moeders seks spannend
Beeld: Pexels

Als we niet oppassen wordt seks het laatste op de to do-lijst. En dat is het stomste wat we kunnen doen. “Sinds Daan en ik op salsa-les zijn, vrijen we de sterren van de hemel.”

De tv eruit

BART (39), 2 ZOONS VAN 9 EN 6

“Vorige maand gooiden we de tv de slaapkamer uit en werd de nieuwe regel: ons bed mag alleen nog voor seks en slapen worden gebruikt. Het werkt: sindsdien zijn die twee activiteiten bijna onlosmakelijk met elkaar verbonden.”
 

'Na afloop ben je blij dat je het hebt gedaan'

DAGMAR (39), 3 KINDEREN VAN 5, 3 EN ZES MAANDEN

“Saai, maar effectief: Pascal en ik zetten seks op de agenda. Met een baan, druk sociaal leven, drie kinderen en chronisch slaaptekort slaan we seks anders veel te makkelijk over. Soms krijg ik voorafgaand aan de vaste weekendwip hetzelfde gevoel als bij mijn verplichte wekelijkse hardloopsessie. Geen zin, moe, trek in een glas wijn en chips (ook heel erg lekker). Dan lonkt de bank of mijn bed. Maar net als bij joggen geldt voor seks: vooraf heb je geen zin, na afloop ben je blij dat je het hebt gedaan. En beloof ik mezelf innig: dat moet ik vaker doen.”
 

Appjes

STÉPHANIE (27), ZOON VAN 4

“De appjes van Bauke hebben een specifiek riedeltje. Ik begin al te blozen als ik zijn beltoon hoor, want ik weet wat dat betekent. Bauke stuurt me elke dag wel een stout appje: ‘Wat zag je er geil uit, ik krijg er nog een stijve van.’ Of: ‘Als je vanavond één keer naar me lacht, trek ik je helemaal uit elkaar’, vergezeld door dubbelzinnige emoticons. Of hij stuurt me pikante foto’s van zichzelf, snel gemaakt op de wc op zijn werk.

Zijn appjes zorgen voor een continu voorspel. Laatst had Bauke foto’s gemaakt terwijl ik hem pijpte. Ik was ze al helemaal vergeten en liet nietsvermoedend foto’s van de feestdagen aan mijn vriendin zien. Zij kon er om lachen, ik voelde me een betrapte puber.”
 

IJsklontjes en zweepjes

ALLISON (38), 2 DOCHTERS VAN 7 EN 5

“Ik ben absoluut geen onderdanige echtgenote, maar sinds de Fifty shades-films doen Bram en ik aan soft sm. Bram is de dominante: hij straft me en is de baas in bed. We gebruiken handboeien, leer, rubber, zweepjes en ijsklontjes. Maar het is niet zo dat ik met de striemen in mijn nek op het schoolplein aan kom zetten, hoor.”
 

Fantasie

MARTINE (47), KINDEREN VAN 10 EN 8

“Marc en ik vinden niks te gek. Vibrators, handboeien, slagroom, funcondooms – we hebben het allemaal geprobeerd. En we hebben onze fantasie. Marc leest erotische verhalen, kijkt softporno en deelt met mij zijn spannendste gedachten. We dromen over ongeremde seks. Met een vrouw. Meerdere mensen tegelijk. Dat hij me vastbindt op bed met een blinddoek om.

Het gebeurt dat we bezig zijn en Marc mij vraagt met wie ik het echt zou willen doen. Dan fantaseren we over bevriende stellen en hoe we dat dan zouden vragen. Het idee alleen al is zo opwindend.’’
 

Vroeg naar bed

ILSE (42), TWEELING VAN 9

“Onze truc: lekker vroeg naar bed gaan. Fuck de stapel wasgoed, de tassen die ingepakt moeten worden en er zit een knop op de tv. Als we dat niet doen, gebeurt er niks.”
 

De deur op slot

NATHALIE (39), TWEE KINDEREN VAN 12 EN 10

“Als we echt opgewonden zijn, vluchten Roel en ik naar de badkamer. Het is heerlijk elkaar in te zepen, het klaterende water houdt geluiden tegen en het is de enige deur in huis die op slot kan.”
 

Friemelen en frummelen

DANIQUE (39), VIER KINDEREN VAN 9, 5, 3 EN 1

“Na vier zware bevallingen is het down under bij mij vrij pijnlijk en ons seksleven ingrijpend veranderd. We vrijen nu op andere manieren: veel meer met onze vingers, lichaam en mond. Door het penetratieverbod zijn we heel creatief geworden. Het voelt alsof we net verkering hebben en een beetje liggen te rotzooien. Maar ik houd dit friemelen en frummelen erin, ook als straks alles weer prima functioneert. De reis erheen is net zo lekker als de bestemming.”
 

