Opvoedtantes Els en Do

Vrolijke opvoedtantes Els en Do beantwoorden jullie opvoedvragen met een knipoog. Deze week: opgroeien zonder mannen.

Vlak na de geboorte van onze zoon is mijn man gestorven. Ik heb geprobeerd dat zo goed mogelijk te verwerken. Gelukkig ben ik vrolijk van aard en krijg ik hulp van mijn moeder en zusje. Maar nu maak ik me zorgen omdat mijn zoontje, hij is nu zeven, zo weinig mannen in de buurt heeft. Mijn moeder en ik zijn single, mijn zusje is lesbisch. Loop ik het risico dat hij een moederskindje wordt?

 

'Moederskindje' heeft onterecht een negatieve bijklank

Nou, in deze omstandigheden hopen wij voor hem dat hij een moederskindje wordt, anders zou hij pas echt pech hebben. De term ‘moederskindje’ heeft onterecht een negatieve bijklank, zeker als het jongens betreft. Het wemelt van de leuke mannen op de wereld die zichzelf trots ‘moederskind’ noemen, zelfs als ze met vaders zijn opgegroeid. Zoals Hans Kraaij junior, wiens moeder dementeert. Citaat: “Ze is mijn hele leven mijn beste vriendin
geweest.” Jack Wouterse, meer dan een kwart eeuw gelukkig getrouwd: “Ik ben een moederskind. Die vrouw, die had gewoon wat.” Over de koninklijke oerman prins Bernhard zegt Jolande Withuis in haar biografie Juliana: “De enige van wie hij echt hield was zijn moeder.” (Hij was wel een lor van een echtgenoot, maar dat is weer een ander verhaal.) 

 

Liefde en warmte

Een vader hebben is fijn voor een jongen. Voor een meisje trouwens ook. Zo lang het een goede is, tenminste– er lopen ook heel wat machtswellustelingen rond. Maar voor een gelukkig leven zijn vaders niet onontbeerlijk. Zelfs moeders niet. Wat wel onontbeerlijk is: liefde en warmte. Zo te horen heeft uw zoon daarover niet te klagen. Dat heeft hij voor op miljoenen kinderen op de wereld, met of zonder vader.

 

Els en Do zijn geboren voordat de pil was uitgevonden en kwamen ter wereld zonder dat hun ouders daarom hadden gevraagd. Zelf kregen zij heel bewust kinderen en voelen de plicht hen permanent gelukkig te maken. Ze kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg. Mail Els en Do: elsendo@kekmama.nl.

falende ouders

Niemand is perfect. Ook ouders niet, zo bewijzen deze hilarische momenten op Buzzfeed.

We doen ons best...

En proberen ze goed op te voeden....

 

Wait, stop! #nevermind #toolate #pottytraining #parentingfail #dadfail #donttellmom

Een bericht gedeeld door Phil Yeh (@philyeh) op

 
 

...maar dat lukt niet altijd

 
 
 
 

Soms hebben we íets teveel balgevoel...

 

...of last van de zwaartekracht

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

geruzie kinderen stoppen
Beeld: Unsplash

De New Yorkse moeder Vered wilde altijd al drie kinderen. Die wens ging in vervulling, maar het continue geruzie van het stel kan ze missen als kiespijn. Zo maakte ze daar korte metten mee.

Vered schrijft op Scary Mommy hoe ze geniet van haar drie kinderen – tenzij ze aan het schreeuwen, slaan, duwen, schoppen, knijpen, schelden, zeuren en krabben zijn. Vered’s stresslevel schiet dan meteen omhoog en ze beschrijft hoe ze dan in een tweestrijd staat: ‘Moet ik de jongste verdedigen? Ze allemaal straffen? Ze een time-out geven? Het speelgoed waar ze om strijden afpakken? Ze hun excuses laten aanbieden? Ze in aparte kamers laten spelen?’

 

Niet ingrijpen

Vorig jaar liep het geruzie onderling echt uit de hand en zocht Vered hulp bij Tovah Klein, directeur van het Barnard College Center for Toddler Development. Deze specialist raadde haar simpelweg dit aan: ‘Laat de kinderen het zelf uitvechten. En als je daar niet bij wilt zijn, stuur ze dan naar hun kamer om de ruzie te beslechten.’ Volgens Klein werkt het juist averechts om als ouder in te grijpen in een ruzie: dan verandert namelijk de dynamiek en worden onbedoeld de kinderen tegen elkaar opgezet. Trek je je als ouder terug uit de ruzie, dan zullen de kinderen juist uiteindelijk samen een band krijgen.   

 

Lees ook
PERSOONLIJK: Deze ouders hebben altijd gillende ruzie op vakantie >

 

Uitgeput en overstuur

Vered schrijft hoe ze deze nieuwe aanpak thuis uitprobeerde. Tijdens de eerste ruzies moest ze echt op haar tong bijten: ‘Ik realiseerde me toen pas hoe vaak ik me met het gekibbel had bemoeid, en hoe veel energie me dat gekost had, waarna ik uitgeput en overstuur was. Terwijl de kinderen tien minuten later alweer samen speelden en alles vergeten waren.’ Vered paste haar tactiek aan. ‘Als ik ze zag ruziën, zei ik: ‘Jullie mogen ruzie maken, maar niet waar ik bij ben.’

 

Laat ze met rust

Vered: ‘Zonder mij  als cruciale speler werd het ruziën ineens een stuk minder interessant voor ze.  Het intrigeerde me: wat kunnen ouders doen om hun kinderen onderling een gezonde en liefdevolle band te laten krijgen? Het antwoord: ze met rust laten. Is er helemaal geen ruzie meer in huis? Absoluut niet. Maar nu ik er geen deel meer van uit maak, gaan de ruzies veel meer over de aanleiding zelf. En vechten om een lichtzwaard is nou eenmaal minder interessant dan ruziën over mijn liefde en aandacht.’

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >