Patricia: ‘Waarop ik zei dat ze gewoon had moeten doorbijten. Achteraf een total mom-fail natuurlijk’
Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
‘Ik weet niet of ik een goede moeder ben geweest toen ze klein waren’, zegt ze zonder blikken of blozen.
Anne is een kleine twintig jaar ouder dan ik en heeft daarmee een behoorlijke voorsprong op het moederschap. Voor mij genoeg om haar uitspraken hierover net iets serieuzer te nemen. Ze is een gezellige kletser en ik ken haar inmiddels al weer heel wat jaren. Als je Anne zou tegenkomen, zou je meteen zien dat ze een onmiskenbaar goede smaak heeft. Zo heb ik al meerdere dingen schaamteloos één op één van haar gekopieerd. We dragen inmiddels hetzelfde roze G-Shock-horloge, dankzij haar hangt er nu ook een Schotse bodywarmer in mijn kast en heb ik precies dezelfde regenlaarzen aangeschaft. Ik noem haar altijd mijn stijlicoon, al wuift ze die complimenten meestal weg. ‘Ach, ik doe maar wat’, zegt ze dan bescheiden.
Verfrissend
De aanleiding voor ons gesprek is dat ze vertelt dat ze van het weekend een dagje weggaat met haar inmiddels volwassen dochter. Ik zeg haar dat ze me zo’n leuke moeder lijkt. ‘Nou’, zegt ze. ‘Ik heb vroeger best veel dingen gedaan die ik leuk vond en dan moesten de kinderen gewoon mee, hoor. Ik denk dat ik best egoïstisch was’.
Ik vind haar eerlijkheid over het moederschap verfrissend, maar ook een beetje ingewikkeld. Want zoals wij mensdieren dat doen, projecteer ik haar woorden direct op mezelf. Was ik eigenlijk wel goede moeder toen mijn kinderen klein waren? Er komt direct een verschrikkelijke herinnering naar boven.
Lees ook
Total mom-fail
Maria was een jaar of acht en we woonden in Zwitserland. Ze zat bij een lokale turnvereniging die alles veel te serieus nam. Ieder kind werd er geprept met Oostblokachtige discipline in een obscuur gebouw ergens achteraf. Mijn onzekerheid won het als jonge moeder helaas vaker van mijn moederinstinct. (Voor alle baby-mama’s die dit lezen: always trust your gut.) Goed, toen ik hoorde dat Maria niet door mocht naar de volgende ronde, heb ik haar hand gepakt en boos ‘meegetrokken’ naar de auto.
Daar zat ze huilend naast me en zei snikkend dat ze ‘stop’ had gezegd, omdat het pijn deed toen ze haar verder in de split wilde duwen. Waarop ik zei dat ze gewoon had moeten doorbijten. Achteraf een total mom-fail natuurlijk. Want als je achtjarige dochter durft aan te geven dat iemand over haar grenzen gaat, is dat natuurlijk precies iets dat je als moeder zou moeten toejuichen. Deze fout komt nog vaak langs op mijn moeder cv.
‘Zo was ik vroeger gewoon’
Inmiddels weet ik wel dat er een wezenlijk verschil zit tussen echt een slechte moeder zijn en je een slechte moeder voelen. Ik vraag Anne of ze zich eigenlijk schuldig voelt over hoe ze vroeger als moeder was. Ze kijkt me met grote ogen aan. ‘Jij durft alles te vragen, hè?’ Ze lacht. Heel even voel ik onze generatiekloof. Gelukkig brengt mijn nieuwsgierigheid haar niet uit balans.
‘Nee, ik voel me niet schuldig. Zo was ik vroeger gewoon en bovendien heb ik heus wel mijn best gedaan, hoor.’ Haar woorden stellen me gerust en ik voel een diepe adem mijn longen ontsnappen. Ik gun alle moeders een Anne in hun leven.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Kek Mama leesdeals
Lees Kek Mama nu met korting of luxe cadeau