In de buitenlucht

CLAUDIA (29), DOCHTER VAN 2

“Zodra het kwik boven de vijftien graden stijgt, zoeken Thom en ik een leuke plek om te vrijen. Mijn top drie: het reuzenrad, een opblaasbootje op zee, de duinen.”
 

Veel lol hebben

RENATE (29), ZOON VAN 2

“Vooral veel lol hebben. Voor ons is seks net als eten, drinken en slapen. De ene keer is het even neuken puur voor de lust, de andere keer trekken we er de tijd voor uit. We liggen regelmatig in een deuk om gekke standjes – de Kamasutra is voor ons echt te hoog gegrepen – en maken grapjes tussendoor. Na afloop kletsen we steevast even na en roken samen een sigaretje.”
 

Lees ook
Seksblunders: "Ik liet me helemaal gaan. Bleek mijn buurvrouw alles te hebben gehoord" >

 

Jointje

JAIMIE (30), 2 KINDEREN VAN 6 EN 2

“Een jaar geleden ontdekten Niek en ik hoe lekker een jointje is voor we gaan vrijen. Je ontspant meteen en alle remmen gaan los. Ik vrees dat ik die eerste keer de hele buurt bij elkaar heb geschreeuwd. Onze seks was al goed, maar dit was echt de hemel op aarde. Sindsdien nemen we vaker een blowtje. Zodra de kinderen naar bed zijn, gaan we er lekker voor zitten. We nemen een paar trekjes, masseren elkaar met olie en het lome gevoel zorgt voor de rest.”
 

Salsa-lessen

CHANTAL (29), DOCHTER VAN 3

“Sinds kort zitten Daan en ik op salsa-les. Dat wekelijke uurtje dansen wordt steevast vervolgd in bed. Ik hoef die sensuele, opwindende muziek maar te horen of ik ga met hem flirten. Als Daan zin heeft, hoeft hij alleen maar Luis Enrique aan te klikken.”
 

Even weg

LEONIE (44), 2 KINDEREN VAN 11 EN 9

“Het afgelopen jaar stond seks op een laag pitje. Om weer wat vuur terug te krijgen, brachten we vorige maand de kinderen het hele weekend onder bij opa en oma. We trokken in een hotel, gingen uit eten, goede wijn erbij en daarna samen in bad. Dennis stak tientallen waxinelichtjes aan en toverde een fijne fles olie tevoorschijn waarmee hij me uitgebreid masseerde. De rest van het weekend kwamen we amper ons bed uit. Heerlijk.”

 

Dit artikel staat in het Kek Mama Liefdesboek 2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

sabbatical huissloof lamzak
Beeld: Shutterstock

Ze gingen het totaal anders doen: een handeltje beginnen in wijn, of een eigen B&B. Het werd een ramp. “Ons inkomen halveerde, en we zagen elkaar nooit meer.”

Roos (34) en Reinier (37), drie kinderen (8, 6 en 2), zij nam een sabbatical, hij ging vanuit huis werken om te investeren in hun gezin.

Roos: “Het rennen van de ene opvang naar de andere, het ene gat dichten met het andere om maar te zorgen dat iedereen gevoed, gekleed en onder de pannen was, en daardoor het chronische gebrek aan tijd die ik samen met mijn kinderen kon doorbrengen: twee jaar geleden was ik er van de ene op de andere dag helemaal klaar mee.

Onze oudste dochter heeft extra zorg nodig vanwege een verstandelijke achterstand na zuurstofgebrek bij haar geboorte. Die extra zorg is lastig te vinden, vonden wij. Naar welke opvang we haar ook brachten, ze gedijde er nooit goed. Ga dan maar eens met een gerust hart op je werk zitten, vijf dagen per week. Ik had geen keus, ik vond dat ik wel fulltime moest werken: de opvang van de kinderen was duur, we hadden een hoge hypotheek en als hr-medewerker bij een pensioenfonds verdiende ik bijna net zoveel als Reinier. Te veel om zomaar op te geven dus. Jaren, veel te lang, modderden we voort. We leidden een riant leven, maar ten koste van wat?
 

Sabbatical

Toen ik zeven maanden zwanger was van onze jongste, een ongepland ‘cadeautje’, besloten we het anders aan te pakken. Met wéér een halfjaar kolven tijdens mijn drukke baan, nóg meer kinderopvang en veel te weinig tijd met mijn kinderen in het vooruitzicht terwijl mijn oudste me juist zo nodig had, riep ik spontaan: “Ik geloof dat ik een jaar helemaal wil stoppen met werken.”

