Laurie: ‘Je verheugt je erop dat ze groter worden, maar als het zo ver is, kan het rauw op je dak vallen’

Auteur

Laurie Broekhuizen

In de Efteling zie je precies hoever je bent gekomen als ouder. Soms letterlijk, als je achter je kind aan moet rennen. Zo had de peuter voor ons in de wachtrij voor de Droomvlucht weinig boodschap aan de magische beleving die hem stond te wachten. Hij had vooral belangstelling voor alles waar hij niet mocht komen. Terwijl zijn moeder hem voor de zoveelste keer met een onvervalste glimlach onder een hekje vandaan viste, glipte hij alweer aan de andere kant onder het volgende door.

Milde vertedering

Mijn vriendin en ik keken toe met de milde vertedering van mensen die deze fase inmiddels achter zich hebben gelaten. We hadden onze oudste zoons meegenomen naar de Efteling en konden zowaar gewoon in een wachtrij staan. Zonder ontsnappingspogingen. Zonder onderhandeling. Zonder dat we voortdurend hoefden te controleren of ze er nog waren. Onze zoons zijn precies op die leeftijd waarop ze het nog leuk vinden om dingen met hun moeder te doen. Achtbanen kunnen niet snel, hoog en extreem genoeg zijn, maar ook de betovering van het magische kasteel Symbolica spreekt nog tot de verbeelding. Groot genoeg voor avontuur, klein genoeg voor verwondering.

Een verademing

Ook praktisch bleek deze nieuwe fase een verademing. We konden ’s avonds gewoon met onze kinderen in een restaurant zitten. Ze konden wachten. Ze konden eten zonder dat er een complete animatiecommissie aan te pas hoefde te komen. Wij dronken wijn en kletsten bij, zij aten pizza en speelden 85 potjes vier op een rij. Glazen bleven overeind, eten belandde waar het hoorde en niet op de grond. We hoefden niet met een halve huishoudelijke inventaris op pad en niemand probeerde op een onbewaakt moment het restaurant te verlaten.

Het enige moment van kinderlijk, tevens matig restaurant-waardig, gedrag bleek uit onze eigen koker te komen. We waren zo geïrriteerd dat het restaurant, buiten de Efteling overigens, geen kraanwater wilde schenken (‘Nee, dat verkopen we niet’), dat we de jongens met hun lege flesjes Ice Tea naar het toilet stuurden om die met kraanwater te vullen. Dat water goten we dan vervolgens zelf heel vergenoegend in onze waterglazen met een blik van ‘mij zullen ze niet pakken’. Kinderachtig maar zo lekker.

Lees ook

Columns

Laurie: ‘En dat gevoel, een zeldzaam, bijna spiritueel niveau van onverantwoordelijkheid, dat gevoel is kwijt’

De keerzijde

Toch bleek het loslaten ook alweer begonnen. Toen mijn vriendin ontdekte dat haar zoon het zoveelste ritje in de achtbaan liever naast mijn zoon wilde zitten dan naast haar, was ze oprecht verbolgen; ‘Hij wil helemaal niet naast mij zitten!’.

Tja. Je verheugt je erop dat ze groter worden. Dat je samen dingen kunt doen die vroeger onmogelijk waren. Dat je niet meer voortdurend hoeft te controleren of ze nog bestaan, ergens in een sloot liggen of met een andere ouder zijn meegelopen. Maar dat die mate van autonomie en vrijheid ook een keerzijde heeft, kan dan ineens rauw op je dak vallen. Dat je kind steeds vaker zijn eigen plan trekt. Zelf bepaalt wat hij leuk vindt, met wie hij dat wil doen en naast wie hij in de achtbaan wil zitten. En dat dat niet altijd meer naast jou is.

Je moet ergens je winst pakken

Ooit zitten we thuis op de bank foto’s terug te kijken en te verzuchten hoe snel het allemaal is gegaan. Dan zullen we waarschijnlijk met kromme tenen terugdenken aan de tijd waarin de snelheid van De Baron en de magie van De Droomvlucht nog het hoogtepunt waren, voordat de opgevoerde fatbikes en geestverruimende middelen hun intrede deden. Maar voorlopig willen ze gelukkig nog mee naar de Efteling. Dat ze vervolgens liever naast een vriend zitten dan naast hun moeder, nemen we maar voor lief. Je moet ergens je winst pakken.

Meer avonturen, observaties en herkenbare momenten van Laurie en haar jongens lees je hier.

Kek Mama leesdeals

Lees Kek Mama nu met korting of luxe cadeau

Ga voor me-time