Fotografie: Paulien van Beusekom
Er zijn veel dingen waar ik het bloedbenauwd van krijg, maar ergens bovenaan die lijst staat toch wel: kleine kinderen op de fiets in het drukke verkeer.
Ik zie ze met regelmaat. Een ouder op de fiets met daarnaast een jong kind op een kleiner fietsje. Ze manoeuvreren zich door het drukke verkeer, waarbij de ouder in kwestie meestal heel hard dingen aan het roepen is als: “Naast me blijven! Naast me blijven! Hierheen, kom snel, doortrappen, deze kant op! Naast me blijven!” Het kind in kwestie trapt zich de benen uit het lijf en houdt de boel maar net bij.
Afgelopen week aanschouwde ik weer zo’n situatie, maar dit keer had het -en het zal je niet ontgaan zijn- gesneeuwd. Een meisje fietste zonder helm naast haar vader over het spekgladde fietspad naast de autoweg. Ik weet niet precies hoe oud het meisje was, want ik ben niet goed in het inschatten van kinderleeftijden. Tenzij het kind even groot is als mijn dochter, dan kan ik vaak nog wel een aardige gok doen. Maar goed, het zal een jaar of 5 zijn geweest. Doet er eigenlijk niet toe. Ik werd er wederom bloedbenauwd van.
Nu ben ik zelf niet zo’n held in het verkeer, dus daar zal het mee te maken hebben, maar mijn nervositeit heeft ook zéker te maken met het feit dat die kinderen op die fietsjes er zo verdomde ongecontroleerd uitzien. Ze slingeren, ze remmen continu nét op tijd of botsen nét niet ergens tegenop. En dat geschreeuw van die ouders verraadt natuurlijk een totaal gebrek aan controle van hun kant.
Toen mijn dochter twee werd, kreeg ze een fietsje van ons. Een model dat eruitziet als een hele stoere racefiets, alleen ontbreken er een stel trappers. Het is in feite gewoon een loopfiets. En mijn dochter? Die vindt ‘m eng. Ondanks al onze pogingen tot motiveren, komt het ding zelden de schuur uit. Ze vindt ‘m simpelweg te wiebelig. Ik vind het stiekem best prettig dat ik niet een kind gebaard heb dat graag op allerlei voertuigen de straten door sjeest. Mocht je over een jaar of 16 een vrouw op een fiets treffen met een kind van 18 achterop? Dan kan ik niet uitsluiten dat ik dat ben.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Francine, die haar zoon niet meer van de opvang durft te halen, uit angst voor wat voor wangedrag hij nu […]
Sabine (41) werkte fulltime, sportte fanatiek en danste door de woonkamer met haar dochters. Tot Long COVID haar leven stillegde. Wat volgde was een zware periode van overleven, rouw en ontdekken hoe ze het moederschap opnieuw vorm moest geven.
Er zijn van die momenten waarop je naar je kind kijkt en ineens denkt: wow, dit is anders dan vroeger. Kinderen die hun grenzen aangeven. Die durven praten. Die zichzelf serieus nemen. En dat is prachtig.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
Er is een trend gaande. Wolletjes. Zo worden kledingstukken en dekentjes van wol genoemd door de moeders die zich erg met deze trend bezighouden.