Beeld: Laurens Eggen
Marit Haegens-Brugman (33) is getrouwd met Dylan en moeder van baby Nami.
‘Als je naar deze grafiek kijkt, zie je dat jouw dochter echt aan de onderkant van de lijn zit met haar gewicht. Als dat de volgende keer nog minder is, moeten we daar wel een plannetje op bedenken.’ Ik baal dat mijn dochter een halfuur eerder wat massa in de luiereremmer heeft laten belanden. Die extra cijfers hadden we nu net goed kunnen gebruiken op de weegschaal bij het consultatiebureau. Maar mijn wens had geen invloed op haar stoelgang helaas.
Ik hield op de middelbare school al niet van grafieken, maar nu de x- en y-as betrekking hebben tot mijn dochters’ ontwikkeling, heb ik een nog grotere afkeer naar wiskunde. Want nu haar gewicht een beetje afwijkt van de gemiddelde uitkomst van de wiskundige formule, voelt het toch een beetje alsof ze niet volgens het boekje presteert. Terwijl ze het supergoed doet. Ja, ze is wat klein.. maar ze drinkt en slaapt goed, is ontzettend vrolijk en ontwikkelt zich gewoon prima.
“Nu haar gewicht een beetje afwijkt van de gemiddelde uitkomst van de wiskundige formule, voelt het alsof ze niet volgens het boekje presteert”
In mijn omgeving hoor ik: ‘och, laat dat consultatiebureau maar lullen. Die van mij was ook zo klein, maar inmiddels is ie 20 en twee koppen groter dan ik.’ Of: ‘tegen mij zeiden ze iedere keer dat mijn dochter te zwaar was. Inmiddels is het een hele doorsnee puber met een normaal gewicht.’ Ik realiseer me dat ik dat ik me niet zo druk hoef te maken. Maar ook dat ik eigenlijk voornamelijk negatieve verhalen over het consultatiebureau hoor.
Lees ook – ‘Opeens sta ik bij mijn man op de tweede plek’
Het lijkt erop dat ze kampen met een imagoprobleem. Een imagoprobleem zonder negatieve invloed op de cijfers. Want ondanks het feit dat het consultatiebureau niet verplicht is, maakt bijna 95% van de ouders gebruik van de dienst.
Eigenlijk hoeven ze er dus niets aan te doen, maar mócht het consultatiebureau nou toch iets aan zijn imago willen doen: vraag het de marketeers van Barbie. Die hebben hun product positie nieuw leven in geblazen met een zelfkritische film. Nou betwijfel ik of mensen zitten te wachten op een film over het consultatiebureau. Maar er is vast wat anders te bedenken. En de volgende keer dat we mijn dochter gaan wegen, vraag ik of ik haar volle luier mag uitwringen op de weegschaal. Dan hoeven we geen plannetje te bedenken.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.