Tuurlijk willen we allemaal zo eerlijk mogelijk door het leven gaan. Maar de zomer brengt soms onvermoede kanten in ons naar boven. En die zijn niet altijd even braaf.
Lees verder onder de advertentie
Saskia (44), moeder van Levi (10) en Lilly (7):
“Het is inmiddels alweer elf jaar geleden dat ik mijn grote liefde ontmoette. Het moment dat we elkaar zagen, leek het of mijn lichaam in vuur en vlam stond. Daan en ik waren voor elkaar bestemd, we wisten het allebei.
De werkelijkheid stak alleen iets anders in elkaar: Daan had een vriendin en drie jonge kinderen en ik een leuke man, met wie ik acht maanden later mijn eerste kind verwachtte. Waarom nu?
We praatten, huilden, smachtten, verbraken het contact, maar zochten elkaar steeds weer op. We konden niet zonder maar ook niet met elkaar, want allebei wilden we onze partners en kinderen geen pijn doen. Onze levens gingen door en jarenlang zochten we in het geniep naar een oplossing, een die voor ‘iedereen’ zou kunnen werken.
“We praatten, huilden, smachtten, verbraken het contact, maar zochten elkaar steeds weer op”
Lees verder onder de advertentie
Sinds zes jaar hebben we die gevonden: de zomers zijn van ons. Door het jaar heen zien we elkaar niet en beperken we ons telefonische contact, zodat we allebei ons leven kunnen leiden. Maar in de zomer zoeken we elkaar op. In het bos, het strand, de duinen. Eens per week genieten we van elkaar.
Op die paar extatische momenten kunnen we de rest van het jaar teren, en belangrijker: met volle energie verder met het heerlijke leven dat we leiden. Zodra ik de eerste zomerstralen op mijn huid voel, siddert mijn hele lichaam direct: de zomer is begonnen!”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.