Beeld: Canva
Je kent elkaar nauwelijks en bam: twee streepjes op de predictor. Zwanger. Zie dat maar eens als koppel te overleven.
Miranda (47) heeft een relatie met Rick en is moeder van Lieve (8): “Ik was 37, single, werkte altijd en dacht: is dit het dan? Ik nam een sabbatical en vertrok voor zeven weken naar Australië om te bedenken wat ik met mijn leven wilde. Al snel was ik eruit: ik wilde moeder worden.
Na mijn terugkomst ontmoette ik Rick in de kroeg. Ik was meteen verliefd. Alleen had ik al een nieuwe reis geboekt. Ik vroeg Rick mee en vijf weken na onze eerste zoen stapten we in het vliegtuig naar Namibië en Botswana. Het pakte goed uit, we hadden een geweldige maand. Rick kwam uit een lange relatie die was gesneuveld omdat hij graag kinderen wilde en zijn ex niet. Hij polste of ik moeder wilde worden. Nou, reken maar. We besloten er samen voor te gaan.
Ik had gedacht dat het wel even zou duren, maar was meteen zwanger. We waren blij en verbaasd. En ook wel bang voor reacties van de buitenwereld, maar die waren vrijwel allemaal positief. Mijn vrienden kenden mijn geschiedenis met mannen en wisten dat het dit keer goed zat.
Uit de nekplooimeting bleek dat onze dochter een kans van één op zes had op het syndroom van Down. Die onzekerheid was verschrikkelijk. We leerden elkaar ineens een stuk beter kennen, want we moesten serieuze gesprekken voeren. Wat als? Gelukkig bleek uit de vruchtwaterpunctie dat de baby kerngezond was.
Een kind krijgen is heftig, zeker als je eigenlijk elkaar nog aan het aftasten bent. Door de zwangerschapshormonen was ik niet mezelf. In de kraamweek kregen we heftige ruzie. Geen idee meer waarom, maar ik moest vreselijk huilen. Onze kraamhulp stuurde Rick naar beneden en stopte mij onder de wol. We waren nog nooit zo boos op elkaar geweest. Zo kenden we elkaar nog helemaal niet. We hadden geen basis waarop we konden terugvallen.
Ik leefde volgens het motto: alles kan en mag. Nu draait alles om ons gezin. Ik ben gelukkig met Lieve, maar wil ook alleen met Rick kunnen zijn. Uit eten, een lang weekend weg, spontaan op pad. Oppas regelen en gaan. Vroeger fantaseerde ik over de reizen die ik samen met mijn vriend zou maken. Daar hebben we amper de tijd voor gehad.
Nu reizen we wel met z’n drieën, maar ik zou ook graag met Rick stedentrips maken. Helaas, hij wil niet zonder Lieve in het vliegtuig stappen. Als er iets met ons gebeurt, is ze haar ouders kwijt, zegt hij. Dus rijden we samen naar Berlijn en vlieg ik met een vriendin naar Valencia.”
Sammy had op haar vijftiende een zwoele vakantieromance, maar dit eindigde in een leugen waar ze zich nog steeds voor schaamt. Ze deed alsof ze zwanger was. ‘Wat hij daarna deed vergeet ik nooit meer.’ Je leest het hier.
Dit verhaal heeft eerder in Kek Mama gestaan.
Video
Voor veel kinderen is Sint-Maarten een van de leukste avonden van het jaar. Met een zelfgemaakte lampion langs de deuren, liedjes zingen en thuiskomen met een tas vol snoep. Maar wat een gezellige avond moet worden, kan soms een onverwachte wending krijgen.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Elin (30) over het Tikkie dat ze vorig jaar na Sint Maarten van haar schoonmoeder kreeg.
Video
Soms moet je eerst door een flinke storm voordat de zon weer gaat schijnen. Dat weet Linda de Mol als geen ander. De presentatrice kreeg de afgelopen jaren behoorlijk wat te verduren, zowel in haar relatie als binnen haar familie.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Joy (30) over het Tikkie dat ze van haar schoonmoeder kreeg.
Als moeder denk je vaak dat je precies weet hoe je reageert als er iets met je kind aan de hand is. Je blijf rustig, houdt het hoofd koel en lost het wel op. Tot je kind ineens nergens te vinden is. Dan blijkt die kalmte toch een stuk minder vanzelfsprekend.
Ouderschap is één grote spagaat tussen “ik help je wel” en “kom op, dit kan je zelf”. We willen kinderen die zelfstandig hun eigen boterham smeren, ruzies oplossen en hun emoties een beetje kunnen managen. Maar wél graag zonder dat ze ons straks alleen nog “hoi” zeggen als ze iets nodig hebben.