Reinier was meteen voor. Het kaartenhuis waar we ons in begaven en waarin we eigenlijk voor niks écht tijd hadden, was niet de reden dat we ooit een gezin hadden gesticht, vond hij. We rekenden en planden en besloten binnen twee uur: ik zou een sabbatical nemen, hij zou bedrijfsadvies-klussen doen vanuit huis, in plaats van op locatie. Een jaar lang teruggeworpen op elkaar. Tijd inhalen en vooral: herinneringen maken, voordat we alle kostbare tijd met onze kinderen hadden gemist. Mijn werkgever werkte fantastisch mee. “Ik heb meer aan een uitgeruste werknemer dan aan een opgebrande”, zei hij, en beloofde dat mijn baan er na een jaar nog voor me zou zijn.

Onze oudste dochter bloeide op in dat jaar. Het was hartverscheurend om te voelen hoe erg ze de zorg van mij nodig had gehad, de jaren ervoor. We genoten van elkaar. De kinderen en ik, tenminste. Eindelijk kon ik eens helpen op school, hele middagen films met ze kijken, of zomaar naar de dierentuin, gewoon omdat we daar op een woensdagmiddag zin in hadden. Tussen Reinier en mij was het andere koek.
 

Lees ook
Zo komen jij en je partner tot de beste taakverdeling thuis >

 

Kibbelen

Onze hele relatie waren we gewend geweest eigen levens te leiden. Mijn carrière en de zijne, en de tijd die overbleef was van ons. Opeens zat er dagelijks een man in huis die niks bleek bij te dragen aan het huishouden. Die niet zag wanneer de kinderen gevoerd, geamuseerd of naar bed gebracht moesten worden. De dagen thuis zag hij als dé gelegenheid om – naast zijn freelance klussen – hobby’s op te pakken. Te golfen en voetbal te kijken. Het idee was om tijd voor elkaar te nemen als gezin. In plaats daarvan nam hij vooral tijd voor zichzelf.

Ik werd een huissloof die haar man steeds vaker de deur uit keek, hij een lamzak op de bank die niet begreep waar ik in hemelsnaam zo’n probleem van maakte. Toen we nog fulltime werkten, gebruikten we de schaarse tijd samen om echt te praten en genieten. Nu was samenzijn zoiets gewoons geworden dat we het echte contact verloren. Ik ergerde me aan zijn laksheid en werd boos om dingen die ik voor die tijd nooit gezien zou hebben. Een vuile koffiebeker die niet meteen in de vaatwasser verdween. Een natte handdoek op bed. Post die drie dagen ongeopend bleef liggen. Andersom stoorde hij zich aan mijn pietluttigheid, want waarom was dit alles nu opeens een probleem? Elke dag kibbelden we wel een keer, zonder uit te spreken wat ons écht dwarszat: dat dit een heel slecht idee was geweest. Plotseling begreep ik hoe de huwelijken van vriendinnen stuk voor stuk strandden.
 

'Dóe nou eens wat man'

Na een maand of negen barstte de bom. Uitgeput van een dag zorg voor de kinderen inclusief het in bed leggen, kwam ik ’s avonds beneden in een woonkamer die eruitzag als een slagveld. Reinier lag op de bank, keek tv, en leek niet van plan de handen uit de mouwen te steken. “Dóe nou eens wat man”, schoot ik uit mijn slof. “Gék word ik hiervan: we zouden in ons gezin investeren, maar dit voelt als een soloproject.”

Toen pas raakten we in gesprek. Reinier zag me in dat jaar op een manier die hij niet kende, zei hij. Vond me gestrest en dwangmatig, want waarom kwam ik niet gewoon bij hem zitten als de kinderen in bed lagen? Ik had me nog nooit druk gemaakt om het huishouden, dus waarom nu wel, terwijl het drukker was dan ooit? Eindelijk legden we onze verwachtingen naast elkaar en bekeken in hoeverre die waren uitgekomen. Grotendeels niet, concludeerden we: wij waren ongelukkig, en de kinderen hadden weliswaar meer zorg van mij, maar per saldo niet per se meer kwalitatieve aandacht, doordat ik alleen maar aan het ploeteren was.

Daarop liet Reinier zich weer fulltime inhuren en besloot ik mijn baan parttime voort te zetten – wat gelukkig kon met behulp van een fijne duo-collega. Dat bleek de gouden greep. Ons kaartenhuis stond een stuk steviger nu ik genoeg thuis was voor de kinderen maar tóch mijn eigen carrière hield. En nu Reinier en ik geen hele dagen meer op elkaars lip zaten, kwam het verlangen naar elkaar terug. Nooit meer een gezamenlijke sabbatical. Als we meer tijd nodig hebben met elkaar, gaan we wel een keertje extra op vakantie.”
 

Dit artikel is deel van een interviewserie in Kek Mama 11-2018.


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

het roer om

Suze van Nunen (41), moeder van een zoon van tien, scheidde na achttien jaar van haar man. 'Ik besefte meteen dat ik de juiste beslissing had genomen.'

‘Afgelopen zomer werd ik veertig. Ik vierde de mijlpaal met vriendinnen en mijn tienjarige zoon, Alex. Er werd gezongen, taart gegeten en wijn gedronken. Ik voelde me heus jarig, maar ik miste iemand. Mijn man. Die wéér werd opgeslokt door zijn werk voor een non-profit organisatie in Brussel. Daar maakten mijn vriendinnen opmerkingen over. Mijn man de wereldverbeteraar die privé steken liet vallen. Ze zeiden het knipogend, maar de kern van waarheid kwam hard aan.’

 

Alleen langs de lijn

‘Toen onze zoon Alex werd geboren bleef ik thuis terwijl Richard steeds verder opklom op de carrièreladder. Zes jaar geleden kreeg hij een mooie functie aangeboden in een grote non-profit organisatie in Brussel. Veel werkuren met vergaderingen in de avonden. Dat deze baan zou betekenen dat hij hele weken niet thuis zou zijn, wuifde hij weg. Het zou in de praktijk vast meevallen. Niet dus. Richard was gemiddeld twee tot drie weken per maand in Brussel. Ik zat thuis met onze zoon en voelde me buitengesloten. Ik overwoog als gezin naar Brussel te verhuizen, maar de gedachte mijn ouders te moeten achterlaten in Nederland hield me tegen. Ondertussen miste Richard belangrijke momenten in Alex’ leven. Tijdens zijn eerste voetballes stond ik tussen alle vaders langs de lijn. Schoolresultaten kreeg hij mee via appjes. En als hij er dan twee weekenden per maand wel was, leek hij er met zijn hoofd niet bij.’

 

Ondankbaar

‘Toen Alex na schooltijd steeds vaker met vriendjes afsprak, nam ik een baan aan als verzorger in de ouderenzorg. Richard wilde dat ik er was voor Alex en we kregen ruzie over de telefoon. We hadden totaal verschillende ideeën over hoe een gezinsleven er uit zou moeten zien. Ik riep dat ik hem miste, meer dan de helft van de tijd was ik alleen. Hij vond me ondankbaar, hij zorgde toch voor geld in het laatje. In verdere gesprekken die ik aanknoopte, ook later thuis, sloeg hij dicht. Hij ging niet veranderen, zei hij, en vertrok weer naar Brussel.’

 

Lees ook
Zo ziet het eerste jaar na de scheiding eruit volgens moeder Katie >

 

Puberale kriebel

‘Op mijn werk ontmoette ik Maarten, een leuke, nieuwe collega die de werkroosters ging maken. Maarten was alles wat Richard niet was. Oprecht geïnteresseerd, lief en op het werk altijd in mijn buurt. Dat laatste met reden, zo bleek. Na een maand biechtte Maarten op mij heel leuk te vinden. Ik voelde een puberale kriebel in mijn buik, vluchtte naar huis en dacht na over mijn huwelijk. Over de man die zijn werk belangrijker leek te vinden dan zijn vrouw. Niet lang daarna nam ik het besluit: ik ga scheiden.’

 

Goede beslissing

‘Sinds januari is de scheiding rond en woon ik met Alex in een kleiner huis. Het gaat goed met hem. Hij heeft gewoon contact met zijn vader, maar meer of beter dan vroeger is het niet. In die zin is er helaas niks veranderd. Ik denk nog wel eens terug aan hoe ik uitsprak te willen scheiden. Omdat ik een partner wilde die er voor me was. Hoe Richard me aankeek en koeltjes zei dat als dat echt was wat ik wilde, hij akkoord ging. Dat hij niet eens wilde vechten voor ons huwelijk deed me meteen beseffen dat ik de goede beslissing had genomen. Natuurlijk had ik daar verdriet om. Maar er was iets wat de pijn verzachtte. Of íemand, eigenlijk. Maarten. Die met alle geduld vanaf de zijlijn toekeek. Die wachtte tot de scheiding rond was en twee maanden later heel voorzichtig vroeg of ik wat met hem wilde gaan drinken. Ik geloof dat ik nog nooit zo snel en stralend ‘ja’ heb gezegd.’
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.
 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >