Eigen beeld
Vrienden Dick (37) en Rob (37) werden vrijwel tegelijkertijd vader van een tweeling. Dick is vader van twee jongens (7 en 5) en een jongen-meisje tweeling (3). Rob is vader van Jonas (5) en tweeling Mila en Noud (3). Samen schreven ze een boek over hoe het is om vader te worden van een tweeling: Superpapa. Want tweelingvaders zijn hoe dan ook superpapa’s, maar van tevoren weten waar je aan toe bent, is wél zo prettig. In hun column delen ze hoe het dagelijks leven met een tweeling eruit ziet.
Ons boek is af! Sinds een paar weken ligt het in de (web)winkels. Nu het boek uit is krijg ik vaak de vraag ‘hoe doe je dat, een boek schrijven terwijl je een babytweeling én nog twee andere jonge kinderen hebt?’ Het antwoord is, net als het opgroeien zelf: in kleine stapjes.
Onze baby’s waren een maand oud toen Rob en Maaike bij ons op bezoek waren en we ons erover beklaagden dat bijna alle boeken over tweelingen door moeders geschreven zijn en vaak ook met andere moeders in gedachten. We misten een boek dat juist voor (aankomende) tweelingváders was geschreven. Ik weet niet meer of Rob het was of ik die zei: “Dan schrijven we zo’n boek toch gewoon zelf!” Het was niet meteen een serieus plan, maar ik maakte wel vast een Google Document aan waarin we samen konden schrijven, en de basis was gelegd.
Stapje voor stapje groeide de tekst. Vaak schreef ik iedere week wel een paar dingen op die me opvielen, of gewoon wat ik meemaakte. En soms gewoon een lijstje met praktische tips.
Ook Rob voegde steeds onderdelen toe in ons gezamenlijke werkdocument. Dus zo ontstond er geleidelijk een totaalbeeld van de babytijd van de tweelingen. We schreven ook op hoe we de zwangerschappen en de bevalling hadden ervaren en maakten een enigszins chronologische opzet. Het schrijven beviel zo goed dat we in die periode begonnen met columns schrijven voor Kek Mama – zoals deze.
Het toevertrouwen van de ervaringen aan het papier hielp ook bij het verwerken ervan. Zo heeft schrijven ook een therapeutische werking. Een mooi voorbeeld was toen ik – de wanhoop nabij – in het holst van de nacht door het huis ijsbeerde met een huilende baby op m’n arm. Ik wist op dat moment dat het een gevoel was dat ik later zeker niet meer zou kunnen reproduceren. Omdat je de gevoelens van dat soort momenten gewoon vaak vergeet. Veel jonge ouders zullen herkennen dat je van de eerste paar jaar van je kinderen heel veel dingen gewoon vergeten bent. Omdat ik de waarde ervan inzag tikte ik met m’n vrije hand op m’n telefoon een paar zinnen die uiteindelijk in het boek terechtgekomen zijn.
Toen we het idee hadden dat het boek grotendeels af was, zochten we een uitgever. Uitgeverij Boekscout reageerde enthousiast op ons manuscript en na verdere aanvullingen en aanpassingen hielden we vorige maand eindelijk voor het eerst ons boek vast. We mogen ons schrijvers noemen!
We krijgen veel leuke reacties op het boek. Ook niet-tweelingvaders blijken zeer geïnteresseerd in wat we zoal meemaakten. En als het boek bijdraagt aan meer begrip voor tweelingvaders én nieuwe tweelingvaders helpt bij hun dubbele uitdaging, dan heeft die al dan niet serieuze opmerking, een maand na de bevalling, toch een heel mooie uitwerking gehad!
Meer lezen over de avonturen van de tweelingpapa’s? Hier vind je hun andere columns.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
Voor de Belgische international Jérémy Doku stond deze week niet het voetbal, maar zijn privéleven centraal.
Zwanger van je eerste kindje, de enthousiaste reacties vliegen je om de oren. Mirella geniet er enorm van. Tot ze het op haar werk vertelt.
Je hebt het avondeten overleefd, de broodtrommels voor morgen staan klaar en eindelijk is het tijd om de kinderen naar bed te brengen.
Opvoeden draait niet alleen om regels, grenzen en dagelijkse routines. Vaak zijn het juist de eenvoudige uitspraken van ouders die jarenlang blijven hangen. Zinnen die je vroeger misschien met een zucht aanhoorde, maar die later ineens verrassend veel waarheid blijken te bevatten.
