Sommige kinderen kunnen van een gesmolten ijsje of een scheef gestrikte veterschoen een heus Grieks drama maken. Krijg je spontaan zin om auditie voor GTST aan te vragen zodra je peuter huilt omdat je haar boterham in tweeën hebt gesneden, dan is de kans groot dat er een drama queen in de dop in huis woont. En jawel hoor: de sterrenbeelden kunnen daar best wat over verklappen.
Hier zijn de sterrenbeelden waarvan kinderen net dat tikkeltje extra hebben — qua volume, emotie én theatrale flair.
Leeuw-kinderen zijn geboren voor het podium. Ze willen gezien, gehoord én toegejuicht worden — het liefst allemaal tegelijk. Een verkeerde sok? Traan met tremolo. Geen toetje? Oscarwaardige monoloog over onrechtvaardigheid. Maar wees gerust: als ze eenmaal weer in de spotlight staan (of jij toegeeft), schijnt de zon meteen weer.
Vissen zijn zachtaardig en dromerig, maar o wee als de wereld niet meevoelt met hun diepe emoties. Dat ene vriendje dat niet naast ze wilde zitten? Drama. Een gebroken potlood? Hartverscheurend. Ze zuigen je moeiteloos mee in hun tranenopera, inclusief zucht, snik en “niemand begrijpt mij”.
Kreeftjes zijn gevoelig, loyaal en zo gehecht aan jou, dat een scheiding van vijf minuten (lees: jij gaat even naar het toilet) aanvoelt als een emotionele break-up. Een volle tranenwaterval volgt — inclusief aanklamming, snikken in je nek en de vraag of je nooit meer weggaat. Lief, maar soms ook… intens.
Weegschalen houden van harmonie, maar als de dingen niet eerlijk voelen (lees: broertje krijgt een halve druif meer), dan komt de balans genadeloos scheef te hangen. Cue het grote onrecht-monoloog, met priemende blik, trillend lipje en veelvuldig gebruik van het woord “NOOIT”.
Eén ding is zeker: tweelingen-kinderen kunnen praten. Veel. En snel. En als het even tegenzit (zoals: geen schermtijd na 18:00), dan krijgen ze je in vijf minuten zover dat jij je excuses aanbiedt en twijfelt aan je ouderschap. Ze kunnen drama fileren, analyseren én op hoog volume herhalen.
Geen paniek, mama. Drama queens zijn creatief, expressief en gevoelig. Het zijn de kinderen die later toneelprijzen winnen, columns schrijven of TED-talks houden over hun jeugdtrauma: “Toen mijn moeder mijn broodje doormidden sneed.” Gewoon even diep ademhalen. En misschien alvast sparen voor toneellessen. Of therapie. Of beiden.
Ook goed om te weten: moeders met deze sterrenbeelden zijn enorm onhandig.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
