Ogen die meteen open gaan als je fluistert dat het ontbijtbuffet weer verse pannenkoeken serveert. Bij ons hotel in Lara draait onze ochtend niet langer om wie wat wil of waarom iemand niks lust. Helemaal niet nu de zon al vroeg tussen de palmen piept en de kinderen hun strandtas al half hebben ingepakt.
Dat klinkt misschien simpel, maar als ouder merk je het verschil direct. De rust aan tafel, niemand die mokkend zijn bord vooruit schuift. Dankzij onze all inclusive vakantie is ontbijt ineens iets wat iedereen leuk vindt. En eerlijk: de geur van warme pannenkoeken, ergens tussen Antalya Beach en het zwembad, voelt als vakantie op zichzelf.
Bij het grote ontbijtbuffet trekken gezinnen uit alle hoeken richting de pannenkoekenhoek. Je ruikt het al voor je binnen bent: beslag sissend op de plaat, luchtig, bijna zoet. Onze jongste spot de stapel al vanaf de ingang, terwijl haar broer zich vooral verbaast over de keuze aan toppings, van lokale honing tot aardbeienjam en zelfs wat chocoladepasta.
Terwijl de kinderen hun pannenkoeken beleggen, valt op hoe vanzelfsprekend alles hier op gezinnen is ingericht. Geen ingewikkelde wachtrijen, stapels borden op kinderhoogte en vriendelijke koks die even knipogen als je een tweede pannenkoek komt halen.
Turkije staat bekend om gerechten als kebap en pide, maar een pannenkoek bij het ontbijt past net zo goed bij deze internationale buffetten. In Antalya of Belek merk je dat smaken uit allerlei landen samenkomen. Soms schuiven we aan bij een tafel naast een Duits gezin, allemaal met een bord vol pannenkoeken, net zo fanatiek bezig met de toppings.
Aan het buffet staan de kinderen al te popelen. Iedere ochtend weer. Ze pakken hun eigen pannenkoek, lopen heel serieus, alsof ze een geheime missie hebben, langs de toppings. Banaan, honing, wat poedersuiker. In Antalya Beach zie je ineens de meest creatieve stapeltjes ontstaan: aardbeien en Nutella, of alles door elkaar, want “zo smaakt het lekkerder, mama”.
Zelf kiezen werkt aanstekelijk. De één bouwt een toren met baklava ertussen, de ander zwiert enkel wat Turkse yoghurt over z’n pannenkoek. Tussen de lachende gezichten aan tafel blijft het rustig, ook al valt er soms een lepel op tafel of zit er stroop in haar.
Op het terras met uitzicht op de Düden Watervallen is het elke ochtend weer feest. Niemand vraagt wat voor beleg er ‘moet’. Alles mag, niks moet. Zelfs de jongste kiest uiteindelijk, zonder twijfelen, vijf rozijnen en drie plakjes banaan.
De overgang van het vrolijke pannenkoekbuffet naar de sfeer aan tafel is opvallend. Geen gehaast naar de supermarkt om 08:00 uur, geen strijd om wie de boterhammen smeert, gewoon ontbijten terwijl je kind zijn derde pannenkoek versiert. De ochtend op vakantie voelt ineens veel vriendelijker als alles al voor je klaarstaat.
Bij het ontbijt in Antalya druppelen gezinnen langzaam binnen. Je merkt direct dat niemand stress heeft over vergeten melk of lege broodtrommels. Het scheelt tijd, maar ook energie. Die eerste kop koffie voelt dan écht als een rustig moment, zonder dat je ondertussen de planning in de gaten houdt.
Zo’n all inclusive vakantie werkt praktisch, vooral met jonge kinderen. Je hoeft niet te onderhandelen of je nou eerst naar het zwembad of naar Belek Beach gaat, alles ligt in de buurt en eten is altijd dichtbij. Dus als er één oververhit hoofdje honger krijgt, schuiven jullie zó aan.
