carina gaat vreemd man accepteert

Swingen, parenclubs, erotische feesten of een open huwelijk. Het lijkt wel of steeds meer mensen ervoor kiezen om seks buiten de deur te hebben. “Het is onze manier om ons huwelijk goed te houden.”

“Als vader vind ik hem geweldig, maar als minnaar scoort Sjoerd een stuk minder hoog op de ranglijst.” Carina (42), moeder van tweeling Finn en Senna (10) is veertien jaar samen met Sjoerd (42). “We hebben nooit een spetterend seksleven gehad, maar sinds de geboorte van de kinderen is het minder opwindend dan ooit. Seks met Sjoerd betekent teder de liefde bedrijven, terwijl ik verlang naar alle remmen los en gepassioneerde toestanden. Daarom ben ik het twee jaar geleden buiten ons keurige rijtjeshuis gaan zoeken.”

 

Uiting van liefde

Carina date nu af en toe met medeweten van haar man. “Sjoerd zei dat hij altijd al wist dat ik een vrije geest had. Niet voor niets draag ik heel bewust geen trouwring. Daarom stond hij niet negatief tegenover mijn verlangen, maar hij was wel bang wat de mensen ervan zouden denken. En dat hij me kwijt zou raken.”

Na veel gesprekken kon Carina hem ervan overtuigen dat de mogelijkheid ook met anderen te vrijen een ultieme uiting van hun liefde voor elkaar was. “Je gunt elkaar iets wat je thuis niet kan krijgen. In plaats van gefrustreerd, lopen we nu allebei blij rond. Gemiddeld vrijen we eens per week met een ander en daarnaast hebben we ook nog een keer samen seks. Dat kan heel goed naast elkaar bestaan. Ik heb een tijd een minnaar gehad op wie ik smoorverliefd was, maar het deed absoluut geen afbreuk aan mijn liefde voor Sjoerd.”

 

Geen details en discretie

Ze maakten goede afspraken: altijd veilig en nooit stiekem. “Dus geen geheimzinnige appjes of smoesjes over overwerk. Hoe gek het ook klinkt, we zijn tégen vreemdgaan omdat dat respectloos is.” Omwille van Sjoerds gevoelens, deelt Carina geen details. “Ik vertel na afloop echt niet dat ik drie keer achter elkaar ben klaargekomen.” Ook discretie is een keiharde voorwaarde. Naar vrienden zijn ze open over hun levensstijl, hun ouders en kinderen hoeven het niet te weten.”

Voor Carina is haar open relatie het beste alternatief voor vreemdgaan. Ze raadt het seksueel uitgebluste stellen aan. “In de huidige maatschappij is het niet meer vanzelfsprekend dat we veertig jaar bij dezelfde baas werken, waarom dan wel veertig jaar met één en dezelfde partner?” Volgens haar voorkomt het scheidingen en houdt het gezinnen bij elkaar. Cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) tonen aan dat er jaarlijks in Nederland 110.000 mensen hun relatie beëindigen. Geschat wordt dat in ongeveer 40 procent van de gevallen ontrouw de voornaamste reden is.

 

Ik hou van twee mannen

Als alternatief voor het oude, vertrouwde huwelijk zijn er ook andere relatiemodellen mogelijk. Van simpelweg elkaar wat meer vrijheid gunnen tot polyamorie. Een term die schrijfster Ageeth Veenemans tien jaar geleden voor het eerst introduceerde en betekent dat je van meerdere mensen tegelijk kunt houden. Ze schreef er een bestseller over: Ik hou van twee mannen – Polyamorie, liefhebben zonder grenzen. Ook is ze initiatiefneemster van de dating site PolyAmorieMatch.nl. Hoeveel mensen meerdere liefdes naast elkaar hebben, is onbekend, maar het aantal google-hits op de zoekterm polyamorie steeg na het verschijnen van het boek op de Nederlandse pagina’s van 953 in 2005 naar 83.100 in 2015.

Ook swingen lijkt in populariteit toe te nemen sinds het taboe hierop werd doorbroken door de tv-serie Nieuwe buren. Bij swingen besluiten paren samen seks te hebben met anderen. Precieze cijfers zijn er niet, maar volgens schattingen zouden er in ons land zo’n 15.000 stellen met enige regelmaat swingen. Thuis of in clubs. In Nederland zijn zo’n twintig officiële parenclubs waar je kunt eten, dansen en de sauna in kan duiken, maar ook openlijk seks kunt hebben met elkaar en anderen.

