Beeld: 123RF
De man van Marlène (39) was op z’n zachtst gezegd not amused toen ze tijdens de zoveelste relatiecrisis een positieve zwangerschapstest voor zijn neus hield. Goed idee, een lijmbaby, dacht zij. Over mijn lijk, dacht haar man.
“Ik had hem moeten vertellen dat ik mijn spiraaltje had laten verwijderen. We hadden nota bene al een kerngezonde dochter van zeven en een zoon van vijf. Ons huwelijk kwakkelde al jaren; zwanger worden was het stomste wat ik kon doen. Ik wilde gewoon dolgraag drie kinderen. En nu mijn huwelijk op sterven na dood was, leek dit mijn laatste kans.
Lees ook – Stiekem zwanger: ‘Het komt vast goed zodra mijn man ziet dat het een meisje is, dacht ik’
Een lijmbaby werkt zelden, dat weet ik ook wel. Sterker nog: mijn zwangerschap was de genadeklap voor onze relatie. Mijn man voelde zich gebruikt en voorgelogen. ‘Dus nu hebben we straks drie kinderen in een co-ouderschap, in plaats van twee. Strakke zet, Lène’, zei hij. En hoe ik dat wilde oplossen met de borstvoeding als ik de baby om de week een week moest missen, vroeg hij zich af. Heel stom, daar had ik nog niet over nagedacht. De gedachte dat ik mijn kinderen nog maar de helft van de tijd zou zien vond ik al vreselijk, maar dat ik ook mijn pasgeboren baby de helft van de tijd zou moeten afstaan, was ondraaglijk.
Ik realiseerde me dat ik deze zwangerschap echt alleen voor mezelf had gepland. Het leverde mijn kinderen niks op, behalve nog meer gedeelde aandacht in een toch al moeilijke periode, en mijn baby zou met één-nul achterstand ter wereld komen. Na nachtenlang wikken en wegen besloot ik het weg te laten halen. In de week dat ik abortus pleegde, hadden mijn man en ik een gesprek met een mediator om de scheiding in gang te zetten.
Lees ook – Floor bleek ongewenst zwanger
Het is nu anderhalf jaar later en er is geen moment dat ik niet denk aan het kind dat nooit is geboren. Ik voel me schuldig en leeg. Mijn scheiding verloopt dramatisch. Zonder de emotionele nasleep van mijn abortus had ik mijn kinderen beter kunnen steunen in deze moeilijke tijd. Nu faal ik aan alle kanten, door mijn eigen stomme schuld.”
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
De juffen op school noemen Pilar ‘tante’, terwijl ze heus wel weten hoe het zit: voor Laura en Daniël is ze hun vrouw, en als een tweede moeder voor hun dochters Rosa (9) en Carmen (7). “We zijn gewoon een gezin.”
Tijdens de nieuwjaarsnacht van 2000 op 2001 brak er brand uit in café De Hemel in Volendam. Melanie Klene (40) overleefde de ramp, maar liep ernstige brandwonden op. Inmiddels is ze moeder van twee zoons (11 en 8). De gebeurtenis is verweven in haar gezin en heeft haar gevormd tot wie ze nu is.
Melissa Ramakers Quekel (29) leeft met een zeldzame stofwisselingsziekte en kampt met complexe gezondheidsproblemen. Ze is afhankelijk van sondevoeding en draagt een glucose-sensor. Ondertussen zet ze alles op alles om er voor haar dochters Lotte (2,5) en Elise (1) te zijn.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun […]