De rij voor de pannenkoeken is ’s ochtends het langst. Iedereen wacht rustig, terwijl er op de achtergrond het geroezemoes klinkt van gezinnen die net terug zijn van een ochtendwandeling langs het strand. Mijn dochter staat te popelen, want de aardbeiengelei is bijna op.
Zelf pak ik alvast broodjes en plakjes kaas, je weet maar nooit hoelang het nog duurt. De jongste kijkt ondertussen verlangend naar de baklava, want in Antalya hoort zoet bij het ontbijt. Kieskeurige eters komen hier trouwens niks tekort: van naturel tot Nutella, en voor wie wil zelfs een bakje meze uit het buffet.
En als één kind ineens liever pide wil, terwijl de ander juist hongerig naar de volgende pannenkoek kijkt? Dan schuiven we gewoon een tafel vol, en verdwijnt er vanzelf genoeg in de kleine magen.
Terwijl het eerste licht over het strand trekt, schuif ik net een verse pannenkoek op het bord van mijn dochter. Een beetje stroop, een halve banaan, uitzicht op de zee die langzaam blauw kleurt. Vanaf het terras zie je de handdoeken al klaargelegd bij Kundu Beach, verderop hoor je de stoelen kraken.
Een goed ontbijt is geen overbodige luxe. Zeker niet als de plannen groots zijn, zoals vandaag. De kinderen fluisteren over de Düden Watervallen, en de jongste wil absoluut naar het Antalya Aquarium. Ik check of er genoeg broodjes en fruit in de tas zitten, de flesjes water staan al koud. De ochtenden zijn hier het fijnst. Niet alleen omdat het buffet nog niet geplunderd is, maar ook omdat het dan nog aangenaam is buiten: mediterrane lucht, de temperatuur zacht, nog geen dertig graden. We zijn een uurtje vroeger wakker dan thuis, tijdzoneverschil, dat went
sneller dan gedacht.
Een laatste slok koffie, zonnehoedjes op, slippers aan. Nog even uitblazen aan tafel, voor er weer een dag vol zand, water en nieuwe verhalen begint.
Het is zo’n routine die blijft hangen: slaperige kinderen aan een tafel bij het ontbijt, elk met een warme pannenkoek, elke ochtend opnieuw. De geur, de keuze voor chocopasta of honing, de strijd om de mooiste banaanplakjes. Hier voelt het vertrouwd, juist omdat alles anders is, buiten de hitte van Antalya, binnen een ontbijtbuffet waar zelfs de baklava lonkt.
Op reis ontstaan de kleine tradities vaak vanzelf. Eerst samen pannenkoeken halen, daarna een plan maken voor die dag. Wordt het het zand op Kundu Beach? Of toch vandaag naar het Land of Legends Theme Park? Terwijl je kijkt hoe je kind een half kunstwerk bouwt van poedersuiker en aardbeien, besef je dat deze ochtenden zich vastzetten in je geheugen.
Het is niet alleen eten; het is even zitten, samen, voordat er weer gezwommen of gerend wordt. Niemand die haast heeft. De pannenkoek als startschot, de rest van de dag vol beloftes die hier ineens allemaal wél haalbaar voelen.
Dit artikel is geschreven in samenwerking met Prijsvrij Vakanties.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Er is feestelijk nieuws bij de familie Buddenbruck, bekend van het programma Een huis vol. Thaila en haar man Rob mogen zich binnenkort opnieuw opa en oma noemen. Het gezin maakte het nieuws bekend via Instagram en kijkt uit naar de komst van een nieuw familielid.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
De beschuit met muisjes kan in huize Gnodde dubbel worden uitgedeeld. De familie is namelijk in korte tijd uitgebreid met twee nieuwe gezinsleden. Zowel Annebou als Gabrielle waren tegelijk in verwachting en mochten vlak na elkaar hun baby verwelkomen.
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar […]
