Fotografie: Paulien van Beusekom
‘Jij bent toch diegene die haar rijangst heeft overwonnen?’ Ik sta op een evenement in Amsterdam. ‘Uh ja’, zeg ik twijfelachtig. ‘Soort van.’
Ik verzwijg voor het gemak even dat ik er net een treinreis van twee uur op heb zitten. En ook dat mijn auto niet meer start. Niet dat ik dan wel naar Amsterdam was gereden, als mijn auto het deed. Ik maak mezelf nog liever van kant dan dat ik door Amsterdam rijd. Al komt dat waarschijnlijk op hetzelfde neer.
Ongeveer twee jaar geleden deed ik een opfriscursus. Ik was op dat moment al tien jaar rijbewijsbezitter, maar had ook al zo’n tien jaar niet gereden. Met een kind van één leek het me heel verstandig om opnieuw te leren autorijden. Voor prettige en minder prettige zaken in een kinderleven, zoals zwemlessen, uitjes en de spoedeisende hulp. Verstandige keuzes maken: als ouder van een klein kind doe je niets liever. Ook als je daarbij zeven kleuren in je broek schijt.
Goed, ik deed die cursus en ik kocht een auto. Dat schrijf ik nu allemaal heel kort door de bocht op, maar je kunt je voorstellen dat daar een hoop lichaamssappen bij zijn gevloeid. En dan bedoel ik zweet en tranen. Bloed vloeide er alleen in de nachtmerries die ik destijds over die opfrislessen had.
Inmiddels heb ik mijn auto al een paar jaar en moet ik eerlijk bekennen dat-ie vaak stilstaat. Ik heb mijn rijangst overwonnen, maar wel binnen de bebouwde kom van mijn woonplaats. Met een gênante regelmaat moet mijn auto aan de startkabels, omdat ik ‘m weer eens te lang niet heb gebruikt en de accu van verveling in een coma is geraakt.
Geef die accu eens ongelijk. Ben je ontworpen om een auto van enorme stroomstoten te voorzien, wordt het ding gekocht door een rijangstige moeder die alleen maar roept dat ze die auto ooit heel veel nodig zal hebben als haar dochter op allerlei (zwem)lesjes zit, maar die inmiddels ook een elektrische bakfiets overweegt voor dergelijke korte afstanden. Daar zou ik ook heel moedeloos en comateus van raken.
Toch wil ik mijn auto niet wegdoen. Ik ben namelijk bang dat dat het definitieve einde van mijn rijdende leven zou betekenen. En daar heb ik te veel rolberoertes en psychische inzinkingen voor doorstaan. Daarom houd ik me wanhopig vast aan de gedachte dat ik ‘m ooit op een dag wekelijks zal gebruiken. Hopelijk is die comateuze accu dan nog te porren voor een frisse start. Een frisse jumpstart, zal ik maar zeggen.
Tara (32) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Toen dochter Melody uit de kast kwam, was voor vader Jörgen meteen duidelijk dat zijn liefde en steun voor haar nooit ter discussie zouden staan, zo vertelt hij tijdens een interview met Libelle.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Voor het eerst sinds de bekendmaking van haar relatiebreuk met Rico Verhoeven laat Naomy van Beem van zich horen.
Kinderen, luchthavens en op tijd komen: het is nogal een uitdaging. Als je kinderen dan ook nog verstoppertje gaan spelen en er eentje spoorloos verdwenen blijkt, slaat de paniek al snel toe.