouders die zoeken naar manieren om meer rust en verbinding in het gezin te brengen. Waarom? Wij vertellen je er meer over in dit artikel.
Bron: CNBC
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Yolanthe Cabau (41) verlangde naar meer vrijheid en vond dat in Los Angeles, waar ze samen met zoon Xess Xava (10) woont. Ze leeft haar droomleven, maar de wens voor een tweede kindje blijft groot. Kek Mama sprak haar.
Monique Westenberg (48) laat op Instagram zien hoe een ochtendroutine met zoon Dré (9) eruit ziet. Één ding is zeker: zonder deze gewoonte gaat Dré niet de deur niet.
Elsemieke (32) is samen met T (34), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Jordi’s vrouw ging een weekend weg met haar vriendinnen, dus hij dacht: dan ga ik een weekend naar de camping met de kids. Helemaal in zijn nopjes, hij voelde zich een superpapa, tot hij besefte waar hij terecht was gekomen.