Naast deze clubs is erotisch uitgaan enorm in opkomst. Bijna elke week wordt er wel ergens een erotisch feest georganiseerd met namen als Prikkelgeil, Bitch en Eyes Wide Shut. Kijk maar eens op partyflock.nl. De dresscode is meestal sexy of naughty with style. Flirten en uitdagen is een must, maar echt swingen is meestal niet de bedoeling, al zijn er ook feesten met speciale ruimtes waar mensen daadwerkelijk tot actie kunnen overgaan.
 

Lees ook
Getrouwd en toch op Tinder: 'Ik lunchte met de één, zoende met de ander' >

 

Langgekoesterde fantasie

Vorig jaar opperde Peter (39), de vriend van Liesbeth (41), een bezoek aan een parenclub. Ook al waren ze toen pas twee jaar samen, de sjeu was eraf. De laatste keer seks dateerde alweer van weken terug. Peter wilde een langgekoesterde fantasie in praktijk brengen: hoe opwindend zou het niet zijn bekeken te worden als zij samen vreeën? Dat leek Liesbeth ook wel lekker, maar ze vond het ook een beetje eng. Wat voor mensen zouden er in zulke clubs komen? Uiteindelijk won haar nieuwsgierigheid het. Tijdens het eerste bezoek werd ze aangenaam verrast. “Het publiek is er niet anders dan op zaterdag bij een willekeurige Albert Heijn: knap, lelijk, dik, dun en gemiddeld tussen de 25 en 50 jaar.”

Liesbeth en Peter hebben samen een dochter van twee, daarnaast heeft Peter nog twee zoons uit een eerdere relatie. “Als moeder sta ik altijd aan”, bekent Liesbeth. “We noemen elkaar nog net geen papa en mama, maar de momenten zonder kinderen zijn schaars. Vanuit die moederrol vind ik het ingewikkeld om te schakelen naar erotiek. Ik heb flink wat stimulans nodig om in de stemming te raken en mijn gedachten erbij te houden: porno, rollenspelen, dirty talk.”

 

Wekenlang napret in bed

Om hun seksleven sprankelend te houden, bezoeken ze inmiddels eens per drie maanden een parenclub. “Mijn ouders passen dan op onze dochter, onder het mom van een dagje sauna. Niet helemaal gelogen; er zit ook een sauna bij de club, alleen een tikkie anders.” Het stel is iedere keer een stapje verder gegaan. Van kijken en dansen, naar samen vrijen en bekeken worden, tot seks met andere mensen. “We zijn soft swappers: we doen alleen aan voorspel met anderen. Orale seks is geen punt, maar echt geslachtsgemeenschap hebben we uitsluitend met elkaar. Soms vragen we er een vrouw bij, soms een ander stel.”

Of ze ooit verder gaan, weet Liesbeth niet. “Het is toch elke keer een grens die je overgaat en je moet elkaar honderd procent vertrouwen. Na elk bezoek analyseren we de avond. Hoe vonden we het? Kregen we genoeg aandacht van elkaar? Is er iets gebeurd wat we minder prettig vonden? Zodra er jaloezie optreedt, haken we af en gaan we terug naar het begin: alleen kijken en bekeken worden. Dat is op zich al superspannend.” Liesbeth vindt hun seksleven erg opgefrist sinds ze parenclubs bezoeken. “Van een schamele eens per drie weken, doen we het nu eens per week. De ervaringen die we opdoen in de clubs en de beelden van andere vrijende mensen, staan garant voor nog wekenlang napret in ons eigen bed.”

 

Vreemdgaan met permissie

Jaloezie was de grote spelbreker bij de poging van Irene en Renzo elkaar meer vrijheid te gunnen. “Mán, ik wist niet dat ik zo jaloers kon zijn”, verzucht Irene (38), getrouwd met Renzo (42) en moeder van dochters Isis (11) en Bo (8). “Na twaalf jaar huwelijk bungelden we niet meer in de lampen. Ik wist precies wat er gebeurde als ik Renzo hier kuste of daar streelde. Het was allemaal voorspelbaar en soms deden we het maanden niet. Om ons heen zagen we vrienden uit elkaar gaan, opgeslokt door de sleur van het dagelijks leven, het werk en het runnen van de BV Gezin.” Na een aantal goede gesprekken waren Renzo en Irene het eens. Zij zouden níet in de sleurvalkuil stappen en elkaar af en toe een verzetje tussen de lakens gunnen. Vreemdgaan met permissie, eerlijk en discreet.

