Fotografie: Paulien van Beusekom
‘Jij bent toch diegene die haar rijangst heeft overwonnen?’ Ik sta op een evenement in Amsterdam. ‘Uh ja’, zeg ik twijfelachtig. ‘Soort van.’
Ik verzwijg voor het gemak even dat ik er net een treinreis van twee uur op heb zitten. En ook dat mijn auto niet meer start. Niet dat ik dan wel naar Amsterdam was gereden, als mijn auto het deed. Ik maak mezelf nog liever van kant dan dat ik door Amsterdam rijd. Al komt dat waarschijnlijk op hetzelfde neer.
Ongeveer twee jaar geleden deed ik een opfriscursus. Ik was op dat moment al tien jaar rijbewijsbezitter, maar had ook al zo’n tien jaar niet gereden. Met een kind van één leek het me heel verstandig om opnieuw te leren autorijden. Voor prettige en minder prettige zaken in een kinderleven, zoals zwemlessen, uitjes en de spoedeisende hulp. Verstandige keuzes maken: als ouder van een klein kind doe je niets liever. Ook als je daarbij zeven kleuren in je broek schijt.
Goed, ik deed die cursus en ik kocht een auto. Dat schrijf ik nu allemaal heel kort door de bocht op, maar je kunt je voorstellen dat daar een hoop lichaamssappen bij zijn gevloeid. En dan bedoel ik zweet en tranen. Bloed vloeide er alleen in de nachtmerries die ik destijds over die opfrislessen had.
Inmiddels heb ik mijn auto al een paar jaar en moet ik eerlijk bekennen dat-ie vaak stilstaat. Ik heb mijn rijangst overwonnen, maar wel binnen de bebouwde kom van mijn woonplaats. Met een gênante regelmaat moet mijn auto aan de startkabels, omdat ik ‘m weer eens te lang niet heb gebruikt en de accu van verveling in een coma is geraakt.
Geef die accu eens ongelijk. Ben je ontworpen om een auto van enorme stroomstoten te voorzien, wordt het ding gekocht door een rijangstige moeder die alleen maar roept dat ze die auto ooit heel veel nodig zal hebben als haar dochter op allerlei (zwem)lesjes zit, maar die inmiddels ook een elektrische bakfiets overweegt voor dergelijke korte afstanden. Daar zou ik ook heel moedeloos en comateus van raken.
Toch wil ik mijn auto niet wegdoen. Ik ben namelijk bang dat dat het definitieve einde van mijn rijdende leven zou betekenen. En daar heb ik te veel rolberoertes en psychische inzinkingen voor doorstaan. Daarom houd ik me wanhopig vast aan de gedachte dat ik ‘m ooit op een dag wekelijks zal gebruiken. Hopelijk is die comateuze accu dan nog te porren voor een frisse start. Een frisse jumpstart, zal ik maar zeggen.
Tara (32) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (13). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Roy en Annick, die bekend werden door Over Mijn Lijk, hebben besloten uit elkaar te gaan. Dat maken ze bekend op Instagram.
Sabine (45) is moeder van een zoon (15) en een dochter (13). Ze probeert een betrokken moeder te zijn, maar toch zijn haar kinderen goed in het achterhouden van dingen, kwam ze achter. ‘Opeens hoorde ik een meisjesstem.’.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week het verhaal van Yma (31). Na haar kraamweek kreeg ze een opmerkelijk betaalverzoek van haar buurvrouw.
Nienke Plas en haar man Resley Stjeward gaan uit elkaar. Het stel heeft na bijna zes jaar huwelijk besloten om niet langer als koppel verder te gaan. Dat maakt Nienke bekend op Instagram.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.