Beeld: Kee&Kee
Net als in ieder ander gezin, is kinderen opvoeden ook bij Edson da Graça en zijn vrouw Maud niet altijd zo makkelijk als het lijkt.
In een column voor &C vertelt Edson hoe verschillend ze naar opvoeden kijken.
Edson groeide zelf op met duidelijke regels en weinig discussie. In zijn column omschrijft hij dat op een manier die meteen blijft hangen: “Mijn ouders hadden een opvoedstrategie die je op een Post-it kon schrijven: luisteren.” Zijn vrouw Maud pakt het compleet anders aan. Zij gelooft meer in gentle parenting, waarbij gevoelens, uitleg en verbinding centraal staan. Edson schrijft daarover: “Mijn vrouw Maud en ik komen uit verschillende werelden. Ik kom uit het land van ‘omdat ik het zeg’. Zij komt uit het koninkrijk van ‘wat voel je daarbij?’.” En die twee stijlen botsen soms behoorlijk.
Vooral tijdens de drukke ochtendmomenten merkt Edson het verschil tussen hun aanpak. Want waar hij het liefst gewoon zegt: “Doe je schoenen aan”, kiest Maud volgens hem eerder voor vragen als: “Welke schoenen voelen vandaag goed voor jou?” of “Wat maakt dat je ze nog niet wil aandoen?” Heel geduldig natuurlijk, maar met nog acht minuten op de klok richting school begrijpt Edson soms weinig van die uitgebreide gesprekken. “Soms is opvoeden ook gewoon logistiek. We moeten naar school. We hebben nog acht minuten. Daar botsen onze werelden.”
Volgens Edson hebben kinderen uiteindelijk allebei nodig: empathie én duidelijkheid. Of zoals hij het zelf zegt: “Dat empathie belangrijk is, maar dat er ook zoiets bestaat als schoenen aan, we gaan.”
Meer lezen van Edson & Maud? Je leest hier hun columns voor Kek Mama.
Bron: Weekblad Party
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