Geïntrigeerd door de reclame voor overspelsites doken ze samen achter de computer om ieder een eigen account aan te maken. Irene postte een vakantiefoto in bikini waar ze haar hoofd vanaf had gehaald. Dat bleek een regelrecht succes. “De eerste avond had ik al 47 reacties. De volgende dag stroomde mijn mailbox vol.”


Honderd hysterische appjes

Irene ging twee keer op date. De eerste keer bleef het bij een witte wijn en drie kussen op de wang (‘Wat een creep!’). Op de tweede avond zoende ze wel met de heer in kwestie, maar speelde haar geweten op. “Het voelde toch alsof ik Renzo bedroog.” Voor haar was het experiment misschien niet geslaagd, Renzo mocht het ook eens proberen. Dat ging mis. “Renzo was amper een half uur de deur uit, of ik werd gek. Ik begon te hyperventileren. Ik heb hem geloof ik in een minuut tijd honderd hysterische appjes gestuurd. Daarna belde ik hem jankend dat hij Nu Naar Huis Moest Komen. Zwaar gênant natuurlijk, maar ik trok het niet.”

Gelukkig voor hun relatie, stond Renzo binnen tien minuten op de stoep. Hij nam Irene niets kwalijk. “Je moet het eerst zelf ervaren om te weten of je het aankunt.” Hun profielen werden dezelfde avond nog verwijderd. Toch heeft ze achteraf geen spijt. “Dit avontuur heeft ons seksleven een enorme boost gegeven. De gedachte dat een andere vrouw mijn man begeerde, gaf me een soort roedelinstinct. Ik moest mijn man en mijn gezin beschermen. Sindsdien doen we het zeker drie keer per week.”

Carina en Sjoerd weten jaloezie na twee jaar nog steeds buiten de deur te houden. Al zijn de rollen inmiddels omgedraaid. Carina heeft op het moment geen minnaar, Sjoerd heeft daarentegen al een paar maanden een vaste vriendin. Even slikken, maar dat is risico van het vak. Carina heeft dan ook nog steeds geen spijt. “Het is een keuze om de ander niet als jouw bezit te zien. Sjoerd en ik zijn soulmates en dat verandert niet. We matchen perfect als ouders en zijn voor altijd verbonden door onze zoons, maar seksueel past deze vrouw veel beter bij Sjoerd dan ik. Wie ben ik om hem dat te misgunnen.”
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder leuk na scheiding
Beeld: Pixabay

Mary houdt van haar kinderen, maar vindt het prima als ze er even niet zijn. 'Na de scheiding is iedereen blij: ik met mijn vrijheid, mijn ex met zijn twintig jaar jongere vrouw.'

Mary is gescheiden en moeder van zoon Kjeld (7) en dochter Marit (5). "Een gezinnetje stond bepaald niet boven aan mijn verlanglijst toen ik jong was. Evenmin als trouwen of een eengezinswoning. Nu weet ik waarom. Ik heb ze alle drie geprobeerd en stuk voor stuk laten mislukken. Behalve die kinderen dan, maar over mijn moederschap heb ik niet alle zeven jaren kunnen zeggen dat ik het goed deed.

Ik ben altijd al op mezelf geweest. Heb veel ruimte nodig en voel me snel geclaimd door partners en vrienden. Ik hobbelde een beetje van vriendje naar vriendje, woonde nooit langer dan twee jaar op hetzelfde adres en werkte hard om vooral zo veel mogelijk te kunnen reizen. Een traditioneel gezinsleven paste mij niet, dacht ik. Maar toen kwam ik Vladimir tegen.
 

'Ik viel als een blok'

Ik was 27 en hoewel ik veel had gezien van de wereld, was ik nog lang niet volwassen. Ik bracht mijn weekends door op festivals en feestjes, geloofde niet in eeuwige trouw en dacht niet verder dan de dag van morgen. Wat ik verdiende maakte ik dezelfde dag nog op; mijn enige kostbare bezit waren mijn universiteitsdiploma en de antieke viool van mijn opa.

Vladimir was het tegenovergestelde. Negen jaar ouder dan ik, serieuzer, bezorgder. Niet de vrije geest die ik was, dus dat onze relatie gedoemd was te mislukken kon een blinde zelfs zien. Toch viel ik als een blok voor hem. In eerste instantie vanwege zijn erudiete verschijning en zijn belezenheid. Hij werkte aan de universiteit als onderzoeker en bracht ook zijn vrije tijd het liefst met boeken door. Ik keek immens tegen hem op. Hij viel op zijn beurt voor mijn ‘sprankeling’, zoals hij dat noemde. Vond het vooral een uitdaging me te temmen, waar ik op mijn beurt hoopte rust bij hem te vinden.
 

