Fotografie: Paulien van Beusekom
Er zijn veel dingen waar ik het bloedbenauwd van krijg, maar ergens bovenaan die lijst staat toch wel: kleine kinderen op de fiets in het drukke verkeer.
Ik zie ze met regelmaat. Een ouder op de fiets met daarnaast een jong kind op een kleiner fietsje. Ze manoeuvreren zich door het drukke verkeer, waarbij de ouder in kwestie meestal heel hard dingen aan het roepen is als: “Naast me blijven! Naast me blijven! Hierheen, kom snel, doortrappen, deze kant op! Naast me blijven!” Het kind in kwestie trapt zich de benen uit het lijf en houdt de boel maar net bij.
Afgelopen week aanschouwde ik weer zo’n situatie, maar dit keer had het -en het zal je niet ontgaan zijn- gesneeuwd. Een meisje fietste zonder helm naast haar vader over het spekgladde fietspad naast de autoweg. Ik weet niet precies hoe oud het meisje was, want ik ben niet goed in het inschatten van kinderleeftijden. Tenzij het kind even groot is als mijn dochter, dan kan ik vaak nog wel een aardige gok doen. Maar goed, het zal een jaar of 5 zijn geweest. Doet er eigenlijk niet toe. Ik werd er wederom bloedbenauwd van.
Nu ben ik zelf niet zo’n held in het verkeer, dus daar zal het mee te maken hebben, maar mijn nervositeit heeft ook zéker te maken met het feit dat die kinderen op die fietsjes er zo verdomde ongecontroleerd uitzien. Ze slingeren, ze remmen continu nét op tijd of botsen nét niet ergens tegenop. En dat geschreeuw van die ouders verraadt natuurlijk een totaal gebrek aan controle van hun kant.
Toen mijn dochter twee werd, kreeg ze een fietsje van ons. Een model dat eruitziet als een hele stoere racefiets, alleen ontbreken er een stel trappers. Het is in feite gewoon een loopfiets. En mijn dochter? Die vindt ‘m eng. Ondanks al onze pogingen tot motiveren, komt het ding zelden de schuur uit. Ze vindt ‘m simpelweg te wiebelig. Ik vind het stiekem best prettig dat ik niet een kind gebaard heb dat graag op allerlei voertuigen de straten door sjeest. Mocht je over een jaar of 16 een vrouw op een fiets treffen met een kind van 18 achterop? Dan kan ik niet uitsluiten dat ik dat ben.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Een week weg zonder je baby als kersverse moeder: voor Suzan Rikkerink was het even slikken. Toch stapte ze samen met haar beste vriendinnen het vliegtuig in voor een bijzondere trip door Portugal.
Als je kind af en toe slaapwandelt, kijk je er op een gegeven moment niet meer van op als hij midden in de nacht ineens op de gang staat. Ook Marjo en haar man zijn wel wat gewend van hun zoon Luuk. Maar wat hij op een nacht in hun slaapkamer deed, zagen ze absoluut […]
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
Sophia moest er ook maar eens aan geloven, vond ze. Pilates. Drie maanden na haar bevalling was een goed moment. Althans, dat dacht ze van tevoren.
Een babynaam kiezen is al lastig genoeg, dus als je dé naam eenmaal hebt gevonden, wil je natuurlijk dat iedereen hem goed gebruikt. Bibi’s oma denkt daar alleen nét even anders over en noemt haar dochter al bijna drie jaar consequent bij een andere naam.
Een drukke agenda, veel reizen en een gezin dat alle kanten op moet. Kelly Piquet (37), de vriendin van Max Verstappen (29), weet precies wat ze momenteel het liefst zou willen veranderen.