Fotografie: Paulien van Beusekom
Om het minste of geringste breekt het zweet mij uit. Zo ben ik. Voor iemand die niet in de overgang zit, ben ik nogal een opvliegend type. Sinds kort lacht mijn dochter me hierom uit.
Als zij en ik samen naar de winkels zijn geweest en ik de buggy en al onze aankopen terug naar huis heb geduwd, loopt het zweet doorgaans over mijn rug. “Mama moet even een deo’tje”, is dan het eerste dat ik zeg als we de deur door zijn. Tot grote hilariteit van mijn dochter. Tegenwoordig doet ze me na. “Pfoe, mama moet even een deo’tje”, roept ze dan terwijl ze het uit giert. Het is haar running gag geworden.
Gelukkig gebeurt dit binnenshuis, anders zou de goegemeenschap zomaar kunnen denken dat ik een uur in de wind stink. Hoewel mijn dochter er ook helemaal geen problemen mee heeft om mij ook en public voor lul te zetten. Een van haar stokpaardjes is keihard roepen dat ik overal ‘veel te groot’ voor ben. Een glijbaan, een schommel, een doorsnee terrasstoel: mama past nergens op want die is véél te groot. Tenminste, dat vindt mijn dochter hilarisch om te roepen. Er zijn altijd mensen die daarna even omkijken om te checken of ik werkelijk een achterwerk ter grootte van een skippybal heb (dat valt heus reuze mee).
Hoewel mijn dochter haar moeder overal te groot voor vindt, val ik voor haar niet in de categorie ‘groot en sterk’. Dat is alleen haar vader. En dat klopt ook wel. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik mijn eigen kind nauwelijks de trap op kan tillen. Ze is nu een kilootje of vijftien en het begint me erg zwaar te vallen.
Met een hoop gepuf en gesteun krijg ik mezelf en het kind nét boven, maar vraag me niet om nog iets anders mee te nemen of ergens onderweg op een lichtknopje te drukken. Ik heb mijn beide armen nodig voor deze zware arbeid. Als ik één arm weghaal, vrees ik dat de spier van mijn andere arm het direct zal begeven en we in rap tempo ter aarde zullen storten.
Mijn dochter is niet zo van de risico-analyses en heeft niet door dat het risiconiveau hoog is als ze zich naar boven laat tillen door haar moeder. Zij vindt het allemaal best. Al helemaal omdat ze eenmaal boven altijd haar lievelingsgrapje kan maken. “Pfoe, mama moet even een deo’tje”, klinkt het dan. En niets is minder waar.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken.
Rianne Arendsen (34) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Redacteur Melanie is getrouwd en moeder van peuter Saar en baby Julian. Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en peuterdrama.
Dat het moederschap je verandert, wist Ella zelf ook al wel. Maar dat ze haar beste vriendin niet meer zou herkennen nu ze een baby heeft, lag niet in de lijn der verwachting.
In de tweede aflevering van ADHAZES, de podcast van André en Roxeanne Hazes, blikt Roxeanne terug op hoe ze haar zwangerschap van Fender beleefde na een eerdere miskraam.