Kletsen op het balkon

Opmerkelijk genoeg ontmoetten we elkaar op een feestje. Een vriendin van mij deed haar eindonderzoek bij hem en tijdens haar afstudeerfeest kwam hij beleefdheidshalve langs voor één glas cognac. Dat drinkt-ie ook nog ja, cognac. Woest aantrekkelijk vond ik dat – al moet ik er nu om lachen: hij was achtendertig, niet bejaard.

We kletsten op het balkon van haar woning en toen zijn glas leeg was, vroeg hij of hij me mocht bellen. De volgende dag gingen we uit eten en verlieten elkaars zijde nooit meer – nou ja, tot anderhalf jaar geleden. Drie maanden nadat ik hem tegenkwam, zegde ik de huur van mijn appartement op.
 

'Als ik nu niet ren...'

Oerinstinct is iets heel sterks. In de eerste maand van onze relatie, waarin hij mij doorlopend zijn liefde verklaarde en verkondigde dat hij gek zou worden zonder mij, dacht ik wel tien keer: als ik nu niet ren, kom ik nooit meer weg. Maar ik rende niet. Ik was verliefd, en hij bood me waar ik ondanks mijn drang naar levensvrijheid zo naar snakte: stabiliteit. Je kunt niet eindeloos door het leven blijven dartelen. Samen vonden we een gulden middenweg. Dacht ik. Ik zou hem levenslust geven, hij mij zekerheid. Nu weet ik dat liefde zo niet werkt.
 

Moederinstinct

Met mijn verliefdheid kwam ook een heel ander instinct in mij naar boven: dat van een moeder. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde: toen we nog geen halfjaar samen waren, snakte ik naar een kind. Vladimir wist het zo net nog niet. Hij wilde nog zo veel bereiken, zei hij. Dingen leren, ontdekken. Een halfjaar is wat snel om aan een kind te beginnen, vond ik ook. Dus probeerde ik het los te laten, maar las ondertussen alles wat los en vast zat over het moederschap.

Toen we een jaar samen waren – ik was bijna 29 – spoelde ik met zijn medeweten de pil door de wc. ‘Voor mij is het welkom’, zei ik. ‘Als dat voor jou niet zo is, liggen dáár de condooms.’ Een halfjaar later was ik zwanger en belde Vladimir als eerste huilend van geluk zijn hele familie af om het blije nieuws te verkondigen. Ook ik was dolgelukkig. Zeven maanden lang leefden we in onze bubbel van babyvoorbereidingen en een alles overstijgende verliefdheid. We kochten een huis en trouwden. Alle dingen waarvan ik altijd had geroepen dat ze niet bij me pasten.
 

Met stomheid geslagen

Kjeld werd geboren. En waar ik hoopte overmand te worden door onvoorwaardelijke liefde en zorgzaamheid, was ik vooral met stomheid geslagen. Ik had me het moederschap heel anders voorgesteld. Als een soort serene staat van rust vooral, waarin de baby voornamelijk sliep en ik boeken las, wat werk deed en een nestje bouwde voor ons gezin. In plaats daarvan zat ik met tepelkloven nachtenlang rechtop in bed met een huilbaby van wie ik niks begreep, en een man die met geen mogelijkheid wakker te krijgen was. Ik vond er geen klap aan, dat hele moederschap.

Toen Kjeld een jaar was, werd het leuker. Hij begon te communiceren, ik kreeg weer wat ruimte voor mezelf en hij deed het goed op de crèche terwijl ik vier dagen per week werkte. En wat denk je dat ik deed, in plaats van genieten van een situatie die – ergens in de verte – weer wat overeenkomsten vertoonde met het leven dat ik ooit zo liefhad? Ik begon dat jaar over een tweede baby.

Geen compleet ridicule inschatting: Marit bleek een droombaby. Maar wel het tweede kind in huis, en dat betekende dat wanneer ik niet werkte ik alleen maar aan het moederen was. Als Kjeld eindelijk sliep, was Marit wakker, en andersom. Vladimir had het druk op de universiteit en begreep niks van mijn wanhoopskreten. ‘Hoezo vind je het zwaar?’ vroeg hij. ‘Het zijn baby’s, en je hebt drie dagen weekend.’
 

'Ondertussen verloor ik mezelf'

Ik hield van mijn kinderen. Ik deed het allemaal; de borstvoeding, het co­-sleepen, de doorwaakte nachten en cursussen Muziek op Schoot. Natúúrlijk deed ik dat. Omdat het moest. Maar ondertussen verloor ik mezelf steeds een beetje meer. Ik vond het niet leuk, het zorgen, 24 uur per dag klaarstaan, nooit aan mezelf toekomen.

Met het moederschap verloor ik behalve mezelf bovendien nog iemand: Vladimir. Die weliswaar net zo gek was op onze kinderen als ik, maar ook op zijn 26-­jarige PhD-­medewerker. Toen Marit twee was, vroeg hij de scheiding aan. Het kwam niet als een verrassing. We zijn geen gelijke geesten, Vladimir en ik. Zijn nieuwe liefde en hij wel. Samen hebben we iets heel moois bereikt: onze kinderen.
 

'Het werd een regelrechte vechtscheiding'

Maar met de aanvraag van de scheiding onttrok hij zich meteen aan alle verantwoordelijkheid voor hen. Op dagen die hij eigenlijk zou doorbrengen met onze kinderen, was hij opeens op stedentrip met zijn assistente. Alle regelzaken met betrekking tot de kinderen kwamen ook voor mijn rekening. Daar was ik het niet mee eens. Ik hoefde geen geld, wel verantwoordelijkheidsgevoel van zijn kant. Het werd een regelrechte vechtscheiding, met advocaten, ruzies over geld en moddersmijterij naar familie. Eén ding deden we goed: de kinderen bleven buiten schot. Die merkten er niet veel meer van dan een papa of mama die af en toe wat prikkelbaarder was.
 

Lees ook
11 Dingen die ik leerde van mijn scheiding >

 

Genieten van mijn rol als moeder

Mij kostte het jaren van mijn leven, qua stress. Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en boven alles heeft de scheiding van Vladimir me meer opgeleverd dan ik ooit had durven dromen. Met – na lang onderhandelen – co­-ouderschap en dus maar de helft van de tijd zorg voor mijn kinderen, kan ik voor het eerst van mijn leven oprecht genieten van mijn rol als moeder.

Begrijp me niet verkeerd: als Vladimir uit ons leven was verdwenen, had ik Kjeld en Marit evengoed een geweldige jeugd bezorgd. Maar nu we de zorg eerlijk verdelen, vind ik het oprecht leuk. In de week dat ik de kinderen niet heb, werk ik tot diep in de nacht, duik de kroeg in wanneer ik daar zin in heb en als ik wil scharrelen met een man, dan doe ik dat. Mary-­tijd. In de weken dat de kinderen bij mij zijn, heb ik hierdoor eindelijk de rust om me compleet op hen te focussen. Dan geniet ik ervan om twintig keer met ze van dezelfde glijbaan te gaan, of iets lekkers te koken na een lange dag werken.

Als moeder ben ik veel relaxter geworden, omdat ik kan genieten. Wanneer ze op maandagochtend vertrekken, mis ik ze net zo hard als dat ik blij ben dat ik weer tijd heb voor mezelf. Net zo goed als ik een week later met pijn in mijn hart een spannende afspraak laat lopen, maar me wel me verheug op hun komst. Mijn leven is het afgelopen jaar voor het eerst sinds ik kinderen heb in balans.

Ik geloof dat er vrouwen zijn die niks liever doen dan moederen en kapot zouden gaan in een situatie als de mijne. Ik heb daar respect voor, en vraag me weleens af of het mij minderwaardig maakt als moeder dat ik dat anders beleef. Maar dan dans ik een seconde later door mijn woonkamer op mijn kinderloze zaterdagmiddag en voel me gelukkiger dan ooit.

Natuurlijk steekt het dat mijn kinderen de dagen bij hem doorbrengen met een stiefmoeder voor wie hij me inruilde en die tien jaar jonger is dan ik. Maar feitelijk wilde ik zelf ook al lang weg uit ons huwelijk, en dat er een vrouw is om de zorg van Vladimir over te nemen wanneer hij weer eens diep in zijn boeken duikt, stemt me tegelijkertijd gerust. Het leven had niet beter kunnen lopen. Ik heb mijn kinderen én mijn vrijheid. En het belangrijkste: Kjeld en Marit zijn gelukkig zo. Dankzij Vladimir weet ik wat liefde is doordat hij me kinderen schonk, maar ook dat een relatie niet hoeft. We hebben allemaal gewonnen.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >