Simone: ‘Denk je de tropenjaren met gebroken nachten achter je te hebben, krijg je dit’

columnist Simone de Bruijn Beeld: Mandy Brander

Simone verwondert zich over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Soms alledaagse dingen, zoals vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. Ze werkt als journalist, tekstschrijver en fotograaf. Ze woont samen met L. en hun twee zonen van 9 en 7.

Lees verder onder de advertentie

6.45 uur. Mijn radiowekker gaat. Ik val midden in Wonderwall van Oasis en ik zing mee. Kind van de jaren 90, dat soort nummers krijg je er nooit uit. Het verzacht enigszins het feit dat het zaterdagochtend is. Zaterdagochtend kwart voor zeven, welteverstaan.

Lees verder onder de advertentie

We moeten inmiddels al een aantal jaar vroeg op voor allerhande sportactiviteiten van de kinderen. Het begon met zwemles op onmogelijk vroege tijdstippen. Zat ik daar met mijn goede gedrag om acht uur ’s ochtends aan de rand van het zwembad, te zweten in een te warme trui en met plastic blauwe overschoenen om mijn sneakers. De blijdschap was dan ook groot toen eenmaal alle zwemdiploma’s binnen waren.

Denk je de tropenjaren gehad te hebben

We kwamen er alleen al snel achter dat voetbal- en hockeywedstrijden net zo vroeg beginnen. En dat je daarvoor met het team nóg vroeger moet verzamelen. Om half acht verzamelen is eerder regel dan uitzondering. Ik begin er mondjesmaat aan te wennen, aan dat vroege opstaan. Denk je de tropenjaren met gebroken nachten achter je te hebben, krijg je dit.

Lees verder onder de advertentie

De crux van deze fase na de tropenjaren is dat de kinderen een eigen agenda hebben, maar ze die nog niet zelfstandig kunnen uitvoeren. Ze zijn nog te jong om van A naar B te fietsen door de halve stad. Dus zetten wij onze wekker en brengen wij ze van hot naar her. Elke week is het een logistieke puzzel: wie moet waar wanneer zijn? Wie brengt wie? Kunnen ze samen fietsen?

Soms staan de sterren gunstig, kunnen ze allebei met vriendjes meefietsen en heb ik ineens een uur voor mezelf (koffie in stilte!). Soms staan de sterren ongunstig en zie ik mezelf om half acht ’s ochtends met een clubje kinderen de halve stad doorkruisen (snakkend naar koffie in stilte).

Lees verder onder de advertentie

Er zijn ook voordelen

Toegegeven: er zijn ook voordelen. De wegen en fietspaden zijn op de vroege zaterdagochtend zo goed als verlaten en de zonsopkomsten in deze herfst zijn werkelijk waar prachtig met goud gekleurde wolken en paarsroze luchten. Genietend van zo’n zonsopkomst realiseerde ik me laatst: dit is tijdelijk. Ik introduceer daarom bij dezen, als opvolger van de tropenjaren: de logistieke hoogtijjaren.

Lees verder onder de advertentie

Het is namelijk een kwestie van tijd. Over een paar jaar zijn ze oud genoeg om zelf naar hun trainingen en wedstrijden te fietsen. Dan hoef ik ze alleen nog maar een schop onder hun kont te geven om ergens op tijd te zijn. Dat denk ik nu althans.

Na deze fase komt vast weer een nieuwe fase waar ik dan over klaag (iets met pubers, vermoedelijk). Maar zolang ik daar nog niet ben aanbeland, waan ik me graag in onwetendheid.

Nog even en mijn zaterdagochtend is weer van mij. Dan zwaai ik de kinderen uit, kruip terug in bed en drink ik op een schappelijk tijdstip koffie, met op de achtergrond hitjes uit de jaren 90.

Meer lezen van Simone? Je vindt haar andere columns hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail